All Chapters of นางบำเรอกับจอมบงการ : Chapter 21 - Chapter 30

นอกจากคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน” ธัญญ์ขบกรามจนเป็นสันนูน กระชากร่างอรชรเข้ามาหาก่อนบดจูบรุนแรงกับริมฝีปากที่บวมช้ำยังไม่จางหาย“อื้อ... นายมันก็ไม่ต่างกัน ป่าเถื่อน ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ” วิธาดาตบหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง ธัญญ์กระชากร่างหญิงสาวเข้ามาแล้วบดจูบไม่ลดละ จนริมฝีปากอีกฝ่ายบวมช้ำจากแรงจูบ“ถ้าตบอีก ฉันจะจูบอีก” ชายหนุ่มพูดเสียงกร้าวเมื่อเธอเงื้อฝ่ามือขึ้นทำท่าจะตบ หญิงสาวผลักไสใช้หลังมือถูริมฝีปากไปมาอย่างรังเกียจ“ฉันอยากเอาน้ำยาล้างปากล้างปากตัวเองเหมือนกัน เพราะไม่ได้อยากจูบปากเน่าๆ เสียๆ ของเธอหรอก”“กรี๊ดดด ไอ้บ้า คนปากมอม” วิธาดาโกรธจนตัวสั่น“ที่กรี๊ดๆๆ เหมือนชะนีเรียกหาผัวจะเอาอะไร หรือว่าบ้าไปแล้ว”“นี่เหรอ ที่ที่นายอยากให้ฉันอยู่ หมอนก็ไม่มี ผ้าห่มก็ไม่มี แล้วฉันก็เหนียวตัว เสื้อผ้าเปียกน้ำทะเลเห็นไหม คืนนี้ยุงไม่หาบฉันไปในป่า”“อยากได้หมอนกับผ้าห่มเหรอ ได้สิ”“สำนึกได้แล้วเหรอว่าไม่ได้เตรียมให้” เธอพูดเสียงอ่อนลงเพราะรู้สึกเหนื่อยจนจะขาดใจอยู่แล้ว แต่ก็กัดฟันทำเป็นเก่ง ไม่ยอมอ่อนข้อ หรืออ่อนแอให้เขาเห็นเธอคิดว่ายังไงคืนนี้เขาก็ต้องทำทุกวิถีทางให้เธอนอนในกระท่อมนี้ให้ได

“คุณทำตามที่ป้าบอกนะคะ”“ทำไมต้องทำ” วิธาดาหันไปถามอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิด บัวผันส่ายหน้าไปมา นางไม่รู้ว่าผู้เป็นนาย เอาผู้หญิงนิสัยไม่ดีคนนี้มาทำไม“ถ้าคุณไม่ทำก็จะไม่ได้กินข้าวนะคะ” นางให้เหตุผลอย่างใจเย็น“เชอะ!”“ป้าครับ ช่วยบอกคนที่โวยวายให้สำนึกเอาไว้ว่า ถ้าพูดมาก โวยวายไม่เลิกก็กลับกระท่อมไปได้แล้ว” เสียงเข้มที่ดังมาจากประตูห้องครัวทำให้วิธาดาหันไปมองเขม็ง เธอเม้มริมฝีปากแน่นสะบัดหน้าใส่เขาด้วยความโมโห และต้องจำใจทำตามที่เขาสั่ง“ทำอะไรก็บอกมาสิ ฉันหิวแล้วนะ” บัวผันหันไปมองผู้เป็นนาย ธัญญ์พยักหน้าให้กำลังใจ ก่อนผละออกไป“ต้องหุงข้าวก่อนค่ะ” บัวผันชี้ไปยังอุปกรณ์ทั้งหมดในครัว แล้วก็ค่อยๆ บอกให้หญิงสาวทำอย่างใจเย็น“โอ๊ย! เล็บหักหมดแล้ว ไอ้ธัญญ์บ้าๆๆ” วิธาดาใช้มีดสับผักอย่างโกรธแค้น“ตายแล้วคุณคะ สับแบบนั้นก็เละหมดสิคะ”“ดีสิ ให้กินผักเละๆ แบบนี้ไปเลย”“แต่คุณก็ต้องกินกับคุณธัญญ์ด้วยนะคะ” บัวผันเตือนสติหญิงสาวอย่างใจเย็น วิธาดาชะงักมือที่สับผักจนกระจาย ก่อนรวบๆ ใส่กะละมัง“แล้วทำไงต่อ”“ล้างก่อนค่ะ” บัวผันบอกเสียงราบเรียบ ความจริงต้องล้างผักให้สะอาดก่อนค่อยหั่น แต่วิธาดาเอาผักออ

เขาออกคำสั่ง หญิงสาวตาโต แถมท้องเธอก็เริ่มร้อง ตื่นนอนเธอต้องกินอาหารบำรุงและมีอาหารเช้าตกถึงท้อง นี่เธอไม่มีอะไรเลย เธออยู่ที่นี่ไม่ถึงอาทิตย์ต้องโซมแน่ๆ เลย“จะไม่ให้ฉันกินอะไรก่อนเหรอ ยี้... ให้ฉันมาทำความสะอาดห้องพักได้ยังไง ฉันไม่ได้เป็นพนักงานทำความสะอาดนะ ฉันเรียนจบปริญญาตรี ไม่ใช่จบป. สี่”“จบอะไรไม่สำคัญ แต่การที่จะเป็นหัวหน้าคนอื่น ต้องทำเป็นทุกอย่าง ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจะได้แก้ปัญหาเป็น รู้ว่าอะไรคือสาเหตุและรู้ว่าควรแก้ยังไง ไม่ใช่เอาแต่สั่ง ทำอะไรไม่เป็น พอมีปัญหาก็แก้ไม่ได้”“ไม่เห็นเกี่ยว มีปัญหาก็แก้ไปสิ คนที่ทำให้เกิดปัญหาก็แก้ไป ถ้าทำงานไม่ได้เรื่องก็ไล่ออก” ธัญญ์ส่ายหน้ากับคำพูดของหญิงสาว“สิ่งที่เธอต้องทำก็คือทำความสะอาดห้องพักแขก เก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ เดี๋ยวฉันจะให้หัวหน้าแม่บ้านคอยคุมงานเธอ” เขาสั่ง“คุณธัญญ์เรียกป้าเหรอคะ” สายใจรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเจ้านายหนุ่ม“ครับป้า นี่พนักงานทำความสะอาดคนใหม่นะครับชื่อวิธาดา ผมฝากป้าด้วยนะครับ” ธัญญ์บอกพนักงานของเขา ทำให้สายใจเพ่งพินิจ หญิงสาวตรงหน้า รูปร่างหน้าตาไม่น่ามาเป็นพนักงานทำความสะอาดเ

วิธาดาหันไปจ้องลาวัลย์ด้วยสายตาวาวโรจน์“พอได้แล้ว เธอนี่มันอันธพาลจริงๆ” ธัญญ์ตวาดลั่น บรรดาพนักงานแผนกทำความสะอาดหันไปยิ้มเยาะอย่างสะใจ“นี่นาย ก็มัน...”“ไม่ต้องมาแก้ตัว เรียกคนอื่นให้ดีๆ หน่อย เรียกแบบนี้ ถ้าคนอื่นเรียกเธอว่ามันบ้างจะเป็นยังไง” ธัญญ์ดุเสียงเข้มวิธาดาอ้าปากค้าง เธออยากอธิบายแต่เขาไม่ฟัง เธอยอมรับว่าตบลาวัลย์ก่อน แต่เพราะเธอโดนแกล้งก่อน ทำไมเขาถึงไม่สอบถาม ไม่ให้ความยุติธรรมกับเธอเลย“หัดสงบสติอารมณ์เสียบ้าง ไม่ใช่เอะอะก็เอาแต่ใช้กำลัง ทำร้ายคนอื่นแบบนี้”“ปล่อยนะ ถ้าไม่คิดจะฟังก็ปล่อย” เธอมองเขาอย่างน้อยใจ แต่ธัญญ์ไม่เห็นเพราะหันไปพูดกับพนักงานคนอื่นแทน“คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ไปทำงานของตัวเองได้แล้ว”“พี่ธัญญ์คะใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” เสียงหวานๆ ของสุนิสาทำให้ธัญญ์หันไปมอง เขาลืมไปเสียสนิทว่าพาหญิงสาวมาด้วย วิธาดาเพิ่งเห็นว่ามีหญิงสาวอีกคนติดตามธัญญ์มา เธอรู้สึกต่ำต้อยอย่างบอกไม่ถูก“น้องนิรอพี่เดี๋ยวนะครับ พี่ขอจัดการธุระแปบนึง” ธัญญ์พูดเสียงอ่อนโยนกับสุนิสา ก่อนหันมาทำตาดุใส่คนที่พยายามสะบัดมือให้หยุดจากการเกาะกุม“ส่วนเธอ ข้อหาทะเลาะวิวาทในครั้งนี้ เธอต้องทำงานชดให้ลาวั

ขณะที่เธอไปเที่ยวนอกบ้านกลับมาดึกๆ ดื่นๆ“เอาไว้คุณได้เงินเดือนเดือนแรกก่อน แล้วค่อยบอกว่ารู้สึกยังไง เดี๋ยวนี้เวลาผ่านไปเร็วมากค่ะ ประเดี๋ยวเดียวก็สิ้นเดือนแล้ว”“ป้าดูเหมือนคนมีความรู้จังเลยค่ะ”“ทำไมล่ะคะ” สายใจเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ก็คำพูดของป้า”“ไม่หรอกค่ะ ป้าก็พูดตามประสบการณ์ ป้าทำงานมานาน เห็นอะไรมาเยอะ ส่งเสียลูกให้เรียนจบจนไปแล้วคนนึง คนโตเขาก็ทำงานอยู่ที่รีสอร์ทนี้นะคะ ส่วนคนเล็กยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย”“แล้วลูกของป้า เอ่อ ไม่อายเหรอคะที่ป้าเป็นแค่พนักงานทำความสะอาด”“ไม่หรอกค่ะ” นางพูดอย่างปลาบปลื้มเพราะลูกชายคนโตเป็นคนกตัญญู ตอนเย็นหลังเลิกงาน แวะมารับนางกลับบ้านทุกวัน จนใครๆ ต้องอิจฉาที่นางมีลูกชายน่ารักเช่นนี้“ความจริงเขาน่าจะให้ป้าหยุดพักนะคะ ไม่น่าให้มาทำงานอีก อุตส่าห์ส่งเรียนจนจบ” สายใจส่ายหน้าไปมา จนวิธาดาขมวดคิ้วยุ่ง นางเผยยิ้มเอ็นดูหญิงสาวเป็นครั้งแรก วิธาดาคงไม่เคยเข้าใจความผูกพันของคนในครอบครัวมากนัก นางยังอดคิดไปถึงบิดามารดาของหญิงสาวไม่ได้ แต่ละครอบครัวเลี้ยงลูกไม่เหมือนกัน แตกต่างกันทางฐานะของครอบครัวน่ะใช่ แต่การปลูกฝังให้เด็กรู้จักคิดตั้งแต่เด็กนับว่าเป็