ANMELDEN“ใครวะ?”
โตมอญหันไปมองร่างสูงของแทนคุณตาขวางอย่างเอาเรื่อง
“จำฉันไม่ได้เหรอไอ้โตมอญ”
แทนคุณลูบปลายคางไปมาอย่างกวนอารมณ์
“อ๋อ... ไอ้แทนคุณ แกเองเหรอ ไม่เจอแกเสียนาน ฉันนึกว่าแกไปที่ชอบที่ชอบเสียแล้ว”
โตมอญพูดพร้อมกับระเบิดหัวเราะอย่างชั่วร้าย ช่วงที่แทนคุณไปเรียนต่อ เขาเหงามากที่ไม่มีคู่ต่อสู้ที่สูสีกัน ได้ข่าวว่าแทนคุณกลับมาหลายวันแล้ว แต่เขายังไม่ได้เจอ เพิ่งจะเจอก็วันนี้เอง
“คนที่จะไปที่ชอบที่ชอบ น่าจะเป็นแกมากกว่า”
แทนคุณพูดเสียงกร้าว โตมอญระเบิดหัวเราะอีกครั้งอย่างน่าเกลียดเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
“ปล่อย! ไอ้บ้า! เชิญนายสองคนกัดกันไปเลยอย่ามายุ่งกับฉัน”
พนิดาพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือหนาของโตมอญ แต่ไม่หลุด พนิดาก้มลงไปกัดแขนของโตมอญเต็มแรง
“โอ้ย! น้องพริกหวาน”
โตมอญร้องด้วยความเจ็บจึงเป็นโอกาสให้หญิงสาวรีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม
พนิดารีบวิ่งไปดึงมือป้าเอิบไปอีกทางเพราะลูกน้องของแทนคุณและโตมอญกำลังกระโจนเข้าหากันต่อสู้อย่างดุเดือด รวมถึงลูกน้องคนสนิทของเธอทั้งสองก็เข้าไปช่วยลูกน้องของแทนคุณด้วย
“ป้าเป็นยังไงบ้างคะ” พนิดาถามป้าเอิบด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรค่ะคุณหนู แค่เคล็ดๆ นิดหน่อย คุณหนูไม่เป็นอะไรนะคะ” ป้าเอิบถามนายสาวด้วยความห่วงใย
“ไม่เป็นไรค่ะป้า”
พนิดาตอบแต่สายตาหวานมองดูเหตุการณ์ที่ลูกน้องของทั้งคู่กำลังสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร
“นายกับฉันสักตั้งสิวะ” โตมอญท้าทาย สายตาหยามหยัน
แทนคุณมองด้วยศัตรูด้วยสายตาพิฆาต เดินวนไปมาเพื่อดูเชิงคู่ต่อสู้ ในที่สุดก็กระโจนเข้าหากัน โตมอญต่อยเข้าไปก่อนหมัดแรก แทนคุณเสียหลัก เมื่อได้โอกาสโตมอญกระโจนเข้ามาหมายจะซ้ำแต่โดนเตะเข้าไปจังๆ ทั้งสองแลกหมัดกันอย่างดุเดือด
“ฝีมือแกไม่ได้เรื่องยังไงก็ยังเหมือนเดิม”
แทนคุณพูดยั่วอารมณ์ของศัตรูเพราะเขารู้จุดอ่อนว่าโตมอญเป็นคนอารมณ์ร้อนเพียงใด
“อย่ามายุ่งกับพริกหวานอีก จะหาว่าไม่เตือน”
โตมอญพูดข่มขู่ระหว่างที่ทั้งสองกำลังห้ำหั่นคลุกวงในกันอยู่
“ของอย่างนี้มันใครดีใครได้สิวะ ฉันเคยบอกนายเอาไว้แล้วว่า พริกหวานนะต้องเป็นเมียฉันเท่านั้น ขนาดฉันเปิดโอกาสให้นาย โดยการไปเรียนต่อหลายปี นายยังไม่มีปัญญาเอาพริกหวานทำเมียเลย”
แทนคุณโต้กลับอย่างเจ็บแสบ หัวเราะเยาะเสียงดัง
“ไอ้เลวเอ้ย+ แกกับฉันต้องตายกันไปข้างนึง”
โตมอญพูดอย่างโมโหทำให้เสียท่าแทนคุณที่รอจังหวะอยู่ก่อนแล้ว เขาเตะเข้าจังๆ ที่หน้าท้องจนร่างหนาของโตมอญเจ็บจุกหงายหลังลงไปอย่างไม่เป็นท่า
“นายหัว”
ศักดิ์ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทเข้ามาพยุงร่างกำยำของโตมอญแต่กลับโดนสะบัดอย่างโมโหจัด
“อย่าเสือ!”
โตมอญตวาดลูกน้องอย่างหัวเสีย ศักดิ์หัวหดทันที
“นายหัว คนของเราแย่แล้วครับ”
ศักดิ์กลัวเจ้านายก็กลัว แต่ยังรีบบอกอย่างรัวเร็วเมื่อลูกน้องของแทนคุณกำลังได้เปรียบซ้อมลูกน้องที่ติดตามเจ้านายจนสะบักสะบอมไม่เป็นท่า ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนข้าวของในตลาดกระจุยกระจายกันไปหมด แต่ดูท่าทางว่าฝ่ายแทนคุณจะเหนือกว่าหลายชั้นนัก
เสียงแม่ค้าและชาวบ้านที่มาซื้อของต่างวิ่งกันแตกตื่นด้วยความจาละหวั่นเพราะกลัวโดนลูกหลง
พนิดาจูงมือของป้าเอิบหลบไปอีกทางมองเหตุการณ์อย่างตระหนกไปเหมือนกัน
หญิงสาวหันมองชายฉกรรจ์ที่ชกต่อยกันอย่างบ้าคลั่งไม่มีใครยอมรับ แต่สุดท้ายลูกน้องของแทนคุณเป็นฝ่ายชนะ โตมอญมองมาอย่างอาฆาตแค้นที่ทำอะไรแทนคุณและลูกน้องไม่ได้
พนิดาหันไปพยักหน้าว่าไม่เป็นอะไร หย้งและจอมที่เพิ่งวิ่งเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยความเป็นห่วงถึงกับถอนใจโล่งอก
ลูกน้องของพนิดาอีกฟากวิ่งเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยความตกใจจนแทบตลาดพัง
“ฝากไว้ก่อน รับรองคราวหน้าพวกแกไม่รอดแน่”
โตมอญชี้หน้าแทนคุณและลูกน้อง ก่อนพาทุกคนออกไปจากตลาดด้วยความแค้น
แทนคุณมองโตมอญด้วยดวงตาแข็งกร้าว เขาถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา มือหนาจับปากที่โดนต่อยเบาๆ แต่ถ้าเทียบกันแล้ว เขาแค่ฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้นเพราะฝีมือการต่อสู้ของเขาเหนือชั้นกว่าโตมอญมาก ถึงแม้จะไปเรียนต่อหลายปีแต่ไม่เคยทิ้งศิลปะการต่อสู้ที่บิดาฝึกฝนให้ตั้งแต่เด็ก
“ไม่คิดจะถามบ้างเหรอว่าพี่เป็นยังไงบ้าง”
แทนคุณถามหญิงสาวหลังจากโตมอญและลูกน้องออกไปจากตลาดแล้ว
“ไม่เห็นต้องถาม เห็นอยู่ว่านายไม่ได้เป็นอะไร”
พนิดาตอบอย่างยียวนแต่ในใจยังนึกขอบคุณเขาอยู่เหมือนกัน
แทนคุณทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจในคำพูดของสาวเจ้า เขาหันไปมองลูกน้องของเขาที่สะบักสะบอมเอาการอยู่ ก่อนจะหันไปมองลูกน้องของพนิดาที่กรูกันเข้ามาปกป้องนายสาว ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างรู้ทันความฉลาดเจ้าเล่ห์ล้ำของเธอที่ป้องปกไม่ให้ลูกน้องต้องบาดเจ็บ จะมีแต่ลูกน้องคู่ใจของเธอเพียงสองคนที่เข้ามาช่วยลูกน้องของเขา
“ไม่คิดจะขอบคุณสักคำหรือไง”
แทนคุณถามหญิงสาวที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาว่างเปล่า
“ไม่เห็นจำเป็น นายกับไอ้โตมอญพวกอันธพาลทั้งคู่ ได้ออกแรงกันบ้าง คงจะทำให้ทานข้าวอร่อยไปหลายวัน โดยเฉพาะน้ำพริก อีกอย่างจะได้หายบ้าด้วย”
คำพูดของพนิดาทำให้แทนคุณหรี่ตามองอย่างไม่ชอบใจมากขึ้น
“อย่างนั้นเหรอ หยิ่งๆ แบบนี้แหละพี่ชอบ พี่อยากปราบพยศนัก”
แทนคุณเข้าไปกระชากแขนเรียวเข้ามาหาอย่างไม่สนใจลูกน้องของหญิงสาวที่ห้อมล้อมอยู่เป็นสิบ ลูกน้องของพนิดากำลังมองอย่างลังเลเมื่อเห็นนายสาวโบกมือว่าไม่เป็นไร
“แต่ฉันไม่อยากให้นายมายุ่งกับฉัน ชัดไหม”
พนิดาเน้นคำพูดอย่างรังเกียจ
“ชัด! แต่พี่อยากจะยุ่ง”
แทนคุณโต้กลับด้วยอารมณ์รุนแรงเช่นกัน
“แล้วก็ปล่อยได้แล้ว ก่อนที่นายกับลูกน้องจะต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอีกหลายวัน”
พนิดาสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม ตวัดสายตาไปมองลูกน้องของเขาเพื่อจะบอกว่าถ้าจะสู้กันตอนนี้ เขาจะต้องแพ้เธออย่างแน่นอน
“จำคำพูดของเธอเอาไว้พริกหวาน พี่จะทำให้เธอครวญครางใต้ร่างพี่แทบขาดใจ”
แทนคุณกระชากแขนเรียวกลับมาใหม่พูดกระซิบอย่างคุกคามที่ริมหู
“ไม่มีวัน ขาอ่อนฉัน นายก็จะไม่ได้เห็น”
พนิดาสะบัดออกอีกครั้ง ก่อนที่จะหันไปบอกลูกน้องว่าให้กลับกันได้แล้ว แทนคุณเช็ดเลือดที่มุมปากมองตามร่างอรชรไปอย่างมีแผนการ
“เธอรู้จักพี่น้อยไปแล้ว อย่าว่าแต่ขาอ่อนเลยทุกส่วนในร่างกายของเธอก็เป็นของพี่”
แทนคุณทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่จะหันไปสั่งลูกน้องให้กลับ
“นั่นแกไปโดนอะไรมา”
เทพ อัศวโยธิน ทักบุตรชายที่เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิททั้งสองด้วยความสงสัย เห็นร่องรอยฟกช้ำบนใบหน้าแล้วตกใจไม่น้อย
“ไปกัดกับหมามาครับพ่อ”
แทนคุณทิ้งตัวลงนั่งอย่างหงุดหงิด
“หมาที่ไหน”
เทพลิกคิ้วถามลูกชายหัวเราะเสียงดังในคำพูดนั้น
“ไอ้หมาโตมอญ”
แทนคุณตอบสั้นแต่ได้ใจความ ก่อนยกน้ำที่ทับทิมสาวใช้เอามาให้ดื่ม
“ไอ้โตมอญเหรอ แกไปมีเรื่องอะไรกับมันอีก”
แทนคุณเล่าให้บิดาฟังเรื่องราวทั้งหมด เทพรับฟังเรื่องราวของลูกชายอย่างใช้ความคิด
เขารู้ว่าลูกชายของเขาชอบพนิดาไม่น้อย แต่จะให้เขาไปขอลูกสาวคู่แข่งอย่าง พิง อัครมหาศาลเขาไม่มีวันทำแน่ เรื่องนี้ทำให้เขากับลูกชายมีปากเสียงกันบ่อยครั้ง
“แกไปสำรวจตลาดเป็นไงบ้าง”
เทพถามบุตรชายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อเปลี่ยนเรื่องการสนทนา
“ก็ดีครับ สินค้าเราขายดี แต่ของเพชรสุริยะกับอัครมหาศาลก็ใช่ย่อย” แทนคุณตอบบิดา
“พี่น่าหมั่นไส้ขนาดนั้นเลยเหรอ”แทนคุณก้มลงถามชิดใบหน้านวลอย่างอารมณ์ดี“ใช่ค่ะ ชอบพาลูกน้องเป็นพรวนเหมือนเจ้าพ่อเลยค่ะ พริกหวานนึกว่าพี่หนึ่งจะไปถล่มใคร” พนิดาตอบเสียงน่ารัก“แต่แตกต่างกับพี่นะ เห็นน้องพริกหวานทีไร อยากฉุดทุกที”แทนคุณพูดย้ำในสิ่งที่เขาเคยสารภาพไปแล้วเมื่อครั้งแรก พอพูดจบเลยโดนหมัดน่ารักทุบอกแกร่งเข้าให้“พี่หนึ่งบ้า” พนิดาว่าอย่างเขินอาย“จริงๆนะ ตอนนั้นที่ไร่ส้มยังจำได้ไหม”แทนคุณแกล้งพูดไปถึงความหลังที่เขากลับมานั่งขำทุกทีที่นึกถึง“เอ่อ... ไม่อยากจำเลย คนบ้า!”พนิดาแกล้งว่าด้วยความเขินอาย เธอนึกออกว่าเขาหมายถึงเหตุการณ์วันทีเธอพลาดท่าเสียทีไปกับเขา แล้วเธอเอาคืน โดยเอาเสื้อผ้าเขาไปทิ้ง แต่เธอไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเขาเป็นยังไง“วันนั้นพี่อายยัยเล็กกับไอ้โก้ ไอ้มั่นมากเลยรู้ไหมดีที่เป็นแค่สามคนนั้น ถ้ามีลูกน้องคนอื่นด้วย พี่คงเสียการปกครองลูกน้องแน่เลย เพราะลูกน้องได้เอาไปล้อพี่กันใหญ่”แทนคุณบีบจมูกรั้นน่ารักนั้นเล่นด้วยความมันเขี้ยว“ทำไมคะ ทำไมต้องอาย”พนิดาแกล้งเลิกคิ้วถาม เธอพอจะรู้คำตอบแต่อยากให้เขาเล่าอย่างตื่นเต้น“พอพริกหวานเสร็จสมอารมณ์หมาย ก็ทิ้งให้พี่นอน
“จำตอนที่เราพบกันครั้งแรกได้ไหม”แทนคุณถามเสียงเรื่อยๆ อย่างมีความสุข เขาไม่นึกไม่ฝันว่าเรื่องทุกอย่างจะสมหวังได้ ตอนแรกคิดว่าจะมีปัญหาอุปสรรคมากมายกว่านี้เสียอีก“ตอนไหน ตอนเด็กเหรอคะ”พนิดาถาม ยิ้มสดใสให้เจ้าบ่าว มือบางลูบอกกว้างเล่นอย่างเบามือ“ไม่ใช่ ตอนพี่กลับมาจากต่างประเทศไง”แทนคุณพูดยิ้มๆ เริ่มปลดปราการที่ขวางกั้นออกอย่างเบามือเช่นกัน พนิดาอำนวยความสะดวกให้เป็นอย่างดี“อ๋อ... จำได้แล้วค่ะ ที่ตลาดในเมืองวันนั้น”พนิดาทำท่านึก พูดเสียงหวานจับจิต ชุดเจ้าสาวโดนถอดไปพ้นกายอย่างง่ายดาย“ตอนนั้นพี่เห็นน้องพริกหวานแล้วเกิดอารมณ์ทันที”แทนคุณพูดกำกวม พนิดาอายทุบกำปั้นที่อกแกร่งสองสามที“ทุบพี่ทำไมนี่”แทนคุณพูดกลั้วหัวเราะ ดันร่างอรชรลงนอนบนที่นอนหนานุ่มที่มีดอกไม้โรยไปทั่วเตียง“พี่หนึ่งบ้ากามตลอดเลย แล้วชอบทำหื่นในพริกหวาน เหมือนพวกโรคจิต”พนิดาต่อว่าทุบอกเขาไม่หยุด จึงโดนเจ้าบ่าวทำโทษด้วยการจุมพิตแก้มฟอดใหญ่“รู้ไหมตอนพี่เจอน้องพริกหวานที่ตลาดครั้งแรก พี่อยากเข้าไปฉุดทำเมียเลย”แทนคุณพูดไปพร้อมกับมือแกร่งที่ปลดเปลื้องชุดของเขาออกอย่างไม่รีบร้อน“บ้า! ชอบทำท่าโรคจิตใส่พริกหวานตลอดเล
ไพรวัลย์พูดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะออกไปให้หญิงสาวทำภารกิจส่วนตัวพนิดานั่งบีบมือไปมาบนรถแน่น เธอได้รับรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ก็ดีใจเหลือเกิน แม้เขาจะยังไม่ฟื้นก็ตามที หญิงสาวขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปตลอดทางว่าให้ช่วยให้แทนคุณฟื้นด้วย เธอจะไม่ขออะไรอีกแล้วในชีวิตนี้แค่ขอให้เขารอดก็พอพนิดารีบเดินเข้าไปในโรงพยาบาลประจำจังหวัดก้าวขาเรียวสวยเดินอย่างรวดเร็ว หญิงสาวหันไปหาพี่ชายคนโตที่เดินตามมาติดๆ ก่อนที่ไพรวัลย์จะชี้ไปที่ห้องพักฟื้นตรงหน้าหญิงสาวกลั้นใจเปิดประตูเข้าไปในห้องพิเศษ รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาร่างของแทนคุณที่นอนหลับอยู่บนเตียงนอนสีขาว แทนรักยิ้มให้พนิดา“พี่หนึ่งขา...พริกหวานมาหาแล้วนะคะ”พนิดานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงคนป่วย จับมือของชายหนุ่มมาแนบหน้าอย่างห่วงใยเหลือเกินแทนคุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากการหลับใหลด้วยฤทธิ์ยา มองใบหน้าสวยหวานด้วยรอยดีใจที่เขาได้เห็นหน้าคนรัก“พริกหวาน” แทนคุณเสียงเบาโหวงพนิดาจะรีบลุกมองชายหนุ่มอย่างแสนดีใจ“พี่หนึ่ง เป็นอย่างไรบ้างค่ะรู้ไหมว่าพริกหวานเป็นห่วงแค่ไหน”พนิดาพูดเสียงสั่นเครือ แต่แฝงไว้ด้วยความยินดีเมื่อได้เห็นเขาฟื้นขึ้นมา“พี่ไม่เป็นไรแล้ว อย่าทำหน้า
มันกำลังก้มใบหน้าลงทำท่าจะซุกไซ้ร่างของพนิดาแต่ต้องร้องอย่างตกใจเมื่อโดนสันปืนของแทนคุณอย่างแรง สลบคาเหมือนที่“ว้าย!” พนิดากรี๊ดร้องอย่างตกใจ ที่ร่างหนาหล่นลงมาทับแทนคุณกระชากร่างหนาของโตมอญออกอย่างแรง พนิดามองคนที่กระชากร่างของโตมอญออกไป ก่อนยิ้มออกมาด้วยความดีใจ“พี่หนึ่ง” แทนคุณรีบเข้าไปกอดร่างอรชรแนบอกอย่างห่วงใย“พริกหวานเป็นยังไงบ้าง พี่ขอโทษที่ทิ้งพริกหวานเอาไว้บนเขา เพราะพี่ไม่แน่ใจว่าพ่อพี่จะยอม แต่ตอนนี้อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด พี่จะพาพ่อไปสู่ขอพริกหวานกับลุงพิง”แทนคุณพูดเสียงระรัวรัดร่างอรชรแนบแน่น“พี่หนึ่ง”พนิดาน้ำตาซึม แทนคุณช่วยแก้มัดมือ และเท้าของพนิดา เขารีบพาเธอเผ่นออกมานอกห้องทันที“มีคนบุกรุก”เสียงลูกน้องของตะวันเห็นชายหนุ่มพอดี มันตะโกนเสียงดัง ลูกน้องของแทนคุณที่แอบซ่อนตัวอยู่ในตัวบ้านที่เปิดเป็นบ่อนการพนันรวมถึงเปิดซ่องต่างกรูกันเข้ามาไพรวัลย์และลูกน้องที่แอบเข้ามาอีกด้านหนึ่งรีบหลบทันที“หยุดนะ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ยอมมอบตัวแต่โดยดี ตอนนี้เราล้อมไว้หมดแล้ว”ปกรณ์รออยู่นาน เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายวิ่งกันอย่างอึกทึกครึกโครมรวมถึงได้ยินเสียงต่อสู้ รีบตะโกนบอกท
“ไปโรงพักสิ ไปแจ้งความ” ตะวันตอบด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์“ไม่เห็นจำเป็น ไอ้พวกตำรวจโง่นั่นจะช่วยอะไรเราได้”โตมอญไม่เห็นด้วยกับบิดา“แกอย่าโง่ไปหน่อยเลย ที่ไปไม่ใช่ไปให้มันช่วย แต่ไปเพราะเราต้องไปสืบข่าวพวกมัน แกอย่าลืมว่าไอ้ปกรณ์กับไอ้แทนคุณมันเป็นเพื่อนกัน” ตะวันบอกลูกชายเสียงเรียบ“ที่โรงพักคนของเราไม่ใช่เรอะ เราอยากรู้อะไรเดี๋ยวก็ได้รู้”“สวัสดีครับนายหัวตะวัน” ปกรณ์ทักตะวันรวมไปถึงลูกชายอย่างยิ้มแย้ม แทนคุณบอกเขาเอาไว้ไม่ผิดว่าสองพ่อลูกต้องมาแน่นอน“สวัสดีครับหมวดปกรณ์” ตะวันกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นกัน“มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ”ปกรณ์กล่าวอย่างนอบน้อมสมกับเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ตะวันเล่าเหตุการณ์ให้ฟังอย่างละเอียดเมื่อแจ้งความเรื่องโรงงานทุกที่ของเขามีคนลอบเข้าไปทำให้เครื่องจักรเสีย“นายหัวสงสัยใครเหรอครับ” ปกรณ์หยั่งเชิงถาม“ผมยังไม่รู้เพราะไม่เคยมีศัตรูที่ไหน ยังไงต้องฝากหมวดให้ช่วยตามเรื่องนี้ให้หน่อยนะครับ”“ได้ครับนายหัว”ปกรณ์รับคำเมื่อตะวันและลูกชายยืนขึ้นขอตัวว่าจะกลับแล้ว ปกรณ์หันไปมองหน้าจ่าเข้ม เห็นเขาพยักหน้าให้บอกว่าสำเร็จแล้ว“ผมต้องกลับก่อนนะครับ ยังไงก็ขอฝากเรื่องน
แทนรักรั้งแขนบิดาเอาไว้ มองพี่ชายอย่างเห็นใจ“พ่อครับ”แทนคุณคุกเข่าลงหน้าบิดาก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างแนวแน่“ทำไม แกมีน้องสาวเหมือนกัน แกทำแบบนี้ได้ยังไง แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไอ้ลูกเลวแกไปจับลูกสาวเขากักขังไว้แบบนั้น แกทำเรื่องอัปยศแบบนี้ทำไม”เทพโมโหด่าแทนคุณเสียงลั่น เขาทั้งเครียดเรื่องคดียาเสพย์ติดต้องมาทุกข์ใจเพราะลูกชายตัวดีอีก“ผมรักพริกหวานครับพ่อ ไม่ว่ายังไงผมก็รักเธอ”คำตอบของลูกชายทำให้เทพทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างสำนึกเขาปฏิเสธลูกชายวันนั้นเพราะเขารู้จักนิสัยของแทนคุณดีว่าเป็นคนที่ชอบเอาชนะ นิสัยเหมือนเขาไม่มีผิดอีกอย่างเขาเกิดความไม่แน่ใจว่าบุตรชายจะรักและอยากแต่งงานกับพนิดาจริงๆ หรือแค่อยากเอาชนะคะคานกันเหมือนวันเด็กเนื่องจากเขารู้ว่าลูกสาวของพิง อัครมหาศาลมีหนุ่มๆ มาสนใจมากมาย หากแทนคุณไม่ได้รักจริงแค่อยากเอาชนะเขาจะเสียผู้ใหญ่ที่ไปสู่ขอลูกสาวของคู่แข่งเช่นนั้นเขาอยากพิสูจน์ให้แน่ชัด แต่เจ้าลูกชายตัวดีกลับจับตัวหญิงสาวไปกักขังไว้เช่นนั้น ถึงเขาจะไม่กินเส้นกับครอบครัวอัครมหาศาลแต่ไม่คิดที่จะสนับสนุนให้ลูกชายทำเรื่องเลวๆ แบบนั้น“ผมยอมรับผิดครับพ่อ ตอนนี้พริกหวานอยู่







