Semua Bab แผนรักจอมเผด็จการ: Bab 61 - Bab 70

ไม่คิดว่าภรรยาที่เขารักจะใจร้ายถึงขนาดนี้ เขาได้ยินเสียงโทรศัพท์เลยกดรับ พอได้ยินเสียงพูดของม่านฟ้าก็ตกใจ ยิ่งได้ยินเสียงกรีดร้องทำให้เขาหักพวงมาลัยรถเหยียบคันเร่งมิดกลับมาแทบไม่คิดชีวิต เขาไม่ได้ห่วงม่านฟ้า แต่ห่วงภรรยา ไม่อยากให้เธอทำความผิดร้ายแรงเช่นนี้“พี่กระทิงฟัง ยะ... หญ้าหวานก่อน” ญารินดาเพิ่งตั้งสติได้ แต่สีหน้าเย็นชาและน้ำเสียงโกรธจัดของเขาทำให้เธอนึกน้อยใจและเจ็บปวดรวดร้าว“เห็นอยู่แล้วยังจะฟังอะไรอีก เธอฆ่าลูกและคิดจะฆ่าแม่ด้วย เธอมันใจดำอำมหิต ผิดมนุษย์มนานัก ไม่คิดว่าความเอาแต่ใจของเธอจะมากมายขนาดนี้”“แล้วพี่กระทิงล่ะ นอกใจหญ้าหวานทำไม”กริชไทอึ้งไปก่อนจะพูดตัดบทเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนไม่ไหวอีกต่อไป เขาต้องรีบพาม่านฟ้าส่งโรงพยาลโดยด่วน“พี่จะพาม่านฟ้าส่งโรงพยาบาล ส่วนเธอหญ้าหวาน กลับไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านเถอะ เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยพูดกัน”คำพูดตัดรอนของเขาและตัดสินว่าเธอเป็นคนผิดทำให้ญารินดาสะบัดหน้าหนีจากภาพนั้น เธอวิ่งไปที่รถขับออกไปในทันที ม่านน้ำตาที่ปิดบังใบหน้าทำให้ทัศนียภาพด้านหน้ามองไม่ชัด ความเสียใจและทุกสิ่งทุกอย่างถาโถมเข้ามามากมายจนจุกแน่นในอก เธอไม่ได้ขับรถเร็ว

“ถ้าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของนาย นายจะยังพูดแบบนี้อีกไหม” ม่านฟ้าหันมาถามเสียงขื่น“ฉันรับได้ ฉันอยากรับผิดชอบดูแลเธอ แต่ทำไมเธอไม่เลือกฉัน ไปเลือกไอ้กระทิงมัน” สืบสายถามอย่างไม่เข้าใจ“หึ! นายบอกว่าจะรับผิดชอบฉันอย่างนั้นเหรอ รับผิดชอบไปทำไม ฉันเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่โดนนายข่มเหงเท่านั้นเอง”“ฉันชอบเธอมานานแล้ว เธอเองก็รู้ ทำไมล่ะ ทำไมถึงปฏิเสธฉัน ฉันด้อยกว่ากระทิงตรงไหน”“พี่กระทิงแสนดี ดีกับฉันตั้งแต่เด็ก แม้ฉันจะมีเรื่องทะเลาะกับนังหญ้าหวานก็ไม่เคยเข้าข้างใคร ได้แต่ช่วยไกลเกลี่ย พอนังหญ้าหวานไปเสียได้ พี่กระทิงก็ดูแลฉัน มีน้ำใจ ไม่เหมือนนาย รังแกฉันตั้งแต่เด็ก” สายตาเพ้อฝันของม่านฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในทันทีที่หันมามองใบหน้าของสืบสาย“แต่ฉันก็พยายามเปลี่ยนตัวเองแล้ว ตอนเด็กๆ ฉันอาจจะนิสัยไม่ดีจริง เพราะพ่อกับแม่บอกว่าฉันไม่เคยผิด” สืบสายพูดเสียงแห้งแล้ง เขาไม่อยากให้บิดามารดาจากเขาไป แต่เมื่อได้อยู่กับปู่มาตั้งแต่นั้น เขาก็ถูกอบรมสั่งสอนเสียใหม่ เลยเลิกทำตัวเกเรเหมือนก่อน“เปลี่ยนยังไงก็ไม่เหมือนพี่กระทิงหรอก พี่กระทิงเป็นของฉันนานแล้ว แต่พอนังหญ้าหวานเข้ามา มันก็อ่อยพี่กระทิง

เมื่อเห็นเธอหลับแล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำ ทำภารกิจส่วนตัว เขารู้สึกสดชื่นที่ได้อาบน้ำแปรงฟันรวมไปถึงสระผมด้วย อากาศในกรุงเทพฯ ย่ำแย่กว่าที่คิด เขาไม่ชอบเมืองกรุงนี้สักเท่าไหร่ ถ้าไม่เพราะคนบนเตียงที่นอนให้เขาง้ออยู่ จ้างให้เขาก็ไม่มาญารินดาลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นร่างของสามีที่ออกมาจากห้องน้ำ เขานุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว กายท่อนบนนั้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ในมือกำลังเช็ดผมไปมา จำได้ว่าลูกน้องของเขาเอาชุดมาให้เมื่อตอนเย็น และรีบออกไปทันที ความพยายามที่เขาตามหาเธอจนเจอทำให้เธอใจอ่อนยวบ ก่อนจะรีบปิดตาแน่นเมื่อเขาหันมาพอดีกริชไททันได้เห็นดวงตาใสแจ๋วของคนที่ยังไม่ง่วงแม้แต่น้อย เขาประดับยิ้มที่มุมปาก เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงขาสั้นใส่สบาย ก่อนจะเดินไปข้างเตียง“อุ๊ย!” ปากเย็นๆ ที่ประทับลงมาทำให้ญารินดาสะดุ้งลืมตา เพิ่งรู้ตัวว่าเสียทางให้คนเจ้าเล่ห์ก็เมื่อเขายิ้มร้ายอยู่ตรงหน้าเธอ“เอ๊ะ! ทำให้คนอื่นเค้าเสียใจ แล้วยังจะมารังแกอีกเหรอ เดี๋ยวเถอะ” เธอทำเสียงขึงขังต่อว่าเขาปกปิดสิ่งที่ตัวเองทำ“พี่ไม่รู้ว่าหญ้าหวานยังไม่นอนหรอกนะ แค่จะหอมแก้มเมียเพื่อราตรีสวัสดิ์ ขอโทษที่ทำให้ตกใ

ญารินดาครางรับชอบใจ นอกจากเป็นคนเฝ้าไข้แล้วยังเป็นหมดนวด นักโภชนาการและอีกมากมายทุกคนที่เห็นภาพนั้นต่างอมยิ้มด้วยกันทั้งนั้น กริชไทเองคงไม่รู้ตัวว่าตนเองน่ารักแค่ไหน เนื่องจากเขาดูแลภรรยาจากใจจริง“พ่อกระทิงดูแลยัยหนูดีจริงๆ เลย” คุณหญิงรัชนีพูดอย่างชอบใจเมื่อเห็นกริชไทคอยดูแลญารินดาเป็นอย่างดีตลอดสองวันที่ผ่านมา จนวันนี้จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว“ต้องขออภัยคุณหญิงด้วยที่พวกเราเข้าใจหนูหญ้าหวานผิดไปนะคะ” รุ้งรติมาที่ตามมาเยี่ยมสะใภ้หลังจากกริชไทไม่นานเอ่ยขึ้น และยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีกเมื่อญารินดาไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย ไม่ใช่ทำตามมารยาทพูดทั่วๆ ไปว่าไม่โกรธ แต่ดวงตาของเธอบอกเช่นนั้นจริงๆหลังจากเยี่ยมสะใภ้เรียบร้อยแล้ว ครอบครัวไตรอิทธิฤทธิ์ก็พักที่คฤหาสน์รัศมีดาว คุณหญิงรัชนีไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอันใดมาก อาจจะมีการเทศนาเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเข้าใจดีว่าหากเป็นท่าน เจอเหตุการณ์เช่นนั้นก็ย่อมเข้าใจผิดเป็นธรรมดา“พี่กระทิงขา... อยากกินข้าวผัดปู”“หือ... ข้าวผัดปูเหรอ วันนี้ทำไมกินอะไรง่ายๆ จัง”“อยากกินไปซื้อให้หน่อยสิคะ” น้ำเสียงไม่ได้อ้อนแต่สายตาออดอ้อนเต็มอารมณ์กริชไทไม่ต้องรอให้อีก

“สามีของหญ้าหวานไม่เคยกินอาหารหรูๆ แบบนี้หรือเปล่าครับ ลิ้นเลยไม่คุ้น พี่เห็นเอาแต่นั่งนิ่ง สงสัยจะกินไม่เป็น” คำพูดของธรรณธรทั้งดูถูกและเหยียดหยาม สายตานั่นก็มองไม่ต่างกัน“โอ๊ะ! สงสัยผมจะกินไม่เป็นนั่นแหละ ไม่ถนัดใช้ช้อนกับมีดอยู่ด้วย มันเลยกระเด็น”คำขอโทษไม่มี แต่ทุกคนเห็นว่ากริชไทกำลังพยายามใช้มีดเฉือนเนื้อในจานและจิ้มทานเหมือนคนอื่นๆ อาการเก้กังของเขาทำให้เนื้อกระเด็นไปโดนธรรณธรเต็มๆ“แก ไอ้บ้านนอก แกแกล้งฉัน”“คุณบอกเองว่าผมกินอาหารพวกนี้ไม่เป็น บ้านผมไม่กินกันแบบนี้ แต่กินแบบนี้” กริชไทยื่นมือไปหยิบน่องไก่ทอดหอมกรุ่นขึ้นกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย “กินด้วยกันสิครับ อร่อยนะ” กริชไทยัดน่องไก่ทอดที่กัดแล้วใส่มือธรรณธร“ไอ้ต่ำ วันนี้ฉันขอสั่งสอนแกหน่อย” เพราะไม่เคยถูกหยามเช่นนี้มาก่อน ธรรณธรปรี่เข้าไปทำท่าจะต่อยกริชไทชายหนุ่มสวนหมัดกลับมาเต็มแรง ทำให้หงายหลังไปในทันทีผัวะ! โอ๊ย!ว้าย!เสียงของญารินดาร้องขึ้นด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทาบอก ไม่คิดว่าเรื่องราวจะใหญ่โตขนาดนี้ เอกอนันต์ที่หลุดขำกับอาการหึงหวงภรรยาของกริชไทคราแรกก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามานี่หน่อย” เสียงของกริช