All Chapters of เมียรักนายหัวสิงห์: Chapter 11 - Chapter 20

แต่ก็เปล่าเลย สิงหรัตน์ได้แต่อึ้งจนพูดไม่ออก นี่เขาต้องรับหญิงสาวโหดร้ายคนนั้นไปเป็นเมียจริงๆ เหรอนี่สายตาคมมองตามร่างที่เดินกรีดกรายจากไป ชายหนุ่มขบกรามเป็นสัน เดินกลับไปพิงประตูรถกระบะคันเก่าๆ ที่กำลังจะพังแหล่มิพังแหล่ ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คิด... แม้กระทั่งน้ำใจ คนบ้านนี้ก็หายากจริงๆ จะเชิญให้นั่งหรือดื่มน้ำสักแก้วก็ไม่มีในสมองของเขากำลังครุ่นคิดบางอย่าง ถ้าจะขอพิณทิราไปเป็นสาวใช้ของว่าที่ “เมีย” ที่นี่จะให้เธอติดตามไปด้วยหรือเปล่า คงให้ไปเพราะดูจากนิสัยของวิธาดา เธอคงไม่เคยทำอะไร หากขาดทาสรับใช้รองมือรองเท้าคงทนอยู่ไม่ได้... แต่ถ้าหญิงสาวปฏิเสธที่จะไปอยู่กับเขา เขามีแผนสองสำรองเอาไว้แล้ว จะแปลกอะไร ถ้าเขาจะขอพิณทิราไปแทนเพื่อใช้หนี้ คนบ้านนี้คงยินดียกให้แบบไม่อิดออดสิงหรัตน์คิดแผนการมากมายอยู่ในหัว...“แกทำอะไรชักช้านักห๊ะ! นังพิณ”พิณทิราสะดุ้งเมื่อเธอกำลังสาวเท้ารีบไปหากานดาตามที่ลุงชมบอก แต่นางกลับมาหาเสียเอง“คือ.. พิณซักผ้าอยู่ค่ะ” พิณทิราก้มหน้าก้มตาตอบ“ไม่ต้องซักแล้ว เดี๋ยวฉันให้นังนวลจัดการ แกไปเก็บข้าวของได้แล้ว คนขับรถของว่าที่ผัวแกมา

เลยต้องใช้วิธีเรียกร้องความสงสารให้ถึงที่สุด เขาถึงจะได้พิสูจน์ใจของผู้หญิงคนนี้“ไม่ใช่นะคะ อย่างไรเสียพี่สิงห์ก็ช่วยชีวิตพิณเอาไว้ถึงสองครั้งสองครา พี่สิงห์มีพระคุณต่อพิณ แถมยังช่วยไม่ให้พิณต้องไปเป็นเมียเจ้านายพี่อีก พิณยอมไปอยู่กับพี่สิงห์ก็ได้ค่ะ แต่พี่สิงห์ต้องหางานให้พิณนะคะ พิณอยากมีงานทำเลี้ยงตัวเองได้ ไม่อยากเป็นภาระใคร”พิณทิราตัดสินใจเด็ดขาดเมื่อคิดว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมยังมีบุญคุณกับเธอ ถือว่าเธอเป็นหนี้ชีวิตเขา“งานน่ะมีแน่นอน ให้ถึงที่ก่อนแล้วจะบอกว่าจะให้ทำอะไร ไม่ดื้อแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย เอาเถอะคืนนี้คงไม่ถึงบ้านแน่ แวะกินข้าวระหว่างทางแล้วพักโรงแรมไปก่อน” เขาบอกรายละเอียดการเดินทางหวังว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง ทางบ้านไตรสุรเดชคงไม่มีปัญหาอะไร เธอคิดว่าคำพูดของเขาน่าเชื่อถือ ชายหนุ่มรู้เรื่องทุกอย่างดี ถ้าเขาจะหลอกเธอคงไม่รู้เรื่องราวหรือข้อตกลงการใช้หนี้ครั้งนี้แน่นอน “อย่าเอาปัญหาของคนอื่นมาใส่ใจเลย ทิ้งมันไปบ้าง”เขาพูดเหมือนรู้ใจ เธออยากโต้เถียงว่าไม่ใช่คนอื่น แต่พูดไปก็เท่านั้น จึงเงียบเสีย“อีกไกลไหมคะกว่าจะถึง” พิณทิราอดจะถามไม่ได้“ปกติต้องใช้เว

“ว่าไงไอศูรย์”พยัคฆ์ถามกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนมาตามสาย“วันนี้นายให้คนขับรถมารับลูกสาวของฉันไปเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง”พยัคฆ์อึ้งไปสักครู่ก่อนจะคิดไปถึงลูกชาย ไม่คิดว่าเจ้าลูกชายจะใจร้อนขนาดนี้“สงสัยเจ้าสิงห์ให้คนไปรับ นายรอเดี๋ยว ฉันขอติดต่อเจ้าสิงห์มันก่อน”ไอศูรย์วางสาย เดินไปทรุดนั่งอีกด้านเพื่อรอโทรศัพท์จากเพื่อนด้วยใจจดจ่อ“ปัด... ช่วยปกป้องลูกของเราด้วยนะ”เขาคิดถึงผู้หญิงที่รักสุดหัวใจ“ถึงกับเครียดเลยเหรอคะคุณไอศูรย์”กานดากระแหนะกระแหนสามีไอศูรย์นั้นรู้อยู่ตลอดว่าภรรยาเป็นคนเช่นไร แต่พยายามอดทน“คุณมีอะไร”“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากจะบอกว่านังพิณน่ะมันลูกชู้ นัง ปิยฉัตรมันเป็นชู้กับน้องชายคุณ ยังจะไปห่วงอะไรมันอีก คุณควรจะดีใจที่ลูกของเราไม่ต้องไปเป็นเมียคนเถื่อนๆ อยู่บนเกาะห่างไกลความเจริญ แต่ส่งลูกชู้ไปแทน”“ผมก็อยากบอกเหมือนกันว่าพิณทิราไม่ใช่ลูกชู้”“อ้อ... จะบอกว่าเป็นหลานคุณ ลูกสาวของน้องชายคุณงั้นสิ”กานดาเหยียดริมฝีปากอย่างน่าเกลียด“ไม่ใช่ พิณทิราเป็นลูกสาวของผม ลูกสาวที่เกิดจากความรักของผมกับปิยฉัตร”“กรี๊ดดด... คุณไอศูรย์ นี่คุณรับนังเด็กนั่นเป็นลูก

“อืม...” เสียงห้าวครางอย่างถูกใจในรสชาติหอมหวานของผิวกายผุดผ่อง เขาก้มหน้าลงซุกไซ้ที่หน้าท้องเรียบเนียนแบนราบไร้ไขมันส่วนเกินให้รำคาญสายตา นึกชื่นชมในใจว่าหญิงสาวมีรูปร่างสมบูรณ์แบบงดงามยิ่งชายหนุ่มฝากจุมพิตเร่าร้อนอย่างถ้วนทั่ว คำพูดนั้นเหมือนจะกระทบกับโสตประสาทของพิณทิราให้เธอต่อต้านเขา“อย่าทำอะไรพิณเลยนะคะ”หญิงสาวพูดเสียงสั่นๆ เหมือนตัวที่สั่นเทาไม่แตกต่างกัน พลางสะอื้นน้ำตาไหลอาบแก้มนวล“ถึงตอนนี้แล้วยังไม่อยากให้ทำอีกเหรอ”สิงหรัตน์เลิกคิ้วกวนๆ แต่ไม่ได้ปล่อยร่างน้อยที่สั่นสะท้านอย่างหวาดกลัวเขาบอกตัวเองว่าอดสงสารเธอเสียไม่ได้ แต่ไฟสวาทในกายเขาคุโชนร้อนแรงเกินห้ามใจ“พิณไม่เต็มใจเสียหน่อย พี่สิงห์จะข่มเหงพิณเหรอคะ”พิณทิราเตือนสติอีกฝ่าย“พี่ต้องการเธอ”สิงหรัตน์ข่มอารมณ์รุนแรงที่ปะทุอยู่ในอก สิ่งที่เขาอยากทำตอนนี้นะเหรอ... คือทำให้คนใต้ร่างครวญครางแทบขาดใจ ไม่ใช่มานอนปลอบประโลมอยู่แบบนี้“ไม่ค่ะ พิณยังไม่พร้อม”พิณทิราส่ายหน้า ก่อนจะกรีดร้องอย่างตกใจเมื่อกางเกงนอนเนื้อนิ่มถูกกระชากออกทางปลายขาพร้อมกับซับในตัวน้อยที่ห่อหุ้ม“อย่าทำอะไรพิณเลยนะ”หญิงสาวใช้มือบอบบางปกปิดเนินเน

“ไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย ทำไมต้องมาน้อยใจใส่เราด้วยเล่า แถมยังมาพูดเหมือนกับว่าตัวเองต่ำต้อยไม่เหมาะกับเราพูดเหมือนเขาเป็นคนรักของเราเสียอย่างนั้น” พิณทิราพูดแล้วก็ต้องหน้าแดงเองหญิงสาวคลานลงจากแคร่ไม้ไผ่ เนื่องจากรู้สึกเหนียวตัวนัก รอบกายของเธอเป็นผืนป่า มีเพียงกระท่อมเก่าๆ เท่านั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงจุดที่เธอยืน อีกด้านมุงด้วยสังกะสีเก่าๆ เธอไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร แต่ไม่ใคร่จะสนใจ ความรู้สึกหวาดกลัวไม่คุ้นเคย และหว้าเหว่เกาะกินหัวใจดวงน้อยหญิงสาวคลานขึ้นไปนั่งกอดเข่าบนแคร่ไม้ไผ่อย่างอ่อนแรง หรือว่าเธอต้องอยู่กับคนเถื่อนอย่างเขาไปจนวันตาย“จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม พี่ไม่ชอบคนอ่อนแอ”ร่างสูงกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกล้วยป่าหวีหนึ่ง เขาโยนลงไปบนแคร่ที่เธอนั่งอยู่จนหญิงสาวสะดุ้ง“พี่สิงห์หายไปไหนมาคะ” เธอถามเขาเสียงอ่อย“เห็นไหมว่าพาอะไรกลับมา” เขาย้อนกลับทำให้เธอนึกน้อยใจ“เห็นแล้วค่ะ คราวหลังจะไม่ถามอีก”เธอไม่ชอบมีปัญหา หรืออยากมีเรื่องกับใครเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มารดาสอนเสมอว่าอย่าไปตอบโต้คนพาล เธอรู้ว่าเขากำลังพาล“เข้าใจก็ดีแล้ว อย่าถามอะไรที่ไม่น่าถามอีก”“ค่ะ” พิณทิรารับคำสั้นๆ