Todos os capítulos de เมียรักคนเถื่อน: Capítulo 71 - Capítulo 80

“พี่เหรอคะ พี่ไม่เคยรักพี่ใหญ่มาก่อน การแต่งงานเกิดขึ้นกะทันหันมาก พี่เคยเจอกับพี่ใหญ่และคุณน้อยตอนเด็กๆ ก่อนที่ครอบครัวของพี่ใหญ่จะย้ายบ้านมาที่นี่จ้ะ”นิรดาบอกหญิงสาวเสียงเรียบแต่ใบหน้าสวยหวานกำลังเผลอยิ้มจนรำเพยสังเกตเห็น“ตอนนั้นพี่สาวคิดยังไงเหรอคะ ทำไมถึงยอมแต่งงานกับพี่ใหญ่” รำเพยถามด้วยความอยากรู้“พี่อยากตอบแทนบุญคุณของคุณพ่อกับคุณแม่พี่จึงยอม”“แล้วตอนพี่สาวเห็นพี่ใหญ่ครั้งแรก พี่สาวคิดยังไงคะ”“ตอนแรกนะหรือ”นิรดาเผลอยิ้มก่อนที่ใบหน้าสวยจะแดงระเรื่อรำเพยจ้องไม่วางตา ก่อนที่นิรดาจะตอบเสียงหวาน“พี่ก็ใจสั่น หัวใจใจเต้นแรง แต่พี่ใหญ่คงไม่อยากแต่งงานกับพี่ เพราะพี่ใหญ่ไม่มองหน้าพี่เลยแถมยังขู่เอาๆ” นิรดานึกถึงครั้งแรกที่เจอเขาขณะที่ต้องเข้าพิธีแต่งงานกัน“แล้วตอนนี้ละคะ” รำเพยถามนิรดาเพราะเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอไม่ได้แสดงว่าไม่มีความสุขจากการถูกบังคับให้แต่งงานเลย“ตอนนี้พี่ใหญ่น่ารักจ้ะ แต่...” นิรดาเว้นวรรคเอาไว้“แต่อะไรเหรอคะ” รำเพยเลิกคิ้วเรียวสวยถามนิรดาต่อทันที“ถึงพี่ใหญ่จะน่ารัก แต่เวลาพี่เห็นพี่ใหญ่อยู่กับคุณแพรไหม พี่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาเคยรักกันมาก่อน” นิรดาพูด

เสียงครางแผ่วครวญออกมาจากเรียวปากอิ่ม รู้สึกวาบหวามทุกครั้งที่มือหนาและริมฝีปากร้อนรุ่มสัมผัสไปทั่วใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรซุกไซ้ไปถึงกลางกายสาว ดวงตาคมกล้าหรี่ปรือมองดอกไม้งามสีสดอวบอูม ก่อนลากปลายลิ้นหนาร้อนระอุลงตวัดไล้ไปมา ลิ้มชิมรสหวานของดอกไม้งาม“พี่ใหญ่...” นิรดาอุทานมือบางจิกทึ้งศีรษะของเขาแน่น ซาบซ่านในอารมณ์หวาม ใบหน้าหล่อซุกไซ้ทุกส่วนสัด ปลายจมูกโด่งกดคลึงกลีบดอกไม้งามหนักหน่วงเรียวลิ้นหนาตวัดเลียไล้ไม่หยุดหย่อน นิรดากัดริมฝีปากสลับกับการห่อปากกระสันสะท้านไปทั้งร่าง“พี่ใหญ่ขา...” หญิงสาวครางเรียกชื่อสามีเสียงขาดเป็นห้วง ลิ้นหนาร้ายกาจตวัดเลียไล้กลีบดอกไม้งามจนหนำใจ ก่อนแทรกลิ้นหนาเขาไปในซอกทางรักของกลีบสาวเป็นจังหวะกระชั้นถี่ตามแรงอารมณ์ที่กำลังพุ่งขึ้นสะโพกผายงอนงามส่ายไปมาแทบไม่ติดพื้นเตียงเมื่อนิ้วอวบยาวเข้าไปแทนที่เพื่อช่วยเหลือเรียวลิ้นร้อนระอุให้ภรรยาสาวได้พานพบกับสวรรค์อันสวยงามเบื้องหน้านิรดาหอบหายใจพร่าเมื่อเกร็งร่างไปถึงสองครั้งรับความสุขหฤหรรษ์อันแสนเสียวซ่านร่างสูงเลื่อนกายขึ้นทาบทับบนร่างอรชรของภรรยาสาว มอบจุมพิตแสนหวาน ตามติดไปด้วยความใหญ่โตที่กำลังสอดแ

กินเวลาไปนานพอสมควร โดยทั้งคู่ลืมเลือนคนที่รอทานข้าวอยู่ด้านล่างกันเสียสนิท“ไม่เอา รำเพยจะใส่เอง” รำเพยว่าอย่างหงุดหงิด คนเอาแต่ใจไม่ยอมปล่อยเธอสักที“ทำไมใส่กางเกงตัวนี้ ไปเปลี่ยนเดี๋ยวเลย ใส่กางเกงอะไรแบบนี้ มันสั้นเหมือนใส่กางเกงใน” อภิรักษ์กอดอกมองไม่สบอารมณ์“อย่ามายุ่ง จะใส่มีอะไรหรือเปล่า ปกติก็ใส่แบบนี้ทุกวัน วันนี้เป็นอะไรอีก บ้าตั้งแต่เช้าเลยพี่น้อย ผีเข้าหรือยังไงกัน” รำเพยว่ากลับไม่ลดละ“ได้... พี่ไม่ยุ่งกับเธอก็ได้ อยากทำอะไรก็เชิญ”อภิรักษ์โต้กลับ เดินไปยังตู้เสื้อผ้าสลัดผ้าเช็ดตัวลงไปทันที ทำเหมือนไม่มีเธออยู่ในห้องนี้ ทั้งๆที่เธอยังอยู่อีกคน“กรี๊ด!” รำเพยกรี๊ด เอามือปิดตาตัวเอง“ไอ้พี่น้อยบ้า ลามก ชอบโชว์ โรคจิต ประสาท ซาดิสม์”รำเพยสาดคำด่าไม่ยั้ง“อยากจะว่าอะไรก็ว่าไป แต่เดี๋ยวรอก่อน อย่าเพิ่งไป”อภิรักษ์บอกภรรยาสาวที่พยายามจะหนีเขาท่าเดียว“ไม่รอหรอกคนบ้า อยากตามไม่ทันก็ช่าง” รำเพยหันไปว่าอย่างแสนงอนชายหนุ่มรีบตามภรรยาสาวออกจากห้องเพื่อให้ทันกับที่เธอวิ่งหนีเขา เสียงชายหนุ่มและหญิงสาวไล่จับกันเหมือนเด็กๆแต่การวิ่งไล่จับของอภิรักษ์กับรำเพยกลับทำให้คนในบ้านเวียนหั

เขากอดรัดแน่นขึ้นไปอีก ร่างบอบบางเหมือนจะถูกรวมร่างหายเข้ามาในร่างหนาของเขา“ถ้าจะกลับก็ได้ แต่ต้องเอาบทเรียนกลับไปด้วยว่าอย่ามายั่วผู้ชาย พี่ไม่ใช่พระอิฐพระปูน จะได้รู้ไงว่าทำแบบนี้แล้วจะโดนอะไร” อภิรักษ์พูดเสียงคุกคาม“ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไหนบอกว่าถึงรำเพยมาแก้ผ้าให้ดูก็ไม่สนไง ปล่อยนะ ปล่อยส!” รำเพยทุบตีดิ้นรนอย่างดื้อรั้น“ไม่ปล่อย! วันนี้จะไม่ปล่อยลงจากเตียงเอาให้ขาดใจไปเลยที่กล้ามายั่วพี่” “คนบ้า!” รำเพยยังพร่ำด่าเขาไม่เลิก ในใจก็นึกหวาดกลัวดิ้นรนไปมาเต็มแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการอันรัดรึงนี้การจู่โจมของเขาแตกต่างจากคืนนั้นในกระท่อมเพราะมันเป็นไปอย่างเผลอไผลมากกว่าจะรุนแรงเช่นนี้“ใช่! พี่กำลังจะบ้า” อภิรักษ์ขู่หญิงสาวไม่เว้นวาง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าไปหมด“คนอะไรใจแตก” รำเพยด่าว่าเขาไม่ยอมแพ้เช่นกัน“อยากรู้เหรอว่าใจแตกยังไง”อภิรักษ์พลิกร่างบางให้นอนหงายกดจุมพิตหนักหน่วงไปทั่วซอกคอหอมกรุ่น แกล้งขบกัดแรงๆหญิงสาวครางพร่าลืมตัว แอ่นร่างขึ้นรับสัมผัสนั้น เรียวปากหนาขึ้นทาบทับบดคลึงกลีบปากบางหนักหน่วง มือทั้งสองเคล้นคลึงอกอิ่มเป็นจังหวะ หล่อนเผลออ้าปากร้องคราง ทำให้ลิ้นห

“พี่ใหญ่ขา...น้องหนูกลัวตก” นิรดาจับเชือกม้าไว้แน่นหนา เมื่อเขาอุ้มร่างบอบบางของภรรยาสาวขึ้นไปบนหลังม้าตัวสวย ตามที่เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะพาเธอมาหัดขี่“ไม่ต้องกลัวจ้ะ พี่จะคอยดูให้”อภินันท์บีบมือให้คำมั่นสัญญาพร้อมทั้งยิ้มอบอุ่นให้ภรรยาเพื่อคลายความกังวลของเธอนิรดาหัดขี่ม้าตามที่เขาสอนให้จนในที่สุดเธอก็เพลิดเพลินและลืมเลือนความหวาดกลัวไป“พี่ใหญ่ขา...น้องหนูเก่งไหมคะ”นิรดาขี่ม้าวนไปมาใกล้ๆ กับร่างสูงของสามี“เก่ง น้องหนูของพี่เก่งอยู่แล้ว” อภินันท์ตอบยิ้มๆ ยกนิ้วให้เธอ“เราไปเที่ยวน้ำตกกันไหม พี่จะพาไปเที่ยว อยากไปดูบ้านด้วย” อภิรักษ์ชวนภรรยาสาวไปที่น้ำตกท้ายไร่ เขาขึ้นมานั่งซ้อนไปด้านหลังเพื่อทำหน้าที่ควบขับขี่ม้านิรดาเอนหลังพิงกับร่างสูงที่แสนอบอุ่นของสามี ความรู้สึกมีความสุขและปลอดภัยเต็มไปทั่วหัวใจดวงน้อยๆ ของเธออภินันท์ก้มลงมองใบหน้าสวยหวานของภรรยาสาวยิ้มๆ“คิดอะไรอยู่เหรอ”อภินันท์ถามภรรยาสาวในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู“เปล่าค่ะ” นิรดาปฏิเสธแต่อมยิ้มอภินันท์ควบม้าไปที่น้ำตกท้ายไร่ ไม่กี่อึดใจก็ถึงที่หมาย เขาลงจากหลังม้า ยกร่างบอบบางลงมาจากหลังม้า ก่อนพาม้าไปผูกไว้อีกด้านของลำธาร