All Chapters of สามีเถื่อนที่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

“รักสิ ตอนเธอหายไปฉันแทบบ้าเลยรู้ไหม โทรไปถามทุกที่ที่คิดว่าเธอจะไปหรืออาจเกิดอุบัติเหตุ ขอบคุณสวรรค์ที่เธอปลอดภัย ต่อจากนี้ไปฉันจะปกป้องดูแลเธอเอง ไม่ให้เธอต้องคลาดสายตาอีก”“ฮือๆๆ” นิรินร้องไห้กระซิกที่อกกว้าง รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยในอ้อมแขนของเขาอย่างที่สุดร่างสูงใหญ่ของนรราชที่อุ้มนิรินกลับมาด้วยสภาพโซมไปด้วยเหงื่อ ใบหน้ามอมแมมเลอะไปด้วยน้ำตาทำให้หญิงชราอุทาน รีบลุกเดินไปหาแทบจะทันที“แม่เนย เจอแม่เนยที่ไหน” หญิงชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจระคนดีใจ“ในห้องเก็บของครับ เธอโดนขังเอาไว้”“ใครทำ” หญิงชราถามเสียงดัง กวาดสายตามองทุกคน“แล้วนัสรินทร์ ดมิสราและอรณีไปไหน” ประโยคนั้นทำให้ทุกคนหันไปมอง“ไปตามสามคนนั่นมา”“คุณทั้งสามหนีไปโน่นแล้วค่ะ” ดอกปีบรีบพูด ก่อนจะวิ่งไปดักหน้าเอาไว้“ฝีมือเธอสามคนอีกแล้วเหรอ” หญิงชราเอ่ยถามเสียงเข้ม“คุณท่านอย่าโกรธพวกเราเลยนะคะ พวกเราสำนึกผิดแล้ว” สามสาวประสานเสียงกัน“ไปซะ” คำประกาศิตนั้นทำให้ทุกคนสะดุ้ง ประภาพรและเลอศักดิ์ตรงเข้าไปอ้อนวอนกอดแข้งกอดขาหญิงชราตามลูกๆ ไปด้วย“ฉันไม่เคยสอนให้ลูกหลานเป็นแบบนี้” ท่านขยับเท้าหนี“คะ... คุณท่านคะ” นิรินที่อยู่ในอ

นรราชมองคู่หมั้นตรงหน้าอย่างตกตะลึง ผู้เป็นย่าเรียกนั่นแหละ เขาถึงได้หลุดจากภวังค์ความคิด“ราช... ตาราชประคองแม่เนยให้นั่งลงสิ” ท่านเรียกซ้ำๆ นรราชจึงรีบประคองร่างอรชรให้นั่งลงใกล้ๆ เขามองเธอไม่วางตา เปิดเผยถึงความรักใคร่ที่มีให้อย่างเปี่ยมล้นนิรินมองคู่หมั้นคู่หมายของตนเองด้วยสีหน้าเอียงอาย แม้นรราชจะอายุสี่สิบปีล่วงไปแล้ว แต่เขาเป็นหนุ่มใหญ่ที่แลดูภูมิฐาน หล่อเหลาด้วยเครื่องหน้าเรียวคมสันผสมลูกครึ่งไทย-อังกฤษ มารดาของเขาเป็นชาวอังกฤษ ที่บิดาเผลอไปมีสัมพันธ์ด้วยตอนหล่อนมาเที่ยวพักผ่อนที่เกาะฝั่งอันดามัน ก่อนที่พวกท่านจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ นรราชจึงถูกชุบเลี้ยงด้วยคุณย่าทวดลักษณ์นาราตั้งแต่แบเบาะนัยน์ตาสีเทาเข้ม ปากหยักหนา ความเป็นลูกเสี้ยวของเขาทำให้ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ดูสูงสง่าและโดดเด่นกว่าทุกคนในงาน“สวมแหวนให้แม่เนยสิพ่อราช” หญิงชราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ของหมั้นนั้นหญิงชราเป็นผู้จัดหาให้ แต่สุทธิศักดิ์ยกให้บุตรสาวคนเดียวทั้งหมด เพราะอยากให้ลูกมีสมบัติติดกายจะได้ไม่ลำบาก แม้จะแต่งงานกับนรราชและรู้ดีว่าอีกฝ่ายร่ำรวย แต่เขาก็อยากให้ลูกมีอะไรติดตัวบ้าง หากเก

“ค่ะนายหัว” สีแพรรับคำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พอเดินออกมาด้านนอกใบหน้ากลับหงิกงอเหมือนม้าหมากรุก“หน็อย... ถึงไล่ก็ไม่ไปหรอก” เธอเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาในห้องครัว“ขอเนยอาบน้ำให้สดชื่นแล้วจะทำกับข้าวอร่อยๆ ให้ลุงราชนะคะ”“ไม่ปวดหัวแล้วเหรอ”“ลงจากเรือก็หายแล้วค่ะ แค่เพลียๆ นิดหน่อย อาบน้ำก็คงหาย” เธอยิ้มให้เขา“ห้องพักอยู่นี่นะ” เขาพูดแล้วช้อนอุ้มร่างน้อยขึ้นสู่อ้อมแขน“อุ๊ย! ลุงราช ไม่ต้องอุ้มก็ได้ค่ะ”“อุ้มสิ กลัวจะเดินไม่ไหว” เขาพูดเสียงทุ้มนุ่มหวาน ก่อนจะพาเธอไปกดลงบนเตียงนอนหนานุ่ม“อาบน้ำพร้อมกันนะ วันนี้จะช่วยทำกับข้าว”“ลุงราชจะเข้าครัวด้วยเหรอคะ ไม่เคยเห็นลุงราชทำอาหารมาก่อนเลย” เธอเอ่ยถามอย่างแปลกใจ พอได้เปิดใจให้กัน เธอจึงค่อยๆ เรียนรู้นิสัยใจคออีกด้านหนึ่งของเขา นรราชเป็นคนอ่อนโยนและใส่ใจอยู่มาก ยามที่ได้อยู่ใกล้ ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นไม่น้อย“ปกติไม่ค่อยได้ทำหรอก แต่เห็นว่าเธอชอบทำ ฉันเลยอยากทำด้วย เป็นลูกมือก็ได้” เขาใช้นิ้วไล้ปากของเธอเบาๆ“วันนี้ลุงราชอยากกินอะไรคะ”“มาเยือนเกาะครั้งแรกก็ต้องกินอาหารทะเลสดๆ สิ เดี๋ยวจะให้คนเอาของทะเลสดๆ มาทำอาหารกินกันนะ” เขากระซิบบอกเธอที

“โหย... นายหญิงทำกับข้าวเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ เก่งจัง” สีแพรอ้าปากค้างตาโต“เรียกฉันว่าเนยก็ได้จ้ะ”“ค่ะคุณเนย” สีแพรมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างทึ่งๆ นิรินเป็นคนพูดจาดียิ้มหวาน ท่าทีอ่อนโยนและเป็นกันเอง“ไหวไหม”“คุณไหว สีแพรก็ไหวค่ะ”“ฉันหุงข้าวแล้ว เดี๋ยวเราจะทำห่อหมกกันก่อน เพราะต้องใช้เวลา”“ค่ะ”“สีแพรชอบกินอะไร”“ทำไมเหรอคะ”“ฉันจะได้ทำให้กินไง” นิรินบอกเสียงนุ่มอย่างจริงใจสีแพรไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะมีน้ำใจเช่นนี้ จริงๆ อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องทำอาหารให้เธอรับประทานก็ได้ แถมเป็นถึงเจ้านาย แค่วางก้ามชี้นิ้วสั่ง เธอก็ต้องรีบทำแล้ว เพราะเป็นแค่ขี้ข้า แต่นิรินไม่ใช่เลย ผู้หญิงของเจ้านายคนนี้ดูผิดแผกไปจากคนอื่นๆ ที่บอกว่าผิดแผกไปจากคนอื่นๆ เพราะว่าเจ้านายของตนนั้นเป็นหนุ่มเนื้อหอมที่มีฐานะร่ำรวย มีผู้หญิงทอดสะพานให้เยอะแยะ แต่นรราชไม่เคยจริงจังกับใครสักคน คนไหนสมยอมกันทั้งสองฝ่ายเรียกว่าวินๆ กันทั้งคู่ เขาก็แค่จ่ายเงินและตอบแทนไปเท่าที่หล่อนต้องการ เธอไม่เคยเห็นเจ้านายจะรักใครชอบใครแบบจริงจังเลย ด้วยความที่อยู่กันมานานจึงเคยเห็นว่าเจ้านายทำตัวเช่นไรตลอดระยะหลายปีที่ผ่านมา“สีแพรกินอะไรก็ได

“คุณท่านอย่าลืมรางวัลของพวกเรานะคะ” สามสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อแผนการทุกอย่างสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ลักษณ์นาราอยากให้หลานชายคนเดียวมีครอบครัวจึงวางแผนทุกอย่าง และหญิงสาวที่ท่านหมายตาเอาไว้ก็คือนิริน เพราะท่านเลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออก รู้จักนิสัยใจคอกันดี อบรมสั่งสอนให้เป็นคนดี แถมยังเป็นแม่บ้านแม่เรือน สุภาพอ่อนหวานเหมาะที่จะมาเป็นหลานสะใภ้ที่สุด“พวกเธอทำดีมาก ฉันต้องขอบใจมากๆ เลยนะ รวมถึงทุกคนด้วยที่ร่วมมือกันเป็นอย่างดี” นี่เป็นครั้งแรกที่นรราชเปิดใจรับญาติๆ ไม่มองคนอื่นในแง่ร้ายอีก แม้สมาชิกคนอื่นๆ ในบ้านที่นับถือเป็นเครือญาติกันจะเป็นแค่เด็กในอุปการะเท่านั้น ความเสียใจของหลานชายเมื่อหลายปีก่อน ท่านรับรู้เป็นอย่างดี สุทธิศักดิ์เองก็รู้สึกผิดจึงยอมทำตามทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ ยิ่งรู้ว่านรราชรัก นิรินจริงก็ยิ่งสนับสนุน เพราะอยากทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แม้จะแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่ปัจจุบันและอนาคตเราสามารถทำให้มันดีได้ส่วนนัสรินทร์ ดมิสราและอรณีนั้นจบการแสดงมา สามสาวอยากเข้าสู่วงการบันเทิงจึงแสดงได้อย่างแนบเนียน การทำให้คนทั้งสองรักกันมันคือสิ่งที่ท่านต้องการ ไม่อยากบังคับจิตใจ แค่ทำให้รู้ใ