All Chapters of สามีเถื่อนที่รัก: Chapter 61 - Chapter 70

แสงอาทิตย์ลอดหน้าต่างลงมาอ่อน ๆ ทำให้เธอดูอ่อนโยนกว่าทุกวันส่วนหนูน้ำกำลังปูผ้าปิกนิกบนพื้นพรมในบ้าน“คุณแม่คะ หนูน้ำปูผ้าเรียบร้อยแล้วค่ะ! วันนี้เราต้องกินมื้อสายด้วยกันค่ะ!”นิรินหัวเราะ“ใครสอนคะว่าต้องกินมื้อสาย”“คุณพ่อค่ะ!”หนูน้ำตอบเสียงดังฟังชัด“คุณพ่อบอกว่า ถ้าวันไหนน้องนอนดึก วันนั้นเราจะกินมื้อสายค่ะ!”สิ้นคำพูดนั้น นรราชเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมจานอาหารที่เขาทำเอง เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วหันมามองลูกสาวแบบอมยิ้ม“ลูกไปฟ้องพ่อเหรอครับ”หนูน้ำทำหน้าบริสุทธิ์“ไม่ค่ะ หนูน้ำบอกคุณแม่เฉย ๆ ค่ะ”นิรินส่ายหน้าเบา ๆ“ลุงราชคะ อย่าทำหน้าเข้มใส่ลูกแบบนั้นค่ะ ลูกพูดจริงค่ะ”เขาวางจานลงตรงกลางผ้าปิกนิก เวอร์ชันในบ้าน“พ่อแค่บอกว่า… วันนี้ไม่ต้องรีบครับ พ่ออยากให้เนยพักให้มากที่สุด”นิรินยิ้มอ่อนรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นได้ง่ายกว่าที่คิด“ขอบคุณค่ะลุงราช”นรราชยิ้มตอบ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ลูกชายในอ้อมแขนของแม่ก็ร้องขึ้นมาพอดีหนูน้ำกระโดดขึ้นทันที“น้องร้องค่ะ! คุณพ่อคะ ต้องทำอะไรคะ!”นรราชเดินมานั่งข้างภรรยาทันทีราวกับเป็นทหารที่ถูกเรียกเข้าประจำการ“น่าจะง่วงครับ หรือไม่ก็อยากเป

เมื่อเด็กทั้งสองหลับสนิท เสียงลมหายใจอ่อน ๆ ของพี่สาวประสานกับเสียงหายใจเบามากของน้องชายนิรินค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างแผ่วเบาเหมือนกลัวลมจะปลุกลูก ราชเดินตามมา ยังคงหันกลับไปมองลูกทุก ๆ สามก้าวเหมือนกลัวจะหลับไม่สนิท“ลุงราชคะ… ลงมานั่งพักด้วยกันไหมคะ วันนี้เหนื่อยทั้งวันเลยค่ะ”นรราชพยักหน้า“ครับ แต่… เนยแน่ใจนะครับ ว่าลูกหลับจริง”“หลับค่ะ”นิรินยิ้มอ่อนโยน“น้องก็หลับ หนูน้ำก็หลับค่ะ”เขาหายใจออกยาวเหมือนโล่งใจแล้วเดินตามภรรยาลงบันไดไปยังระเบียงข้างห้องนั่งเล่นลมเย็นพัดผ่าน ทำให้ผ้าม่านปลิวเบา ๆแสงไฟสีส้มอุ่นในสวนสาดเข้ามา เป็นบรรยากาศที่สงบและนาน ๆ ทีจะได้สัมผัสนิรินนั่งลงบนโซฟาด้านนอก ยกแก้วน้ำอุ่นขึ้นดื่ม ผมของเธอลงมาปรกไหล่นิด ๆ นรราชหยุดยืนมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา“…เนยสวยขึ้นทุกวันเลย”นิรินสะดุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ“ลุงราชคะ… เนยเพิ่งคลอดนะคะ อ้วนขึ้นด้วยค่ะ”“ก็ยังสวยครับ” เขาตอบโดยไม่รีรอ“สวยมากด้วย”แก้มเธอขึ้นสีระเรื่อ เธอก้มลงแตะปลายผมตัวเอง“ลุงราชชมเกินไปแล้วค่ะ”“ผมพูดจริงครับ” เขานั่งลงข้างเธอ“เนยเป็นแม่ที่ดีที่สุด และสวยที่สุดใ

เมื่อประกาศโปรเจกต์เสร็จ หนูน้ำก็เริ่มกวาดตามองทั่วห้อง“คุณพ่อคะ หนูน้ำจะเริ่มถ่ายรูปค่ะ”นรราชสะดุ้ง“ถ่ายตอนนี้เลยเหรอครับลูก”“ใช่ค่ะ เพราะน้องกำลังหลับน่ารักเลยค่ะ”นิรินหัวเราะ“งั้นเนยจะถือโทรศัพท์ให้นะคะ” แต่หนูน้ำรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่มีเคสสีชมพู ที่เธอไม่ได้ใช้โทร.จริง แต่ใช้เป็นของเล่น แล้วบอกเสียงดัง“อันนี้ค่ะ หนูน้ำจะถ่ายเองค่ะ”นรราชรีบถาม“ลูกครับ… โทรศัพท์นี้ถ่ายได้เหรอครับ”“ไม่ได้ค่ะ แต่หนูน้ำจะทำท่าถ่ายค่ะ คุณแม่ต้องถ่ายจริงค่ะ”นรราชพยักหน้าอย่างงง ๆ แต่ก็ยอมตามลูกสาวเพราะถ้านี่คือโปรเจกต์ของพี่สาว เขาก็ต้องสนับสนุนเต็มที่นิรินหัวเราะจนต้องก้มหน้า“ค่ะ ๆ คุณแม่จะถ่ายให้ค่ะ”หนูน้ำทำหน้าโฟกัสมากแล้วชี้นิ้วไปที่พ่อ“คุณพ่อคะ ยืนตรงนี้ค่ะ”นรราชเดินไปยืนนิ่ง ลูกชายยังนอนหลับในอ้อมแขนอย่างสงบ“คุณพ่อยิ้มค่ะ”นรราชยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เกร็งที่สุดในโลก หนูน้ำทำหน้าตึง“คุณพ่อคะ ไม่ใช่ยิ้มแบบนี้ค่ะ ต้องยิ้มแบบมีความสุขค่ะ”นิรินหัวเราะดัง“เห็นไหมคะ เขาวิจารณ์เหมือนคุณย่าเลยค่ะ”นรราชถอนหายใจ แล้วลองยิ้มใหม่ คราวนี้อ่อนโยนกว่าเดิมเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อล

นิรินอุ้มลูกชายมานั่งเล่นในห้องรับแดดลุงราชจัดผ้าห่มให้อย่างดีจนแบบพ่อบ้านมือหนึ่งหนูน้ำเอาของเล่นมาเรียงข้าง ๆลูกชายเริ่มส่งเสียง“อือ… อะ… แอะ…”หนูน้ำยื่นหน้าเข้าไปใกล้“น้องคะ… พูด ‘พี่น้ำ’ ค่ะ”นรราชรีบขยับมาตรงข้าม“ลูกครับ… พ่อครับ…”สองคนประจันหน้ากันเหมือนแข่งโอลิมปิกนิรินมองอย่างปลง ๆ แต่ก็อบอุ่นสุดหัวใจทันใดนั้น…ลูกชายทำเสียงชัดขึ้นทุกคนเงียบลงทันทีเหมือนโลกหยุดหมุนแล้วเขาก็พูดว่า…“แอะ… อะ… กั่บ…”หนูน้ำอ้าปากหันมามองพ่อแม่“เขาพูดค่ะ!! เขาพูดค่ะ!!”นรราชก็อึ้งนิรินหัวเราะออกมาก่อนใคร“ลูกคะ… น้องพูดว่าอะไรไม่รู้ค่ะ แต่ไม่ใช่ ‘พ่อ’ หรือ ‘พี่น้ำ’ ค่ะ”หนูน้ำทำหน้าจ๋อย“แล้วน้องพูดว่าอะไรคะ…”นิรินยิ้ม“อาจจะเป็นเสียงธรรมชาติของเขาค่ะลูก ไม่ใช่คำค่ะ”แต่ลุงราชยิ้มกว้างเหมือนตีความอีกแบบ“แต่ลูกหันมามองผมนะครับเนยเพราะฉะนั้น… ลูกตั้งใจจะพูดคำว่า ‘พ่อ’ แน่นอนครับ”หนูน้ำโวยทันที“ไม่ค่ะ! เขามองหนูน้ำก่อนค่ะ!”ทั้งคู่จ้องกันเถียงเบา ๆแต่ไม่โกรธกันแม้แต่นิดเดียวนิรินส่ายหน้าแล้วหัวเราะอ่อนหวาน“โอ๊ย… บ้านนี้ค่ะ น้องยังพูดไม่ได้เลยค่ะ”หลังจากน้องหลับหนูน้ำกำลังวาด

นรราชแทบทำแก้วกาแฟตก“จริงเหรอครับ ทำอีกครับลูก! หัวเราะอีกครับ!!”หนูน้ำกระโดดเหมือนคนได้เหรียญทอง“น้องหัวเราะค่ะ!!! น้องหัวเราะค่ะ!!!”นิรินหัวใจเต้นแรงยิ้มกว้างจนหน้านุ่มไปหมดเธอจูบหน้าผากลูกซ้ำ“ลูกคะ… นี่คือเสียงหัวเราะของลูกจริง ๆ ค่ะ”หนูน้ำหันไปเขียนสมุด“เสียงหัวเราะแรก ให้คุณแม่ค่ะ”นรราชอ้าปาก“เนยได้เหรอครับ”หนูน้ำพยักหน้า“ค่ะ! เพราะน้องหัวเราะตอนคุณแม่ยิ้มค่ะ!”นรราชทำหน้าเหมือนเสียตำแหน่งผู้ประกาศข่าวแห่งปี“แต่พ่อก็พยายามนะครับ…”นิรินหัวเราะแล้ววางหัวบนไหล่สามี“อย่าเสียใจนะคะ”เขาทำหน้าอ่อนลงทันทียื่นมือมากอดเอวภรรยาแล้วกระซิบเบา ๆ“ฉันไม่ได้เสียใจหรอก ฉันแค่ดีใจที่ลูกมีความสุขเวลาอยู่กับเนย”นิรินหน้าแดงแรง แต่ยิ้มหวานจนหัวใจลุงราชเต้นแรงกว่าเสียงหัวเราะของลูกเสียอีกหนูน้ำที่มองอยู่พูดขึ้นด้วยความมั่นใจที่สุดในโลก“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ! เดี๋ยวน้องหัวเราะให้คุณพ่อวันหลังค่ะ!”นรราชหัวเราะในลำคอ“พ่อหวังแบบนั้นครับ”เขามองลูกชายที่ตอนนี้กำลังยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนกำลังดีใจในแบบของทารกเย็นวันนั้น ทั้งบ้านนั่งดูสมุด “พัฒนาการของน้อง” ที่หนูน้ำจัดทำนิรินอุ้มลูกชา