All Chapters of สามีเถื่อนที่รัก: Chapter 51 - Chapter 60

“ค่ะคุณท่าน”หญิงชราเขียนจดหมายหาหลานชายเป็นฉบับสุดท้าย ท่านเดินดูรอบบ้านแล้วยิ้ม บ้านที่เต็มไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะและหลายสิ่งหลายอย่างที่รวบรวมเรื่องราวมากมายเอาไว้เกือบเท่าอายุขัยของท่าน...หลายคืนมานี้ลักษณ์นาราฝันถึงสามีที่ล่วงลับไปแล้วมาชวนไปอยู่ด้วย ท่านหมั่นทำบุญให้อีกฝ่ายตลอด แต่ตอนนี้ท่านคิดว่าคงถึงวาระสุดท้ายของชีวิตแล้วจริงๆ คนเราหากรักษาสุขภาพให้แข็งแรงอยู่เสมอ ไม่ป่วยตายแต่ตายแบบหมดอายุขัยจะทรมานน้อยกว่า ขอให้นอนตายอย่างสงบโดยโรคชราก็ดีที่สุดแล้วนิรินมีความสุขกับการท่องเที่ยวบนเกาะเมตตา อากาศที่นี่ดี ท้องทะเลงดงาม เธอได้ดำน้ำดูปะการัง กินอาหารทะเลสดๆ นรราชทำประมงแบบไม่เบียดเบียนธรรมชาติ เขาจะจับปลารวมถึงสัตว์ทะเลที่ควรจับและโตเต็มที่ เขาเป็นคนที่อนุรักษ์ธรรมชาติคนหนึ่ง การได้อยู่ด้วยกันทำให้เธอเห็นมุมมองในการใช้ชีวิตอีกด้านหนึ่งของเขาแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนสีแพรมองเจ้านายหนุ่มกับว่าที่คู่หมั้นแล้วยิ้มออกมา เธอปลงได้แล้ว เรื่องที่อยากได้นรราชมาเป็นสามีตามคำที่มารดาพูดจาเป่าหูทุกวัน นิรินเป็นคนดีเหมาะสมกับเจ้านายของเธอมาก ในขณะที่เธอยังต้องก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป“รักคน

หญิงชราทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี แม้แต่เรื่องการศึกษาเล่าเรียน ท่านไม่เคยบังคับ แต่ปล่อยให้ลูกๆ หลานๆ ได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียน ได้ใช้ชีวิตอย่างที่อยากเป็น ขอแค่ไม่ทำความเดือดร้อนให้ใคร ไม่หลงมัวเมาไปกับอบายมุข ไม่หลงมัวเมาไปกับสิ่งเสพติด เรียนจบแล้วอยากทำงานอะไรก็ปล่อยให้ทำงานที่ตนเองรัก ท่านพูดเสมอว่าอายุของคนเราไม่มากหรอก คนส่วนใหญ่อายุไม่ถึงร้อยปี ทุกคนต้องค้นหาให้ได้ว่าสิ่งสำคัญในชีวิตคืออะไรและจงมีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่ในแต่ละวินาทีสิ่งสำคัญในชีวิตของทุกคนจึงไม่เหมือนกัน บางคนอยากมีเงินเยอะๆ บางคนอยากดูแลครอบครัวให้ดีที่สุด บางคนอยากมีหน้าที่การงานที่ดี และบางคนแค่อยากช่วยเหลือสังคมก่อนตาย หรือสิ่งสำคัญในชีวิตของคนบางคนก็แค่การมีสุขภาพที่ดีเพียงเท่านั้นนรราชมองลูกสาวตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับเด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกันแล้วยิ้มกว้าง ญาติๆ ของเขาหลายคนแต่งงานออกเรือนไปแล้ว มีบางคนครองตัวเป็นโสดไม่อยากแต่งงานก็มี เพราะคิดว่าการเป็นโสดก็ทำให้ชีวิตมีความสุขในอีกรูปแบบหนึ่ง การมีบ้านดีๆ อยู่ มีอาหารดีๆ รับประทาน การได้ไปเที่ยวทุกครั้งที่อยากไป การมีชีวิตอิสระไม่ต้องรับผิดชอบใคร

เช้านั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องทำงานเงียบสงบของคฤหาสน์ไม้สักหลังใหญ่ กลิ่นกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จลอยคลุ้งอบอวลไปทั่ว นรราชนั่งอ่านเอกสารสำคัญบนโต๊ะทำงาน แต่สายตาเขากลับไม่ได้อยู่กับตัวอักษรมากเท่าที่ควรเขานึกถึงใบหน้าอ่อนหวานของภรรยา…นึกถึงอาการแพ้ท้องช่วงเช้าที่ทำให้เขากังวลไม่หายและนึกถึงลูกสาวตัวเล็กที่มักจะวิ่งมาป่วนในห้องนี้อยู่บ่อยๆเหมือนความคิดจะเป็นจริงเสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น“ก๊อกๆๆ… คุณพ่อขา หนูน้ำขอเข้าไปค่ะ”เสียงใสๆ ดังจนทำให้ริมฝีปากของชายหนุ่มยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวเขาลุกไปเปิดประตูช้าๆทันทีที่บานประตูขยับเปิด เด็กหญิงตัวป้อมในชุดเดรสลายดอกก็พุ่งเข้ามากอดขาเขาเอาไว้แน่น“คุณพ่อ หนูน้ำคิดถึงจังเลยค่ะ”นรราชก้มลงอุ้มลูกขึ้นด้วยท่าทางที่ดูถนัดจนคนเห็นอาจไม่เชื่อว่าเขาเคยเป็นชายหนุ่มดิบเถื่อนมาก่อน“ยังไม่ถึงเวลาพักเลยนะ” เขาพูดเสียงเรียบ แต่แววตากลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด“วันนี้มาทำอะไรครับ”“หนูน้ำมาหาคุณพ่อค่ะ แล้วก็…” เด็กน้อยชูตุ๊กตามูมู่ขึ้นเหนือหัว“จะช่วยคุณพ่อทำงานค่ะ”นรราชหัวเราะในลำคอทันที“ครั้งก่อนที่มาช่วย พ่อหาแฟ้มงานไม่เจอตั้งหลายวันนะครั

เสียงคลื่นรองรับความเงียบของยามค่ำบนเกาะเมตตา ลมทะเลยามกลางคืนเย็นลงเล็กน้อย พาเอากลิ่นดอกลั่นทมจากสวนหน้าบ้านพักลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นสบู่อ่อนบนตัวเด็กน้อยคนหนึ่งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ“คุณพ่อคะ ผมหนูน้ำแห้งยังคะ”หนูน้ำยืนหมุนตัวให้พ่อดูอย่างภาคภูมิใจ เพราะสวมชุดนอนลายดาวดวงเล็ก ๆ ที่เลือกเองนรราชใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมลูกเบา ๆ“ยังครับ แห้งแค่ครึ่งเดียว”“งั้นคุณพ่อเป่าให้หนูน้ำหน่อยได้ไหมคะ หนูน้ำอยากนอนดมกลิ่นลมทะเลค่ะ”เขายิ้ม“ได้ครับ แต่ต้องนั่งนิ่ง ๆ นะ”เด็กน้อยรีบปีนขึ้นนั่งบนเตียงอย่างไวขยับตัวจนหมอนเอนไปข้างหนึ่ง แต่ยังคงยกคางขึ้นอย่างสง่าพร้อมรับการดูแลจากคุณพ่อนิรินที่กำลังเก็บเสื้อผ้าที่ลมพัดปลิวอยู่ใกล้ ๆ หันมามองด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน“คุณพ่อกับลูกนี่เหมือนกันจังเลยค่ะ ชอบลมทะเลเหมือนกัน”“แล้วเนยไม่ชอบเหรอครับ”“ชอบค่ะ แต่ชอบตอนลมไม่แรงมากกว่า ไม่งั้นผมเนยพันกันหมดเลยค่ะ”เขาหัวเราะเบา ๆ“ผมพันก็ปล่อยให้ฉันแก้ให้ก็ได้”แก้มเธอขึ้นสีทันที“ลุงราชคะ… มีลูกอยู่นะคะ”หนูน้ำยื่นหน้าเข้ามาทันที“คุณพ่อคะ คุณแม่หน้าแดงอีกแล้วค่ะ”“หนูน้ำคะ!”นิรินรีบเอาหมอนบังหน้า แต่ลูกหัวเรา

“ไม่ต้องเฝ้าหรอกครับ พ่ออยู่ทั้งคืน”“แต่หนูน้ำเป็นพี่สาวค่ะ! ต้องช่วยค่ะ!”นิรินดึงลูกมากอด“คุณแม่ดีใจค่ะ ที่หนูน้ำรักน้องมากขนาดนี้”หนูน้ำซบไหล่แม่“หนูน้ำรักน้องค่ะ แล้วก็รักคุณแม่และคุณพ่อด้วยค่ะ”นรราชหน้าอ่อนลงทันที“พ่อก็รักลูกครับ”เด็กน้อยมุดเข้ามาในอ้อมแขนพ่อกับแม่อย่างสมใจส่วนเด็กทารกก็หลับนิ่งราวกับรู้ว่าคืนนี้อบอุ่นที่สุดในชีวิตเขาแล้วลมหายใจของทั้งสามคนดังผสานกันในห้องเงียบ ๆเสียงคลื่นเบา ๆ จากนอกหน้าต่างคล้ายจังหวะของครอบครัวที่เติบโตขึ้นอีกหนึ่งสงบ… อบอุ่น… และเต็มไปด้วยความรักนรราชเอื้อมไปแตะหลังมือภรรยาใต้ผ้าห่มเธอตอบกลับด้วยการบีบมือเขาเบา ๆเขามองลูกชายที่หลับอยู่แล้วมองลูกสาวกับภรรยาที่ซบเขาอยู่ดังคำสัญญาที่เขาพูดในใจทุกวัน“ฉันจะรักษาครอบครัวนี้… ด้วยชีวิตของฉันเอง”คืนนี้… เป็นคืนแรกที่ครอบครัวของเขาสมบูรณ์แบบ 4 คน และอบอุ่นที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมาหลังจากพักที่โรงพยาบาลครบคืนตามคำสั่งหมอ ครอบครัวทั้งสี่ก็กลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ เสียงลมพัดผ่านสวนไม้ประดับด้านหน้าเหมือนกำลังต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่บ้านหลังนี้อย่างเป็นทางการหนูน้ำเดินนำหน้ามาก่อน ใส่ชุด