All Chapters of สามีเถื่อนที่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ทำไมตอนเด็กๆ ถึงชอบหนีหน้าฉัน” เขาจำได้ว่าเธอชอบไปเกาะขาบิดาและหลบอยู่ด้านหลังเสมอๆ เมื่อเจอเขา เด็กน้อยหน้าหวานแก้มใส ปากแดงมองเขาเหมือนหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ใจเขาอยากจะจับมาอุ้มมากอดหอมให้สมกับความน่ารักของเธอ แต่ก็ต้องยั้งมือเอาไว้ทุกครั้ง แกล้งแยกเขี้ยวใส่เธอเสียอีก“ก็ลุงราชชอบทำหน้าดุเหมือนยักษ์” เขายกยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น“ฉันน่ากลัวเหมือนยักษ์เชียวหรือ”“ค่ะ ชอบทำหน้าดุเหมือนแบกโลกเอาไว้ทั้งโลก” จริงๆ บิดาของเธอสั่งห้ามหนักหนาว่าไม่ให้เข้าใกล้เขา แต่เธอไม่พูดมันออกไป เพราะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ“แล้วตอนนี้ยังดุอยู่ไหม” เขาไล้แก้มสาวไปมาเบาๆ อยากให้เธออยู่กับเขาแบบนี้ไปนานๆ นรราชไม่คิดเลยสักนิดว่าการกลับมางานวันเกิดคุณย่าก่อนกำหนดเป็นอาทิตย์จะทำให้หัวใจของเขากลายเป็นสีชมพูแบบนี้ จากความเศร้า เสียใจ ความผิดหวังและความหม่นหมองที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีกลายเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ หัวใจของเขามันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเธอ ได้สบตา ได้แนบชิด เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคือความรักอีกครั้งใช่หรือไม่ แต่ถ้ามันใช่ ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมเส

“ไปทำแผล เดี๋ยวก็เลือดไหลหมดตัวหรอก” เขาพาเธอไปที่ห้องเก็บยาในคฤหาสน์หลังใหญ่ ก่อนจะดึงมือน้อยมาหาและบรรจงเช็ดน้ำเกลือให้“เนยทำเองได้ค่ะลุงราช”“พูดมากเดี๋ยวหาอะไรยัดปาก” เธอหุบปากฉับเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น ยอมให้เขาทำแผลให้แต่โดยดีเธอเผลอมองความจริงจังของเขา ใบหน้าที่อ่อนโยนลงมากกว่าก่อนหน้านี้ทำให้เธอมองเขาเพลิน พอเขาหันมา เธอก็รีบหลบสายตาเป็นพัลวัน“แอบมองฉันเหรอ” เขายื่นหน้าเข้ามาหา เธอรีบหลบ เบี่ยงหน้าหนี แต่มือหนากุมแก้มสาวเอาไว้แน่น“อื้อ...” นิรินครางอืออาเมื่อโดนบดจูบแรงๆ จากคนป่าเถื่อน“ลุงราช” เธอเรียกเขาเสียงหลงหลังจากที่เขาปลดปล่อยริมฝีปากนุ่มละมุน“ถามว่าแอบมอง แต่เบือนหน้าหนีเลยต้องทำโทษหนัก” เขาพูดอย่าง มันเขี้ยว“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยขอบคุณที่เขาช่วยทำแผลให้“ไม่เป็นไร เธอให้รางวัลที่ฉันทำแผลให้แล้วล่ะ” เธอทำหน้างง เขาเลยบอกให้เธอกระจ่างในใจ“จูบหวานๆ เมื่อครู่ไง” นิรินหน้าแดงเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น“ทำไมลุงราชถึงชอบลวนลามเนยนัก”“อันนี้ไม่เรียกลวนลามเรียกจุมพิตอย่างดูดดื่ม” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก มองสบตาสาวน้อยก่อนจะยิ้มใส่ตา“เนยจะเข้าครัวไปช่วยป้าสายบัวทำอาหารค

“ไม่ใช่หรอกจ้ะ แต่เพราะราชเอาความเจ็บปวดมาเป็นพลัง สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา ถ้าราชไม่เสียใจจากมุกดาก็คงไม่ได้เป็นราชจนถึงทุกวันนี้ ราชเข้มแข็งขึ้น แกร่งขึ้น บางทีการได้เจอคนไม่ดี การได้เจอความผิดหวังเสียใจ การได้เจออะไรร้ายๆ ก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไปหรอกนะ แต่ทำให้เรามีภูมิคุ้มกัน มีพลังที่จะผลักดันตัวเองเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกดูแคลน ไม่ใช่จะมีแต่เราหรอกนะราช ที่เคยเสียใจผิดหวังหรือเจอเรื่องร้ายๆ เจอคนไม่ดี คนอื่นก็เหมือนกัน เขาอาจจะเจอหนักกว่าเราก็เป็นได้ แต่อยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับความเสียใจความผิดหวังและความรู้สึกอันแสนเจ็บปวดนั้นอย่างไร และเราจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร คุณค่าของชีวิตคนเราคือการมีลมหายใจอยู่แล้วทำประโยชน์อะไรมากกว่ามีชีวิตอยู่กับอดีตและความเสียใจที่มันผ่านไปแล้วและไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก”“คุณย่าก็ยังมองโลกในแง่ดีและคิดบวกเช่นเดิมนะครับ” เขายิ้มให้ท่าน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เปิดอกคุยกันแล้วความหนักอึ้งในใจเมื่ออดีตผ่อนคลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ“ในบรรดาลูกหลานของย่าที่ย่าอุปการะเอาไว้ ย่ารักและเอ็นดูแม่เนยมากที่สุด เพราะเขาเป็นคนดี เขาไม่เคยทำอะไรเพื่อหวังผลให้ตัวเองเลย

“ชุดที่เคยใช้แล้วเอามาดัดแปลงใหม่ก็เป็นชุดใหม่ค่ะ” เธอมีความสามารถด้านการตัดเย็บเสื้อผ้าด้วย เรื่องงานเย็บปักถักร้อยก็ไม่น้อยหน้าใคร นิรินค่อนข้างรักษาของเพื่อใช้ประโยชน์สิ่งของนั้นให้คุ้มค่าที่สุด เธอไม่เคยฟุ่มเฟือยและซื้อของโดยไม่คิด แม้บิดาจะมีเงินทองให้ใช้จ่ายไม่ได้ขาดมือเพราะมีตำแหน่งใหญ่โตในบริษัทก็ตามที แต่เธอก็รู้จักคุณค่าของเงินและข้าวของทุกชิ้นที่ตัวเองมี“เราน่ะประหยัดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พ่อเราเงินเดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ ชุดของเราน่ะอยู่ในตู้ ไปดูสิว่าชอบไหม” ท้ายประโยคท่านพยักพเยิดไปยังตู้ไม้ใบใหญ่ตรงมุมห้อง“ค่ะ” นิรินเดินไปเปิดตู้ที่หญิงชราบอก ก่อนจะหยิบชุดออกมา“สวยจังเลยค่ะคุณท่าน”“ดีใจที่ชอบ ฉันให้แม่เนยตอบแทนที่เป็นเด็กดีเสมอมา”“ขอบพระคุณค่ะคุณท่าน” เธอก้มลงกราบท่าน“ใส่ในงานวันเกิดของฉันพรุ่งนี้นะ จะได้ไม่อายใคร”“ค่ะ” นิรินรับคำเสียงนุ่ม“หลังงานวันเกิดฉัน เราจะเดินทางไปเกาะเมตตากับลุงเขาใช่ไหม”“ค่ะ” นิรินรับคำ อยากบอกว่าไม่อยากไปเลยสักนิด แต่ไม่กล้าพูด“ลุงเขาก็นิสัยแบบนั้นแหละ จริงๆ เขาเป็นคนดีคนหนึ่งเชียวนะ เขาน่ะไม่มีอะไรหรอก อย่าไปถือสาหาความเลย”“ค่ะ” เธอรับคำ เพ

“ลุงราชละ... ลามก” เธอว่าเขาเสียงสั่นๆ เพราะตัวเองเผลอตอดรัดท่อนเนื้อของเขาตุ้บๆนิรินรัวกำปั้นน้อยๆ ไปกับอกกว้างที่เต็มไปด้วยเส้นขน เขารวบเอาไว้ ยิ้มขำคนขี้อายใต้ร่าง“คืนนี้เอากี่ยกดี”“ไม่ค่ะ เนยจะไม่ยอมอีกแล้ว” เธอดันอกเขา แต่ร่างสูงใหญ่ไม่ขยับไปไหนเลย เขาหัวเราะเบาๆ ทำให้เธอหยุดมองเขานิ่งๆ ภายใต้แสงนวลตาของโคมไฟ นรราชเป็นคนวัยสี่สิบสองที่หล่อเหลาคมเข้ม เขาดูดี มีคนบอกว่าคนบางคนยิ่งแก่ยิ่งดูดี เธอคิดว่านรราชก็เป็นหนึ่งในจำนวนนั้น“มองฉันแบบนี้คิดอะไรอยู่เหรอ” เขาก้มลงไปถาม เธอกะพริบตาปริบๆ ไม่รู้ว่าเผลอมองเขาในลักษณะไหนออกไป“ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นค่ะ”“แต่ตาหวานเยิ้มขนาดนี้ แถมยังยิ้มอีก ชอบฉันล่ะสิ”“หลง... หลงตัวเอง ใคร... ใครจะไปชอบลุงราชกันล่ะคะ” เธอถามออกไปด้วยความขัดเขิน ปากบอกว่าจะไม่ยอมเขาอีก แต่ก็แพ้เขาราบคาบทุกครั้ง“อยู่ด้านบนไหม ด้านบนเสียวกว่าด้านล่างอีกนะ”“ด้านบนอะไรคะ” เธอเอ่ยถามอย่างงุนงง“แบบนี้ไง” เขารวบสะโพกของเธอเอาไว้ ก่อนจะพลิกให้เธอขึ้นไปนั่งอยู่เหนือร่าง“ว้าย! ลุงราช!” เธอร้องเสียงหลงค้ำมือไปกับหน้าท้องแกร่ง ร่างที่กระแทกลงบนตัวเขาทำให้ส่วนที่ประสานกันอยู