Todos os capítulos de เมียรักคนเถื่อน: Capítulo 81 - Capítulo 90

เขาต้องขี่ม้าไปดูฝูงวัวอีกด้านของไร่ที่เลี้ยงไว้ที่ทุ่งหญ้า“โอ้โหพี่น้อย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ยังไม่ได้ขี่ม้าเลยค่ะ พี่น้อยจะไปไหนคะ ขอรำเพยไปด้วยสิคะ นะคะๆ พี่น้อย” รำเพยเข้าไปกอดแขนสามีแน่น เอาใบหน้าซุกแขนออดอ้อน จนเขาต้องใจอ่อนอีกจนได้“แล้วเราขี่ม้าเป็นเหรอไงยัยตัวแสบ พี่จะไปทำงานนะ ไม่ได้จะไปเที่ยวเสียหน่อย” อภิรักษ์ก้มลงไปมองภรรยาสาวที่ซบใบหน้าสวยน่ารักที่แขนแข็งแรงของเขา“ไม่เป็นค่ะ ไปกับพี่น้อยได้หรือเปล่าคะ นะๆ ให้รำเพยไปด้วยนะ สัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่น้อยลำบากใจ จะไม่กวนอะไรพี่น้อย นะคะๆ พี่น้อยของรำเพยใจดีที่สุดเลย” เด็กจอมแสบออดอ้อนไม่เลิก“ก็ได้ เกาะแน่นๆ แล้วกัน” อภิรักษ์รั้งร่างบอบบางของภรรยาสาวขึ้นไปบนหลังม้า เขาตามขึ้นไปนั่งซ้อนทางด้านหลัง กระตุกเชือกม้าเพื่อให้ม้าวิ่งไปด้านหน้าด้วยฝีเท้ามั่นคง“พี่น้อย ตื่นเต้นจังเลย” เด็กแสนซนตื่นเต้นที่ได้ขี่ม้าเล่น รับรู้ถึงร่างอบอุ่นที่สัมผัสมาทางด้านหลังของเธออภิรักษ์สัมผัสกับร่างนุ่มนิ่มที่แนบชิดอยู่กับเรือนร่างแกร่งของเขา“ชอบเหรอยัยเด็กดื้อ” อภิรักษ์ก้มลงมองใบหน้าสวยน่ารักที่กำลังยิ้มสดใสตื่นเต้นด้วยความเอ็นดู หัวใจเขาเต้นแรงทุ

“พี่น้อยน่ะ อายผีสางเทวดาบ้างสิคะ ดูวัวในทุ่งมองกันใหญ่แล้ว ตาเป็นมันเชียวล่ะ” รำเพยรัวกำปั้นใส่อกกว้างอย่างขัดเขินอภิรักษ์หัวเราะเสียงดัง เธอบอกว่าวัวในทุ่งกำลังมองเขากับเธอตาเป็นมัน“เราอายวัวเป็นด้วยเหรอ เห็นแต่ยั่วพี่ไม่หยุด” อภิรักษ์รับกำปั้นนั้นกอดเอาไว้แนบอก จุมพิตลงซ้ำๆ อย่างมันเขี้ยว“ไม่พูดด้วยแล้ว” รำเพยผลักร่างหนาของเขาออก“วัวในทุ่งจะไปสนใจอะไรเรา ถ้าสนจริง คงอิจฉาพี่แน่นอน” อภิรักษ์ยังพูดอย่างอารมณ์ดีไม่คลาย รวบร่างเปลือยมาสวมกอดแนบอก“ไปที่บ้านพักริมลำธารกันดีกว่าพี่ อยากกินเนื้อนมไข่”ชายหนุ่มพูดทะลึ่งเรียกกำปั้นพร้อมกับค้อนวงใหญ่จากภรรยาสาว“พี่น้อยน่ะ! เดี๋ยวนี้คิดแต่เรื่องนั้นนะคะ ไม่เอาแล้ว รำเพยจะกลับบ้าน พารำเพยไปส่งด้วย ไม่งั้นคืนนี้ให้นอนนอกห้องนะคะ รำเพยหิวข้าว” รำเพยแกล้งขู่สวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว“ว้า... เสียดายจัง นึกว่าวันนี้จะได้กินเนื้อนมไข่เป็นอาหารกลางวันเสียแล้ว”อภิรักษ์ทำสีหน้าผิดหวัง ระห่างช่วยภรรยาสวมเสื้อผ้า ชายหนุ่มรั้งร่างบอบบางขึ้นบนหลังม้าเพื่อควบม้ากลับไปยังคอกมือซุกซนจับโน่นจับนี่ไม่หยุดเพื่อแกล้งคนตัวเล็ก ตอนแรกเธอร้องห้ามแต่ตอนหลังกลาย

ใบหน้าหล่อเหลาและใบหน้าสวยหวานอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจเป่ารดกันถนัดถนี่ มือหนาจับใบหน้าสวยหวานแดงซ่านอย่างทะนุถนอม“น้องหนูของพี่ มีเจ้าตัวเล็กให้พี่เร็วๆ นะ พี่อยากมีเจ้าตัวเล็กมาขี่คอแล้วล่ะ” ชายหนุ่มพูด ขณะเอามือลูบไล้หน้าท้องของเธออย่างทะนุถนอมนิรดาไม่ตอบว่ากระไรแต่ยิ้มอายๆ ให้เขาและซุกหาไออุ่นที่อกกว้าง“น้องหนูจ๋า...” อภินันท์เรียกภรรยาสาวในอ้อมกอดเสียงหวาน“ขา...พี่ใหญ่” นิรดาขานรับเสียงหวานไม่แพ้กัน“ให้พี่ชื่นใจก่อนเข้าไร่ได้ไหม นิดนึงก็ได้ อยากกินน้องหนูใจจะขาดอยู่แล้ว” ชายหนุ่มออดอ้อนภรรยาสาวไม่เลิก“แน้... ไปทำงานเลยค่ะ อู้งานไม่ดีนะคะ”หญิงสาวบ่ายเบี่ยงเขินอาย“งั้นพี่ไม่ถามดีกว่า”เขาจบคำถามและคำพูดลงจริงๆ เมื่อกดจุมพิตที่กลีบปากแสนหวานนั้นแทน เพื่อยุติการสนทนาและคำพูดต่างๆ ริมฝีปากซุกไซ้ไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มแผ่วเบาแต่ให้ความรู้สึกเสียวซ่านจับจิตหญิงสาวแหงนใบหน้าไปด้านบนเพื่อเปิดลำคอให้เขาซุกไซ้ตามใจชอบ มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวสวยออกจากร่างบอบบางของภรรยาสาวและของตัวเองอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้ขาดช่วงขาดตอนกายเปลือยเปล่าหอมหวานยินยอมให้เขาสัมผัสไปทั่ว แอ่นหยัดร่า

“ปล่อยผมครับคุณแพร” อภิรักษ์ขืนตัวออกจากการรัดรึงของแพรไหมจนสำเร็จ รีบเดินออกไปไม่เหลียวหลังกลับมาอีกแพรไหมหงุดหงิดทุบเตียงกว้างด้วยความโมโห“โง่ทั้งพี่ทั้งน้องเลย”แพรไหมพูดอย่างหงุดหงิด ระบายอารมณ์อยู่คนเดียวเมื่ออภิรักษ์ลงมาจากห้องของแพรไหม เขานึกถึงยัยตัวแสบที่หนีเข้าไร่ไปทันที มารดาซึ่งรออยู่ก่อนแล้วฝากให้เขาไปบอกพี่ชายด้วยว่าแพรไหมกลับมาอีกแล้ว เขารับคำมารดาอย่างเร่งรีบร่างสูงรีบเดินไปที่คอกม้า เพื่อขี่ม้าไปยังบ้านริมลำธารอีกฟากของตัวไร่ถ้าเป็นเวลาปกติดเขาจะเดิน เพื่อเป็นการสำรวจพื้นที่ในไร่ไปด้วย แต่เวลานี้เขากลับใจร้อนชายหนุ่มควบม้ามาถึงลำธารหน้าบ้านหลังขนาดกะทัดรัดของตัวเอง คิดว่ารำเพยต้องมาที่นี่แน่นอน เนื่องจากเธอชอบมาเที่ยวเล่นที่ลำธารมากกว่าส่วนอื่นๆ ของไร่เป็นจริงดังคาด... เพราะเธอกำลังดำผุดดำว่ายเล่นน้ำสบายอารมณ์อยู่ในลำธารใสไหลเย็นนั้นเขาเป็นกังวลคิดว่าเธอจะน้อยใจเสียใจเข้าใจผิดเรื่องแพรไหมเสียอีก แต่ที่ไหนได้... ไม่เห็นเธอจะเป็นอย่างที่เขาคิด ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดที่ไม่เห็นเธอทำท่าหึงหวงเขาเลยร่างสูงลงจากหลังม้า เพื่อพาม้าไปผูกไว้อีกด้านของลำธาร ขาแกร่งเดินกอ

หญิงสาวถามอย่างสงสัย ปกติถ้าไม่มีแขกอาหารจะไม่เยอะขนาดนี้ เสียงของนิรดายังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งดังมาแต่ไกล เป็นแพรไหมนั่นเองหญิงสาวนั่งใกล้กับร่างสูงของอภินันท์และกอดแขนของเขาอย่างออดอ้อนเช่นเดิม“ก็ต้องเยอะสิคะ เพราะว่ามีแขกคนสำคัญ”“แพรไหม!” อภินันท์ดึงแขนแกร่งออกจากการกอดรัดของแพรไหมนิรดาหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้กับสามีอึ้งๆ เพราะเธอเห็นแพรไหมหายไปไม่คิดว่าจะกลับมาอีก คุณอรอุมามองมือของแพรไหมที่ยังกอดแขนบุตรชายคนโตหนาแน่นนางแกล้งกระแอมเบาๆ ทำให้แพรไหมยอมปล่อยแขนแกร่งของอภินันท์ออก แต่ไม่ค่อยจะเต็มใจนักรำเพยมองหน้าขแพรไหมอย่างไม่ชอบใจ หญิงสาวตวัดสายตาไปมองใบหน้าหล่อของสามี ที่หันไปมองแพรไหมอยู่ก่อนแล้วด้วยความหงุดหงิดสำหรับอภิรักษ์เขากำลังครุ่นคิดถึงความยุ่งยากที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างพี่ชายกับพี่สะใภ้ เพราะเมื่อตอนกลางวัน เธอยังแกล้งออดอ้อนเขาเลยเขาเห็นว่าเธอเจ็บขาเลยอุ้มไปส่ง แต่เขารู้ฤทธิ์ของแพรไหมว่าเป็นเช่นไร มาทีไรสร้างความร้าวฉานทุกทีไปนิรดาแสดงสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม สร้างความอึดอัดให้อภินันท์เมื่อเหลือมองใบหน้าของภรรยาสาว นึกเกรงใจจนรู้สึกแทบหายใ