จำเลยแค้นสามีเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 108

ท่าทีของหนุ่มทั้งสี่ทำให้ไพรหอมลดอาการคอแข็งลงไปเยอะ เพราะพวกเขาสีหน้าหมองจัด แถมยังส่งสายตาสำนึกผิดมาอีก“พวกเรามาขอโทษหอม เรื่องวันนั้น”“พวกเรารู้ดีว่ามันยากเกินจะให้อภัย แต่วันนั้นพันศึกไม่ได้ใช้ให้พวกเราเข้าหาหอมหรอกนะ ชบาเป็นคนคิดวางแผนทั้งหมด มันเป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเรารู้สึกผิดจริงๆ พันศึกก็ถอนหุ้นทุกอย่างออกมาหมด เลิกคบกับพวกเราเลยล่ะ”“จริงเหรอคะ” เรื่องที่ได้ยินได้ฟังทำให้ไพรหอมนึกตกใจ“มันรักหอมมาก ยอมตัดพวกเราออกไป ทั้งๆ ที่คบกันมาหลายปี เพราะพวกเรารังแกหอม” ศาตราพูดแล้วถอนใจ“แล้วพวกคุณมาหาหอมวันนี้มีอะไรคะ นอกจากมาขอโทษแล้วน่าจะมีเรื่องอื่นด้วย”“พันศึกเป็นเพื่อนรักของพวกเรามานานแล้ว ไม่น่ามาผิดใจกันด้วยเรื่องนี้ ที่พูดนี่ไม่ใช่จะโทษว่าเป็นความผิดของหอม แต่เป็นเพราะพวกเราหน้ามืดเอง ถ้าหอมช่วยพูดกับพันศึกให้พวกเรา เขาน่าจะฟังหอม ตอนแรกเห็นพันศึกเหมือนไม่สนใจ แต่ใครจะรู้ว่ามันทั้งหวงทั้งห่วงหอมขนาดนั้น”“ไม่จำเป็นหรอก พวกนายกลับไปได้แล้ว” เสียงเข้มของพันศึกทำให้ทุกคนสะดุ้ง“อาพันศึก!!!” ไพรหอมเห็นร่างสูงยืนอยู่ก็เรียกด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้ใบหน้าของพันศึกแข็งกระด้า

“ไพรหอม!” พันศึกเองก็โดนกันเอาไว้จากคนของเสี่ยวิชัย“แค่เงินอย่างเดียวไม่ได้เว้ย เด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกมึงต้องกราบตีนกูก่อน” เสี่ยวิชัยพูดขึ้น ก่อนพยักหน้าให้ลูกน้องจัดการค้นตัว ไม่พบอาวุธ และเตะจนพันศึกและเพื่อนๆ คุกเข่าลงตรงหน้า“อาพันศึก”“กราบตีนกูก่อน ขอโทษกูด้วย พวกมึงนี่คอยกวนโอ๊ยกูตลอด” เสี่ยวิชัย เอาปลายกระบอกปืน ลูบไปตามใบหน้าของคู่แข่งทางธุรกิจ ก่อนจะตบด้วยปลายกระบอกปืน“โอ๊ยๆๆ” พันศึกและเพื่อนๆ ร้องด้วยความเจ็บ ก่อนจะเงยหน้ามองเสี่ยวิชัยอย่างเคียดแค้น“เกลียดกูก็เกลียดไป แต่พวกมึงต้องกราบตีนกู ถ้าไม่อยากให้นังนี่ตาย” เสี่ยวิชัยมองอย่างเหนือกว่า ยิ้มเยาะสะใจเป็นบ้า รอโอกาสนี้มานานแล้ว“ก็ได้ ถ้ามึงจะยอมปล่อยเมียกู” พันศึกยอมกราบเสี่ยวิชัย คนอื่นๆ จึงยอมด้วย“ไม่นะอาพันศึก จะแค้นอะไรกันนักหนา” ไพรหอมถามทั้งน้ำตา ปกติพันศึกเป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีเอามากๆ ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แต่เพราะเธอเขายอมถึงขนาดนี้เลยเหรอ“ทำให้หายแค้นไง” เสี่ยวิชัยตอบ ก่อนจะดึงร่างอวบไปนั่งบนเก้าอี้ และล็อกตัวเอาไว้ “ปิดตานังหนูนี่ซะหน่อยก็ดี อาจจะไม่อยากเห็นภาพหวาดกลัว” “ลำดับต่อไป เพื่อให้หายแค้

“อยากให้เดินได้เร็วๆ จัง” พันศึกแตะมือเล็กๆ ของลูกสาวตัวน้อย ก่อนที่จะมีสัมผัสตอบรับจากมือเล็กๆ กำนิ้วใหญ่ๆ ของเขาเสียแน่น“ลูกกำมืออาด้วยค่ะ” ไพรหอมมองแล้วอมยิ้ม“ลูกหน้าตาเหมือนอายังกับถอดแบบออกมาเลย” พันศึกพูดอย่างภาคภูมิใจ“ดีแล้วค่ะ เค้าบอกว่าผู้หญิงหน้าตาเหมือนแม่จะอาภัพ เหมือนหอมกับแม่ไงคะ อาภัพตั้งแต่เด็ก ยายหนูหน้าตาเหมือนพ่อน่ะดีแล้วค่ะ” เธอพูดแล้วอมยิ้ม“จะหน้าตาเหมือนใครไม่รู้ล่ะ ใครทำให้ลูกสาวของอาเสียใจ มันโดนยิงไส้แตกแน่”“อาน่ะ หวงลูกสาวทั้งที่แกยังเด็กอยู่เลยนะคะ” เธอหัวเราะเบาๆ“ก็อาไม่เคยมีลูกสาวนี่นา”“จะเคยมีได้ไงคะ ก็ไหงบอกว่าเพิ่งเคยมีลูกมีเมีย” เธอหัวเราะกับคำพูดของเขา“อยากนอนกอดเธอกับลูกแบบนี้ทุกวันจังไพรหอม” พันศึกโอบกอดลูกน้อยพาดมือไปถึงเอวคอดของภรรยา“เดี๋ยวก็ต้องเอาแกไปนอนเปลค่ะ เดี๋ยวเราสองคนก็ทับลูกแบนแต๊นแต๋” เธอว่าแล้วหัวเราะเบาๆ“หอม...” จู่ๆ เขาก็เรียกเสียงหวาน ไพรหอมรู้สึกหัวใจเต้นรัวเร็ว“คะ” เธอขานรับเป็นคำถาม มองสบตาร้อนแรงของเขา“มีลูกอีกหลายๆ คนนะ” เขาโน้มร่างสูงมาจุมพิตหน้าผากของเธอ“หอมเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนะคะ ต้องให้ครบเดือนก่อน” เธอตอบหน้า

พันศึกพาเธอไปพักที่บ้านของเขาในกรุงเทพฯ แม้เขาต้องทำงานก็จะเดินทางไปกลับ เดือนเพ็ญคอยช่วยเลี้ยงลูกสาวตัวน้อย ถ้าวันไหนพันศึกอยู่บ้านเขาก็จะไปส่งเธอเรียนเป็นแบบนี้ทุกๆ วัน แม้จะกลับมาจากมหาวิทยาลัยด้วยความเหนื่อยล้าเพียงใด เธอก็มีความสุขทุกครั้งที่เห็นหน้าลูก จันทร์แจ่มนั้นขอมาดูแลเธอที่กรุงเทพฯ ช่วยดูแลบ้านและช่วยเดือนเพ็ญอีกคน ทำให้ที่บ้านดูไม่เหงาจนเกินไปภาพที่ลูกสาวตัวน้อยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนอกกว้างของสามีทำให้เธอยิ้มทั้งน้ำตาแทบจะทุกครั้งด้วยความตื้นตันใจ บางครั้งลูกสาวตัวน้อยก็เหนื่อยหลับอยู่บนพุงของบิดา ปากยังเลอะขนมอยู่ก็มี ภาพนั้นทำให้เธอปิดปากแล้วกลั้นสะอื้นเบาๆ มันอบอุ่นอ่อนหวานและเติมเต็ม พันศึกไม่เคยรบกวนเวลาเธอทำการบ้าน ทำรายงาน หรืออ่านหนังสือสอบ แต่เขาจะเคาะประตู เอานมอุ่นๆ มาให้ และพาลูกมาเล่นสักพัก ก่อนพาลูกน้อยเข้านอน ทุกอย่างเขาจัดการหมด ไม่ให้เธอต้องรับภาระอันใดให้ต้องวุ่นวายใจเลยสักครั้งช่วงปิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขมากๆ เพราะจะเป็นช่วงเวลาที่เธอได้อยู่กับครอบครัวเต็มที่ พันศึกจะพาเธอและลูกน้อยเดินทางไปดูงานบ้าง เที่ยวพักผ่อนบ้าง กลับไปเยี่ยมญาติคนอื่นๆ บ้า