Lahat ng Kabanata ng เมียเสน่หาอาญาอสูร: Kabanata 21 - Kabanata 30

“สมจิตรจ๊ะ ฝากต้มยำด้วยนะจ๊ะ ตั้งโต๊ะได้เลยจ้ะ”พิรวดีละล่ำละลักบอกก่อนจะวิ่งหนีขึ้นห้องไป“ฉันไม่ทันบอกแก” สมรบอกสมจิตรเบาๆ หลังจากเดินตามมาสมทบ สายตาของสาวใช้ทั้งสองมองรติภัทรอย่างเกรงๆ“ได้เวลาตั้งโต๊ะแล้วเหรอ” รติภัทรบอกเก้อๆ เสก้มมองนาฬิกาข้อมือ“จวนได้เวลาแล้วค่ะ” สมจิตรตอบเจ้านายหนุ่ม“งั้นตั้งโต๊ะได้เลย ฉันจะไปตามคุณวดีเอง”รติภัทรสั่งสาวใช้ทั้งสองแล้วก้าวขึ้นบันไดไปสมจิตรและสมรมองหน้ากันก่อนจะหันไปซุบซิบเรื่องเจ้านายทั้งสองยิ้มๆ“ขึ้นไปตามถึงห้องเลยเหรอแก คุณวดีไม่รอดแน่”“คุณติถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้น สงสัย... คิกๆ”สองสาวหัวเราะคิกคักก่อนจะรีบไปเตรียมตั้งโต๊ะพิรวดีหนีขึ้นมาบนห้องก็รีบล็อกประตูห้องแน่นหนา หวังว่าเขาคงเข้ามาไม่ได้ เธอลูบแก้มนวลไปมา ยังนึกถึงสัมผัสของเขาอยู่เลย ลูบไปหน้าแดงไปด้วยความอายและหวั่นใจ ยิ่งนานวันเธอยิ่งจะปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาแนบชิดมากยิ่งขึ้น“เป็นอะไรไปนี่”หญิงสาวถามตัวเองก่อนจะรีบเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายอีกรอบ ลดอาการร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นอย่างที่เธอนึกอายรติภัทรตามมาหยุดอยู่หน้าห้องของหญิงสาว เขาชะงักที่จะเคาะประตูก่อนจะหยิบกุญแจขึ้นมาถ

สอดแทรกมือเข้าสู่ผิวผ่องภายในลูบไล้เบาๆ แสดงความเป็นเจ้าของหญิงสาวหัวหมุนเมื่อมือร้อนหนาเข้ามาลูบโลมเนินอกอวบอิ่มแล้วฟอนเฟ้นหนักหน่วง ริมฝีปากสวยไม่ว่างเว้นจากริมฝีปากสีเข้มที่จุมพิตจนแทบขาดอากาศหายใจ“เฮ้ย / ว้าย”หนุ่มสาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงอารมณ์หวามร้องพร้อมกัน เมื่อจู่ๆ สายน้ำเย็นฉ่ำจากสายยางราดรดมาบนร่างจนเปียกปอน“อ้าว คุณติ คุณวดีไปนอนทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับ” นายสนถามอย่างตกใจ รีบหันสายยางหนีทันทีรติภัทรมองคนสวนด้วยดวงตาดุวาบ นายสนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ส่วนพิรวดีจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยมืออันสั่นเทา ร่างสูงของรติภัทรเข้าบดบังร่างหญิงสาวเอาไว้ด้วยความหวง ไม่อยากให้ใครมอง นายสนหลบตาทันทีที่เผลอมองร่างเปียกปอนของพิรวดีด้วยความไม่ตั้งใจ“ผะ... ผมรดน้ำต้นไม้ครับคุณติ” สนตอบอย่างเกรงๆ เมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของเจ้านายหนุ่ม“แดดเปรี้ยงๆ”แม้ถ้อยคำจะสั้นแสนสั้น แต่นายสนรู้ดีกว่ารติภัทรหมายความว่าอย่างไร จึงรีบแก้ตัวทันควัน“ผมมีงานอื่นต้องทำอีกครับ ล้างรถอีกหลายคันเลยมารดก่อน แหะๆ” คราวนี้สนเกาะหัวไปมาเก้อๆ“ต้นไม้ได้ตายหมด”รติภัทรตำหนิเสียงเย็นเยียบ นายสนขนลุกเกรียวถอ

ที่สำคัญอยากจะบอกว่าเพราะมีเขาอยู่ด้วยพี่ติของวดี พี่ชายที่แสนดีที่ปกป้องเธอตั้งแต่เด็ก แม้ทุกคืนเขาจะหาเรื่องรังแก แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายินยอมเขาด้วย ไม่เช่นนั้นก็คงจะโวยวายหรือไม่ก็ทำทุกวิถีทางให้รอดพ้น เขาไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเธอซึ่งเป็นลูกสาวของคนที่ทำร้ายแม่เขา สัมผัสเขาอ่อนโยนวาบหวามตราตรึงอยู่ในหัวใจ ความใส่ใจ ความจริงจังและจริงใจที่จะรับผิดชอบยังก้องอยู่ในห้วงคำนึงทุกค่ำคืน แต่เพราะเธอขอให้เขารอ เกรงมารดาจะโมโหหากรู้ว่าเธอกับเขาเป็นคนคนเดียวกันแล้วพิรวดีเงยหน้ามองร่างสูงที่นั่งอยู่แนบข้าง รติภัทรก้มมองใบหน้านวลอย่างหลงใหล เขาแนบริมฝีปากจุมพิตเธอบางเบา โอบกอดเธอเอาไว้แนบอกด้วยความรักใคร่หวงแหน“คืนนี้เราอยู่ในห้องนี้ดีไหม”คำขอของเขาทำให้หัวใจสาวพองโต เธอกอดเอวหนา ซุกใบหน้าที่อกกว้าง ยินยอมที่จะอยู่กับเขาในห้องนี้ทั้งคืน“ค่ะ วดีอยากอยู่ในอ้อมแขนของพี่ติแบบนี้” พิรวดีพูดเสียงเศร้า พรุ่งนี้เธอต้องทำตัวให้ห่างจากเขา ความกังวลหลายอย่างกระแทกเข้ามาในหัวใจดวงน้อย“ครับ”“พี่ติคะ กลับเชียงใหม่ไปก่อนได้ไหมคะ”คำพูดของหญิงสาวทำให้รติภัทรเลิกคิ้วเข้มขึ้นด้วยความรู้สึกเหมือนถูกไล่“

แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือหลังจากสุวดีพาบุตรชายกลับไปเชียงใหม่ไม่กี่วัน ภคินถึงกับทนไม่ไหว ตามไปง้องอนขอคืนดีทั้งๆ ที่จดทะเบียนสมรสกับเธอถูกต้องตามกฎหมายแล้ว หลังจากนั้น เขาก็เอาแต่ทุกข์ใจ รู้สึกผิดต่ออดีตภรรยา คอยตามไปง้อขอคืนดีเสียหลายครั้ง ทำไมเธอจะไม่รู้เพราะให้ภูมิศักดิ์สืบอยู่ตลอด แต่ก็ทำเป็นนิ่งเฉย แกล้งทำเป็นไม่รับรู้ เพราะเธอจะไม่ยอมหย่าขาดให้สามีแน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเธออีกครั้งเมื่อสุวดีไม่ยอมคืนดี แถมยังใจแข็งตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย ภคินเองหลังจากสุวดีหนีไป ก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีกเลย วันหนึ่ง เธอรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์จึงให้สุรเดชช่วยเหลือแกล้งมอมเหล้าภคินและเธอก็สร้างเรื่องว่าได้เสียกับเขาเมื่อภคินตื่นขึ้นมาในตอนเช้าภคินเคยรำพึงรำพันกับรูปของภรรยาเก่า เธอจำคำพูดนั้นได้ดี เขาบอกว่ารู้สึกผิดที่พาเธอเข้ามาในบ้าน และไม่โทษสุวดีเรื่องที่อีกฝ่ายทำร้ายเธอเพราะคงไม่มีภรรยาคนไหนทนได้หากสามีมีผู้หญิงคนใหม่ หลังจากนั้น เขาทำท่าทางผิดหวังที่รับเธอเป็นภรรยา ถึงขนาดเคยเปรยกับสุรเดชด้วยซ้ำว่าเธอไม่เหมาะจะเป็นภรรยาใคร ไม่เป็นแม่บ้านแม่เรือน แต่งตัวเก่ง เ

“ไปเอาน้ำในครัวดื่มสิ หรือใช้นังสองคนนั่นไปเอามาให้”อนงค์ใจหายวาบเมื่อเห็นบุตรสาวทำท่าจะยกน้ำแก้วนั้นขึ้นดื่ม ก่อนจะพาแก้วน้ำนั้นเดินเลี่ยงหนีหายเข้าไปในครัว“อะไรกันนี่คุณแม่” อารียากอดอกเม้มริมฝีปากอย่างขัดใจรติภัทรเดินลงมาด้านล่าง สายตาคมเข้มมองไปยังประตูบ้านเงียบๆ“พี่ติมาแล้ว โต๊ะอาหารจัดเสร็จพอดีเลยค่ะ”อารียาส่งเสียงอย่างดีใจเมื่อเห็นรติภัทร แต่ร่างสูงเดินผ่านเลยจากไปเหมือนเธอไม่มีตัวตน“คุณแม่ดูพี่ติสิคะ”อารียาหน้าหงิก อนงค์ส่ายหน้าไปมาอย่างผิดหวังอีกเช่นเคย มองจานอาหารและแก้วน้ำของรติภัทรอย่างเครียดจัดทำไมดวงมันแข็งนักนะ!!!วันพระไม่ได้มีหนเดียวเธอจะไม่มีวันยอมให้รติภัทรรอดไปได้แน่นอนอนงค์รับประทานอาหารกับบุตรสาวอย่างครุ่นคิด คนที่จะเข้าใกล้รติภัทรได้มีเพียงพิรวดีเท่านั้น สำหรับอารียา เธอไม่หวังให้บุตรสาวทำสำเร็จเพราะรติภัทรไม่สนใจอารียา ขนาดหน้าก็ยังไม่มองเลยด้วยซ้ำรติภัทรเองออกมายืนอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน เขาโทรศัพท์ไปหาพิรวดีหลายครั้ง เธอกลับปิดเครื่อง ความเป็นห่วงและความหึงหวงแล่นเข้ามาเกาะกินในหัวใจ ยังดีที่อารียาออกไปข้างนอก คงออกไปเที่ยวเตร่เหมือนอย่างเคย เขาจึงไ