All Chapters of ซ่านรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“เพชรว่านักเขียนต้องหลอกเพชรแน่ๆ เลยค่ะ ตอนนี้เพชรกำลังจะหลับกลางอากาศแล้วค่ะ เหนื่อยมาก” เธอทำเสียงหงุงหงิงเหมือนเด็กๆ ปราชญ์จัดการจับเธออาบน้ำให้เสียเอง ก่อนจะอุ้มออกไปนอกห้อง เช็ดเนื้อเช็ดตัว ก็เข้านอนกันเลย แทบไม่หาเสื้อผ้ามาสวมใส่“อาปราชญ์ขา”“ครับ”“รักอาปราชญ์นะคะ” เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม ปราชญ์จุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ“อาก็รักเพชรนะคนดี” เขากอดรัดเธอแนบอก ดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง ก่อนจะหลับตามเธอไป...จบ...ซ่านเสน่หา เล่ม 2 ล่ารักเจ้าสาวพรหมจรรย์วรัญญากรีดร้องเมื่อเสียงปืนดังขึ้นติดๆ กัน เธอเบรกรถกะทันหัน แล้วประตูรถก็ถูกกระชากออกอย่างรุนแรงเธอขับรถมาเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว อยากหนีอะไรบางอย่างในเมืองกรุง จึงแวะซื้อของข้างทาง พอขึ้นรถมาได้จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงปืน ยังไม่ทันได้ล็อกรถ ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว“คุณธัญญ่าหนีเร็วครับ มีคนตามมาทำร้ายคุณ” ชีวินที่มาเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันรีบบอกหญิงสาว วรัญญาเอาแต่งุนงง รู้ตัวอีกทีก็โดนกระชากลงจากรถไปแล้ว“กรี๊ด” ปัง ปัง ปัง! เสียงปืนดังไล่หลังมาติดๆ ชีวินขับรถเร็วปานพายุ เขาเหยียบคันเร่งแทบมิด แต่เธอก็ยังเห็นเขายิงต่อสู้กับคนร

“ว้าย!” เธอร้องอีกรอบดึงผ้าถุงมาปิดทรวงอกอวบอิ่ม เพราะตกใจ เลยเผลอกดเท้าด้านที่เจ็บไปกับพื้น ทำให้ร่างเซ ชีวินรีบถลาไปรับเธอเอาไว้ แต่เขาก็เสียหลักล้มทับเธออย่างไม่ตั้งใจชีวินทาบทับร่างน้อย ใบหน้าฟุบลงกับทรวงอกอวบอิ่มแบบไม่ได้ตั้งใจ เธอกรีดร้อง ดันศีรษะของเขาออกห่าง หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู“ขอโทษครับ” เขาผละออกห่าง มองเธอตาปริบๆ วรัญญามองตามสายตาของเขา ก็เห็นว่าเขาก้มมองอกอวบอิ่มเปลือยเปล่าของเธออยู่“ว้าย!” เธอร้องอีกรอบ รีบดึงผ้าถุงมาปิดอก ขยับลุกนั่งอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี“ขอโทษครับ คุณสวมเสื้อก่อนแล้วค่อยดึงกางเกงขึ้นไปสวม ไม่ต้องยืนแต่นั่งก็ได้นะครับ ค่อยๆ ทำ ไม่ต้องรีบครับ” เขารีบบอก เธอเม้มปากเข้าหากัน อายเขาจนพูดไม่ออก ชีวินเลยเอ่ยขอตัวอีกรอบ เขาไม่อยากให้เธออึดอัดใจเธอได้ยินเสียงกุกกักในห้องครัวก็อยากเดินไปดู แต่พอทำท่าจะลุก เขย่งเท้าเดินเข้าไป เขาก็รีบห้ามเอาไว้ เมื่อเขาเดินออกมาเจอเธอพอดี“ผมหุงข้าวอยู่ครับ มาพอกยากันก่อน” เขากดเธอให้นั่งลงอีกรอบ ก่อนจะนำสมุนไพรพอกที่ข้อเท้า เธอได้กลิ่นน้ำมันอะไรสักอย่างหอมๆ เขาพอกเสร็จก็จัดการพันผ้าให้เธอเพื่อรัดข้อเท้าเอาไว้“ไม่มีหมอปั

อาหารมื้อนั้นเธอรู้สึกว่ามันอร่อยไม่แพ้เมื่อคืน บรรยากาศเย็นฉ่ำ สูดลมหายใจได้เต็มปอดทำให้เธอเจริญอาหารเป็นอันมากชีวินมองหญิงสาวอย่างทึ่งๆ วรัญญาเป็นคุณหนูมีฐานะ แต่ไม่ปริปากบ่นเรื่องอาหารการกิน ไม่เรื่องมากและค่อนข้างขี้เกรงใจ เขารู้สึกประทับใจในตัวของเธออย่างไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน “เดี๋ยววันนี้ผมจะพาคุณกลับไปส่งบ้านนะครับ”“ลำบากคุณวินแย่เลย”“ผมมาพักร้อนครับ ไม่เร่งรีบไปไหน ผมไปส่งคุณได้”“นั่นละค่ะที่ญ่าเกรงใจ คุณมาพักร้อน แต่ญ่ากลับมาเป็นภาระของคุณ”“ไม่หรอกครับ เรื่องคนร้ายที่จับตัวคุณ ผมจะช่วยสืบให้นะครับ แต่อาจจะต้องขอข้อมูลบางอย่างจากคุณด้วย ผมจะได้รู้ว่าจะเริ่มสืบจากตรงไหน”“ได้ค่ะ คุณวินคะ”“ครับ”“คุณจะรังเกียจไหมคะ ถ้าญ่าจะขอพักอยู่ที่นี่กับคุณก่อนในช่วงนี้”“แน่ใจเหรอครับ” เขาชะงักมือที่กำลังจะยกกาแฟขึ้นดื่ม มองหน้าเธอนิ่ง“คือจริงๆ ญ่าหนีมาเที่ยวน่ะค่ะ อยากมาพักผ่อนเหมือนกัน ไหนๆ ก็มีที่ให้พักแล้ว อยากพักที่นี่เสียเลยค่ะ ถ้าคุณวินไม่รังเกียจ” วรัญญารู้ดีว่ามันไม่สมควร แต่เธออยากอยู่ใกล้เขา ใจเจ้ากรรมมันเต้นกระหน่ำเมื่อเอ่ยขอเรื่องน่าอายแบบนั้นออกไป เพราะชายห

“กรี๊ด!” เธอกรีดร้อง ถอยหนีไปด้านหลัง“คุณเป็นอะไรครับ คุณ... คุณญ่า” ชีวินกระโดดเข้ามาถึงตัวหญิงสาว เขาถลาไปหาเธอแล้วต้องอึ้งเมื่อผ้าถุงร่วงลงไปกองอยู่ที่เอวคอดเมื่อคืนมันมืด แต่ตอนนี้มันสว่างโร่ เขาเห็นสัดส่วนยวนตาได้อย่างชัดเจน“คุณวิน ตุ๊กแกค่ะ ตุ๊กแกตัวใหญ่มาก” เธอถลาไปหาเขากอดรัดแนบแน่น ชีวินได้แต่อึ้ง หันไปมองตุ๊กแกตามนิ้วที่เธอชี้ไปยังเสา“ไม่ต้องกลัวครับ มันแค่แวะมาอาศัยอยู่ เพราะรอบบ้านเป็นป่า เดี๋ยวมันก็ไปครับ ไม่อันตรายหรอก”“น่ากลัวจังค่ะ ตัวใหญ่มาก ลายมันน่ากลัว ญ่ากลัว แถมมันยังมองญ่าเหมือนจะกินตับญ่าด้วย”“ผู้ใหญ่ชอบหลอกเด็กมากกว่าครับ ตุ๊กแกมันไม่กินตับคนหรอกครับ นี่มันก็ไปแล้วครับ” เขาปลอบ ลูบหลังลูบไหล่ของเธอ วรัญญาซุกหน้าตัวสั่นหวาดกลัว“มันไปแล้วจริงๆ เหรอคะ คุณวินอย่าหลอกญ่านะคะ”“จริงครับ” เขาบอกเธอ หายใจรุนแรงขึ้นเล็กน้อยเพราะร่างหอมกรุ่น มากอดเอาไว้แนบแน่น แถมยังโนมเนื้อที่ทำเอาเขาใจแกว่ง“จริงนะคะ ไม่หลอกนะ”“ครับ ลองลืมตาดูสิ” เธอค่อยๆ ลืมตา มันไปแล้วจริงๆ เลยเงยหน้ามองเขาอย่างดีใจที่มันไปแล้ว แต่พอได้สบตากับเขา วรัญญากลับหัวใจกระตุก เธอก้มงุด พบว่าผ้าถุงหล

“อุ๊ย! เจ็บค่ะคุณวิน” เธอพาสะโพกหนี ดันหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ ส่ายหน้าไปมา“ไม่เคยเหรอครับ” เขาถามอย่างแปลกใจ ท่าทางของเธอยั่วเขาอยู่มาก แม้จะดูอายๆ แต่ก็ไม่ได้หวงเนื้อหวงตัว เขาเองก็ชะงัก ถ้าเธอไม่ยินยอม เขาก็ไม่บังคับ“มะ... ไม่เคยค่ะ” เธอก้มหน้างุดตอบอย่างอายๆ ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย“ผมขอโทษครับที่ไม่หักห้ามใจ”เปรี้ยง! เสียงฟ้าวันนี้รุนแรงเหลือเกิน เธอสะดุ้งกอดเขาแน่น ชีวินนิ่วหน้าเมื่อกายของเขาจมหายเข้าไปเกือบครึ่งจากการขยับของเธอเธอกัดฟัน ทั้งตกใจทั้งอายเมื่อเป็นคนแนบชิดเข้ามาหาเขาเสียเอง“เจ็บเหรอครับ” ชีวินลูบศีรษะเล็กๆ ของเธออย่างเอ็นดู เขาปวดร้าวไปทั้งกาย มีแค่สองทาง จะถอยหรือจะรุกต่อเขายังนิ่งมองคนใต้ร่างไม่วางตา เธอไม่ผลักไสแต่ก็ไม่ได้เรียกร้องให้เขาทำต่อ ชายหนุ่มตัดสินใจก้มลงแนบริมฝีปากลงไปหา เขาบดจูบอ้อยอิ่ง เธอจูบตอบเขาอย่างอ่อนหวาน คำตอบของเขาคือไปต่อ กายชายถอนออกเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ขยับเข้าฝังในซอกรักเธอนิ่วหน้าร้องคราง ในขณะที่เขาช้อนสะโพกให้เธอหยัดกายขึ้นมารับแรงรักจากเขาวรัญญาจิกมือกับแขนกำยำของชีวินแน่น เขาถอนกายออกและกดแทรกอยู่หลายครั้ง แต่ทำแบบเชื่องช้านิ่มน