All Chapters of สามีเถื่อนที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

ทุกคนรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาในตอนเย็น นิรินแอบเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ เขามีสีหน้าเรียบเฉยไม่ใคร่จะอยากคุยกับญาติคนอื่นๆ นัก จะว่าเขาถือตัวก็ใช่หรือจะว่าเขาไม่ถือตัวก็ใช่อีก เพราะต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกันมากมายนอกจากรุ่นบิดาของเธอที่ค่อนข้างสนิทกันพอสมควร อีกอย่างคนมีปมในใจอย่างนรราชก็ไม่อยากสุงสิงกับใคร เมื่อใครถาม เขาก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง เรียกว่าถามคำตอบคำ จึงไม่มีใครกล้าเซ้าซี้กับเขานักนิรินเดินตามคุณย่าทวดเข้าห้องนอนต้อยๆ เธอไม่เปิดโอกาสให้คนที่จ้องจะรังแกทำอะไรได้อีก“นอนกับคนแก่เบื่อไหมลูก” คุณย่าทวดเอ่ยถามอย่างเอ็นดู นิรินกำลังตบฟูกนอนเนื้อนุ่มอยู่ข้างๆ เตียงของท่านอย่างยินดีปรีดา“ไม่เลยค่ะคุณท่าน เนยต้องขอบคุณมากๆ ที่คุณท่านชวนมานอนด้วยกันแบบนี้นะคะ”“ขอบคุณทำไมเหรอจ๊ะ” ท่านขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยสีหน้าสงสัย นิรินจึงรีบพูดกลบเกลื่อน“ก็เนยจะได้มาดูแลคุณท่านก่อนนอนยังไงล่ะคะ”“ปากหวานเสียจริงแม่คุณ นอนเถอะจ้ะ พรุ่งนี้ฉันอยากจะตื่นใส่บาตรแต่เช้า” ท่านพูดอย่างเอ็นดู“พรุ่งนี้เนยจะรีบตื่นมาทำอาหารถวายพระนะคะ”“ดีจ้ะ ทำบุญทำทานเอาไว้ ชีวิ

เธอเดินออกมาก็เห็นว่านรราชนอนเอกเขนกอยู่ที่โซฟาอีกด้าน สนทนากับลักษณ์นาราอย่างออกรส เธอจึงรีบเดินเลี่ยงออกมาจากห้องอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว โดยมีสายตาคมกริบของนรราชมองตามมาไม่วาง“งั้นผมขอตัวกลับห้องไปอาบน้ำก่อนนะครับคุณย่า” เขารีบเอ่ยขอตัวกับผู้เป็นย่า ท่านพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มหญิงชรานั้นแข็งแรง เดินเหินคล่องแคล่วไม่ต้องคอยพยุงเข้าห้องน้ำเหมือนคนแก่วัยเดียวกัน ทำให้นรราชหายห่วงเรื่องนี้ไปได้มาก ที่เขารีบเพราะจะออกมาดักหน้าคนที่เอาแต่เดินหนีนั่นเอง“อุ๊ย! ลุงราช ปล่อยค่ะ” เธอดิ้นหนีแต่เขาอุดปากเอาไว้ ก่อนพาเข้าห้องของตัวเองไปหน้าตาเฉย“ฉันจะอาบน้ำ” เขาบอกเธอ เริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนออกจากร่างสูง“ลุงราชจะอาบน้ำแล้วมาบอกเนยทำไมคะ”“เตรียมเสื้อผ้าข้าวของให้หน่อยสิ ฉันจะโกนหนวดด้วย” เขาร้องบอก“ทำไมลุงราชไม่ทำเองคะ”“ฉันมีเมียก็ต้องให้เมียทำให้สิ” เขาบอกหน้าเป็น เธอถึงกับตาโต“ลุงราชไม่ใช่” เธอเถียงเขาหน้าแดงซ่าน“หรือต้องเตือนความจำ” เขาเดินเข้าหา“ไม่ต้องค่ะ” เธอรีบห้าม หนีไปอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง“ถ้าลงไปทำอาหารช้า ไม่ทันใส่บาตรไม่รู้ด้วยนะ” เขาเอาสิ่งที่เธอกำลังจะทำมาต่อรอง นิรินหันรี

ก่อนหน้านั้นนรราชกับมุกดาก็เหมือนจะมีท่าทีกันอยู่ แต่เพราะ นรราชขี้อายด้วยกระมังเลยไม่กล้า สุดท้ายผู้หญิงเลยไปเลือกอีกคน เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องราวในอดีตที่ฝังใจใครหลายคน เพราะญาติๆ หลายคนแอบรู้แอบเห็น แต่ไม่มีใครกล้าพูดตรงๆ เพราะรู้ว่านรราชรักมุกดามาก เลยทำให้ผิดใจกันเรื่อยมา“ไปกันเถอะ เรื่องของเจ้านายอย่ายุ่งมากเลย มันไม่ดี” คนพูดรีบดึงมือเด็กสาวให้เดินตาม ดอกปีบยังแอบหันไปมองนรราชวิ่งตามนิรินไปติดๆ แต่ ป้าสายบัวทำหน้าดุใส่ เธอเลยต้องหยุดสนใจเรื่องของเจ้านายทั้งสองไปโดยปริยาย“ลุงราช!” นิรินอุทานเสียงหลงเมื่อเขาวิ่งมาดักหน้า เธอเบรกไม่ทันก็ชนเข้ากับร่างสูงเต็มเหนี่ยว“บ้านหลังนี้ฉันโตมาตั้งแต่เด็ก คิดเหรอว่าจะหนีฉันพ้น” ทางออกทุกทาง ทางลัดต่างๆ แม้แต่ในสวนหลังบ้านเขารู้หมด เพราะวิ่งเล่นตั้งแต่เด็กๆ ด้านหลังคฤหาสน์มีที่ดินอีกหลายไร่ที่คุณย่าของเขาปลูกพืชผักสวนครัว ผลหมากรากไม้เอาไว้รับประทานเอง ท่านเป็นคนรักสุขภาพจึงปลูกทุกอย่างบริโภคเอง อาหารที่กินอยู่ทุกวันจึงปลอดสารพิษและโรคภัยมาเบียดเบียน“ปล่อยเนยนะคะลุงราช”“ไปโกนหนวดให้ผัวก่อน” คนเอาแต่ใจลากเธอไปที่

“อาราชสั่ง”“ให้มันจริง”“อะไรจริงหรือแม่อร” เสียงเข้มของประมุขของบ้านทำให้สามสาวเงียบกริบ“ไม่มีอะไรค่ะคุณท่าน”“แม่เนยไปเถอะ เราสามคนมาหาฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ท่านพูดเสียงขรึมปนดุทำให้สามสาวต้องรีบเดินตามหญิงชราขึ้นตึกไป“ค่ะคุณท่าน” ทุกคนรับคำก่อนจะแยกย้ายกันไปคนละทางหญิงชราเดินเหินไปไหนมาไหนได้คล่องเพราะยังแข็งแรง วันหยุดไม่ได้ไปไหนก็ออกไปทำสวนหลังบ้านกับคนสวน ท่านใช้ชีวิตติดดิน เพราะสมัยก่อนเคยลำบากมาก่อน ลูกหลานในบ้านจะได้ฟังท่านเล่าเรื่องสมัยเด็กๆ ว่าผ่านความลำบากอะไรมาบ้างนิรินเข้ามาในห้องเห็นสาวใช้ทำความสะอาดอยู่จึงเข้าไปช่วยด้วย หญิงชรากลับมาอีกครั้งจึงเอ่ยถาม“ยังไม่อาบน้ำหรือแม่เนย” หญิงชราเอ่ยถามหลังจากที่คุยกับสามสามเรียบร้อยแล้ว“กำลังจะไปอาบค่ะ”“หนูบอกว่าไม่ต้องทำก็ยังจะช่วยค่ะ” ดอกปีบรายงาน เข้าใจความมีน้ำใจของเจ้านายสาว“ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวจะได้ออกไปข้างนอกกัน”“ค่ะคุณท่าน” นิรินรับคำเสียงนุ่มก่อนจะเข้าไปอาบน้ำอาบท่าและแต่งตัว ห้องนอนของหญิงชรานั้นกว้างขวาง แยกสัดส่วนออกไปเป็นห้องนั่งเล่นห้องน้ำและห้องแต่งตัว ไม่ได้มีแค่ห้องนอนห้องเดีย

นิรินมักใช้ความสามารถของตัวเองทำของขวัญขึ้นมาให้คุณย่าทวดของเธอ เธอไม่เคยซื้อหาของขวัญราคาแพงเหมือนญาติๆ หลายคน แต่ให้ของขวัญที่มีคุณค่าทางจิตใจและหญิงชราก็ใช้ของที่นิรินให้ทุกครั้งอย่างยินดี“ทำอะไร” เสียงของใครคนหนึ่งทำให้นิรินหันไปมอง เธอแอบมานั่งหลบอยู่ที่สวนหลังบ้านเพื่อถักผ้าพันคอให้ญาติผู้ใหญ่เจ้าของงานวันเกิดที่จะถึงในอีกไม่กี่วัน“ถักผ้าพันคอค่ะ” เธอรีบตอบ“ถักให้ใคร”“เอ่อ...”“ให้ฉันรึ” เขายื่นหน้าเข้าไปถาม“ไม่ใช่ค่ะ” คนตอบเผลอมีท่าทีขัดเขินเล็กน้อยเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาหา ทำให้ได้สบตากันในระยะกระชั้นชิด“แล้วทำให้ใครถึงแอบมานั่งทำลับๆ ล่อๆ ไม่ให้ใครเห็นแบบนี้”“ให้คุณท่านค่ะ แต่ลุงราชอย่าบอกใครนะคะ”“ทำไม”“ของขวัญก็ต้องปิดเป็นความลับสิคะ” เธอถนัดงานฝีมือ ไม่ว่าจะเป็นการปักหมอน ถักผ้าพันคอ ถักเสื้อผ้า ดังนั้นในทุกๆ ปี เธอจะทำอะไรไม่ซ้ำกันให้ผู้มีพระคุณ บางปีก็ถักผ้าเช็ดหน้าให้ท่านเอาไว้ใช้ ปีก่อนนั้นเธอปักผ้าเป็นรูปใบหน้าของท่านและนำไปใส่กรอบให้ ท่านนำไปแขวนเอาไว้ในห้องบอกว่าเธอเก่งและฝีมือดี เธอรู้ว่าท่านไม่ค่อยสนใจเพชรนิลจินดาหรือข้าวของราคาแพง เนื่องจากท่านไม่ใช่คนฟุ่ม