Lahat ng Kabanata ng เมียเสน่หาอาญาอสูร: Kabanata 11 - Kabanata 20

“คุณติมาได้ยังไงคะนี่”เป็นคำถามชวนขบขันนักในความคิดของรติภัทร แต่มันทำให้เขาขำไม่ออก“ถามแปลก”น้ำเสียงเย็นชา สีหน้ากร้าว รวมถึงดวงตาดุดันทำให้อนงค์ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นางยังไม่อยากถูกลูกเลี้ยงบีบคอตอนนี้ ดังนั้นจึงไม่ควรเสี่ยงทำให้อีกฝ่ายโกรธ รติภัทรในตอนนี้ช่างดูน่าเกรงขามไม่เหมือนเด็กผู้ชายตัวเล็กที่เธอจะทำอันใดก็ได้“น้าแค่แปลกใจ เห็นคุณติบอกว่านอนอีกบ้าน” อนงค์ถามอย่างสงสัยไม่คลาย“บอกตอนไหน”รติภัทรเลิกคิ้วถาม สายตายังเย็นชาแข็งกร้าวจนอนงค์แทบถอนเท้าหนีด้วยความกลัว แต่ยังใจชื้นที่เห็นบุตรสาวนอกไส้ยืนอยู่ด้วย ไม่งั้นนางคงเผ่นหนีที่เห็นแววตาดุดันของลูกเลี้ยงหนุ่มตรงหน้า“ปะ... เปล่าคุณธนาบอกน้าน่ะค่ะ งั้น เดี๋ยวน้าจะให้คนจัดห้องให้คุณตินะจ๊ะ”“ไม่ต้อง” รติภัทรพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา ไม่ได้ใส่ใจมองหน้ามารดาเลี้ยงสักนิด เพราะเขามีคนข้างๆ รอจัดห้องเอาไว้ให้แล้ว“คุณติจะนอนห้องเดิมหรือเปล่าคะ ห้องนั้นถูกปัดกวาดเช็ดถูทำความสะอาดอย่างดีเลยค่ะ น้าเป็นคนสั่งให้คนทำเอง”อนงค์พูดเอาหน้า ซึ่งความจริงแล้วภคินผู้เป็นสามีที่ล่วงลับไปแล้วเป็นคนสั่งให้ทำความสะอาดทุกวันเหมือนมีคนอยู่ และคนที

ใจกลัวอีกฝ่ายจะตื่น กลัวเป็นการรบกวน สำหรับพิรวดี เธอพิเศษสำหรับเขาเสมอ ความรู้สึกรักและหวงแหนไม่เคยเปลี่ยนแปลง มันไม่เคยเพิ่มมากขึ้นหรือลดน้อยลง มันเสมอต้นเสมอปลายรติภัทรเลิกผ้าห่มออกจากร่างหญิงสาว เขาได้เห็นชุดที่เธอใส่ตอนหัวค่ำ นี่เขาเอาแต่ใจจนเธอไม่ได้อาบน้ำเหรอนี่ ถึงหญิงสาวไม่ได้อาบน้ำ เธอก็ยังคงกลิ่นหอมเฉพาะกายที่ชวนลุ่มหลง ชายหนุ่มลงมือถอดเสื้อผ้าของหญิงสาวออกอย่างเบามือ พิรวดีครางอืออาแล้วพลิกกายหนี อาจเพราะความง่วงและร่างกายที่อ่อนแรงทำให้เธอไม่ยอมตื่น รติภัทรมือสั่นเมื่อร่างผุดผ่องตรงหน้าปรากฏแก่สายตา มีเพียงบราเซียร์ตัวสวยกับแพนตี้สีเดียวกันเท่านั้นที่ห่อหุ้มเรือนร่างสมบูรณ์แบบเอาไว้“อื้อ...” พิรวดีประท้วง ปรือตามองสิ่งที่มารบกวนการนอนของเธอ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ แถมร่างหนาของเขายังคร่อมเธอไว้ทั้งตัว“พี่ติ” เธอดิ้น มือเผลอกอดตัวเองเอาไว้ เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อตอนนี้เธอเปลือยเปล่าเหลือเพียงชั้นในสองชิ้นเท่านั้น“คนอะไรสกปรก นอนไม่อาบน้ำ”รติภัทรพูดแก้เก้อ โยนความผิดให้หญิงสาวหน้าตาเฉย หากเธอรู้ว่าเขานี่แหละเกือบปล้ำคนที่นอนไม่อาบน้ำเข้าใ

หญิงสาวหน้าแดงซ่าน เผยอริมฝีปากครวญครางอย่างรัญจวนที่เห็นแก่นกายชายขยับแนบชิดเข้าออกในกายเธออย่างเนิบนาบ“เห็นไหมคนดี มันรักร่างวดีขนาดนี้” รติภัทรเชยคางมนให้แหงนขึ้นสบตา ก่อนชี้นำให้เธอมองกายที่เชื่อมประสาน“พะ... พี่ติขา”พิรวดีเสียงสั่น หัวใจสะท้าน กายสาวสั่นระริกด้วยความกระสันรัญจวนจิต ยิ่งภาพเขาที่เคลื่อนเข้ามาสอดเสียบยิ่งทำให้เธอหน้าร้อนเห่อแดงแทบเป็นไข้ ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง เหงื่อเม็ดใสเริ่มหยดจากปลายคางหนาที่มีไรเคราสากระคาย“อ๊ะ... อ๊า”พิรวดีครางสะท้านครั้งแล้วครั้งเล่ามองภาพเธอที่ถูกเขาล่วงล้ำอย่างสนิทเสน่หา สอดแทรกกายเข้าออกเป็นจังหวะรุนแรงหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์“วดีแน่นเหลือเกิน” รติภัทรคำราม เป่าลมออกจากริมฝีปากหนาอย่างร้อนแรง“พี่ติไม่รังเกียจวดีใช่ไหมคะ” เธอพูดอย่างไม่แน่ใจ“แบบนี้ยังจะรังเกียจอีกเหรอ พี่กำลังจะคลั่งอยู่แล้ว” เขาลูบใบหน้าหวาน หลับตาครางสะท้านเมื่อเสือกกายเข้าหากายสาวที่ฟิตแน่น“อ๊า...”พิรวดีร้องครวญเสียงหวานเมื่อเขายกขาเธอขึ้นพาดบ่า สะโพกผายลอยไม่ติดพื้นเตียง กายชายแนบชิดเชื่อมประสานล้ำลึก“หยัดกายหาพี่”รติภัทรกระซิบสั่งเสียงพร่า พิรวดีค

พิรวดีพยายามแกะมือเหนียวหนึบนั้นออกเพราะเกรงสายตามารดาที่มองมาเหมือนจะเผาผลาญให้เป็นจุณ“แกมานี่ซิ”อนงค์เรียกบุตรสาวนอกไส้ เลิกซักไซ้ไล่เลียง อยากแยกให้พิรวดีห่างจากรติภัทร นางกำลังหมายหมั้นปั้นมือจะส่งพิรวดีไปเป็นเมียเสี่ยใหญ่ที่พึงพอใจในตัวของบุตรสาว งานนี้เธอจะเรียกค่าเลี้ยงดูให้หนำใจเลยทีเดียว“มีอะไรพูดมา วดีจะไปวัดกับฉัน”รติภัทรพูดเสียงขรึมไม่ยอมปล่อยมือหญิงสาวโดยง่าย พิรวดีได้แต่ก้มหน้าก้มตาเมื่อชายหนุ่มข้างกายกับมารดากำลังฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมใครอนงค์ฮึดฮัดขัดใจเมื่อนางอยากเล่นงานบุตรสาวก็ทำไม่ได้ รอให้เสร็จงานศพก่อนเถอะ เธอจะจัดการนังตัวดีแน่นอน ที่กล้าทำให้เธอหงุดหงิดเช่นนี้“มันเป็นเรื่องของแม่กับลูก ถ้าแกเห็นคนอื่นดีกว่าฉัน ก็ตามใจแก” อนงค์หันไปสะบัดเสียงใส่พิรวดี“ไม่ใช่นะคะคุณแม่”พิรวดีเสียงอ่อย เธอไม่ได้เห็นใครสำคัญไปกว่าใคร โดยเฉพาะคนในครอบครัว แต่รติภัทรสำคัญกับหัวใจของเธอ เขาทำให้เธออิ่มเอมหัวใจทุกวินาทีที่เคียงข้างกันและกัน“ไปเถอะ”รติภัทรไม่สนใจลากมือพิรวดีออกไปขึ้นรถทันที ในเมื่อคิดว่าอนงค์มิได้อยากคุยธุระสำคัญอะไรกับบุตรสาวนอกไส้ เขายังไม่อยากบอกเรื่องนี

รติภัทรแนบมือหนากับแก้มนวลแดงปลั่งของคนที่หอบโยนอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากหนากดจุมพิตอย่างหักห้ามใจไม่ไหว หญิงสาวหัวหมุนเมื่อได้กลืนกินรสชาติของเธอเอง“รู้หรือยังว่าตัวเองหวานมากแค่ไหน” เขากระซิบบอกนิ้วแกร่งสอดล้ำเข้าสู่กายสาว“อ๊ะ!!! พี่ติ อ๊ายยย...”พิรวดีอุทานเสียงพร่า รติภัทรควานนิ้วกระดิกไปมาในช่อดอกไม้หอม ก่อนจะถอดดึงออกมาดูดเลีย สายตาคมมองใบหน้าแดงก่ำ ประกบจุมพิตลงไปหาอีกครั้ง“อยากชิมพี่ไหม”เขาถามเสียงแหบพร่า หญิงสาวมองอย่างไม่เข้าใจ มือหนากุมมือเธอไปวางทาบทับที่แก่นกายชายแข็งแกร่ง“พะ... พี่ติทำอะไรน่าอายจังค่ะ”พิรวดีพยายามดึงมือออกจากความเป็นชายของเขา แต่ถูกกดทับเอาไว้“พี่ต้องการให้วดีกลืนกินพี่ เหมือนที่พี่กลืนกินวดี ไม่มีอะไรน่าอายสักนิด เป็นเรื่องธรรมชาติระหว่างชายหญิง”รติภัทรยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบไล้ใบหน้านวลอย่างหลงใหล ทั้งรักทั้งหวงแหนแสดงออกอย่างไม่ปิดบังซ่อนเร้น“พะ... พี่ติ”พิรวดีครางชื่อชายหนุ่มเสียงสั่น ริมฝีปากเผยออย่างรัญจวนในคำพูดแสนหวาม“กินพี่สิ พี่อยากให้วดีกลืนกินพี่”คำพูดหวานหูคล้ายออดอ้อนทำให้พิรวดีกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกเหมือนทำอันใดไม่ถูก รติภัทรยืน