All Chapters of จำเลยแค้นสามีเถื่อน: Chapter 81 - Chapter 90

“เธอจ้างให้สุชาติกับเพื่อนของเขามารุมข่มขืนฉันอย่างนั้นเหรอ” ว่านจันทร์ถามออกไป“ฉันเปล่า คุณแม่ต่างหาก แม่ของคุณพลไง เขมิกาใช้ให้ทำแบบนั้น ฉันไม่ได้ทำ” ประไพปฏิเสธหน้าตาเฉย เธอพูดโกหกได้หน้าตาเฉย เรื่องอะไรจะรับผิดคนเดียว ถึงแม้เขมิกาจะไม่ได้ทำ แต่เธอจะโยนความผิดให้ซะอย่าง ใครจะทำไม“เลวมาก”“เค้าไม่อยากได้แกเป็นลูกสะใภ้ยังไงเล่า”“หมดรึยังความเลวของเธอ ประไพ” ว่านจันทร์พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง“ฉันน่ะสะใจจริงๆ ตอนที่แกกับแม่ของแกระเห็จออกไปจากชีวิตฉันกับพี่พล”“แกกับเขมิกาอีกใช่ไหมที่ส่งคนพวกนั้นมาก่อกวน” ว่านจันทร์ยิ่งรับรู้ความจริง ยิ่งคับแค้นใจประไพหัวเราะสะใจเหมือนพวกเสียสติ มองว่านจันทร์ตาวาวโรจน์ “ฉันกับคุณแม่แค่ให้คนติดตามพวกแกแค่นั้น แต่พวกแกปอดแหก กลัวไปเอง”“นี่เธอ!!!” ว่านจันทร์เม้มปากแน่น“แกจะทำไมฉันนังหน้าด้าน ชอบแย่งผัวชาวบ้าน แย่งได้แม้กระทั้งผัวลูกสาวตัวเอง ฮ่าๆๆ”“เธอไม่คิดรึว่าสิ่งที่เธอพูด ฉันจะเอาไปบอกคนอื่น” ว่านจันทร์ถามขึ้น“แกมีหลักฐานอะไร ที่ฉันบอกก็เพราะว่าฉันอยากบอก แกคิดว่าฉันจะปล่อยให้แกลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้รึไง นังว่านจันทร์” ประไพกระตุกยิ้มร้ายกาจ

ในชีวิตนี้ นอกจากตัวเองและมารดาแล้ว ไพรหอมคือแก้วตาดวงใจที่เธอรักมากที่สุด“หอมก็รักแม่ ถ้าหอมรู้ว่าแม่ต้องทนทุกข์เพราะหอม หอมอยากจะตายซะตั้งแต่ตอนนั้น” ไพรหอมสงสารมารดาที่โดนรุมข่มขืนจนตั้งท้องเธอ“ความจริงแล้ว หอมไม่ใช่ลูกที่เกิดจากผู้ชายคนไหนข่มขืนแม่ทั้งนั้น หอมเป็นลูกของขุนพล เป็นลูกของเขาจริงๆ”“แม่... แล้วทำไม คุณประไพถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ”“เรื่องมันยาว... แม่จะค่อยๆ เล่าให้ฟัง ตอนนั้นพ่อกับแม่รักกัน แต่ยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น แต่ย่าของลูก คุณเขมิกาไม่ชอบแม่ ท่านมาหาแม่กับยายด่าว่าสารพัด บอกให้เลิกยุ่ง หลังจากนั้น เพื่อนของแม่ที่ชื่อสุชาติก็มาสารภาพกับแม่ว่าโดนประไพจ้างให้มาข่มขืนแม่ โดยคุณเขมิการ่วมด้วย เพื่อให้แม่อับอายออกไปจากชีวิตของพ่อซะ” ไพรหอมได้ฟังก็ตกใจ เธอคิดว่าพ่อกับแม่เลิกกันเพราะไปกันไม่รอด หรืออาจจะมีปัญหากัน ไม่คิดว่าผู้เป็นย่าอย่างเขมิกาจะมีส่วนร่วมด้วย นั่นสิ...ทำไมเธอถึงมักได้ยินเขมิกาพูดเสมอๆ ว่าเคยทำผิดพลาดมาแล้ว จะไม่ทำผิดพลาดอีก เธอดีรู้สึกดีใจที่มีเขมิกาเป็นย่า แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที“ทำไมพวกเค้าถึงได้ร้ายกาจแบบนั้น” ไพรหอมรู้สึกเกลียดคนพวกนั้

“ได้สิ”“งั้นย่าขอออกไปเดินเล่นแล้วกันนะ”“อย่าเพิ่งไปสิคะ” ไพรหอมร้องเรียกทุกคนที่ทยอยกันออกไป ยกเว้นพันศึกที่ยังยืนอยู่ที่เดิม เธอสะบัดหน้าหนี เขาก็เดินมาชะโงกหน้าที่เตียงนอนคนป่วย“ไม่กลัวคอเคล็ดหรือไง ยายเด็กดื้อ” เขาพูดอย่างมันเขี้ยว“เอ๊ะ! มาจับแก้มเค้าทำไม” เธอปัดมือเขาออก ทำตาเขียวใส่“ไม่ให้จับแก้มเมียแล้วจะให้จับแก้มใคร” เขายื่นหน้าไปหา จมูกโด่งๆ ชนกับแก้มนวลเบาๆ“ไม่ใช่นะ คนบ้า!!!” ปฏิเสธเสียงแข็ง ใครอยากไปเป็นเมียเขากันเล่า“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” เขาขยับขึ้นมานอนเบียดบนเตียงกับคนขี้งอนด้วย“เอ๊ะ! นี่คุณ จะเบียดขึ้นมาบนเตียงคนป่วยทำไม ถอยออกไปเลยนะ”“ก็นอนคุยกัน ยืนตั้งนานมันเมื่อย” เขากอดรัดร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขน ในขณะที่คนป่วยเริ่มดิ้น“นี่คุณ ปล่อยนะ”“จริงๆ เธอก็มีศักดิ์เป็นหลานฉันนะ เรียกเสียห่างเหิน เรียกอาสิ” ถึงจะดูแก่ไปหน่อย แต่ให้เธอเรียกอาก็ดูดีกว่าเรียกคุณเป็นไหนๆ“ชิ! ตาแก่ เรียกอาทำไมกันคะ เรียกลุงไม่ดีกว่าเหรอ”“ก็ได้ อยากเรียกลุงๆ ก็ได้ ถ้าไม่อายเวลาไปไหนมาไหน แล้วมีคนหาว่ามีสามีแก่”“ไม่ใช่สักหน่อย”“จะเรียกไม่เรียก ไม่เรียกปล้ำให้ขาดใจ”“เอ๊ะ! คนเผด็จการชอบเอาแ

“ยายเด็กดื้อ บอกแล้วว่าอย่าเล่นมีดไง มันคม เห็นไหมว่าเกิดเรื่องจนได้” เขากอดปลอบร่างเล็กที่เอาแต่ร้องไห้ด้วยความตกใจ กลายเป็นว่าคนเจ็บต้องกอดปลอบคนไม่เป็นอะไรเลย “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ระวังหน่อยสิ ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ เธอมีลูกในท้องอีกชีวิตหนึ่งด้วย” เขาทำเสียงดุอย่างห่วงใย“หอมจะเรียกพยาบาลนะคะ อาอย่าเป็นอะไรนะ ทำใจดีๆ เอาไว้ เลือดไหลเต็มเลย” ยิ่งเห็นเลือดยิ่งตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“เดี๋ยวก่อน” พันศึกกันฟันพูด เขาฉุดรั้งเธอเอาไว้ ไม่ยอมให้ไปไหน“เป็นอะไรคะ” เธอรีบลนลานถามอย่างตกใจ“ไพรหอม เธอจะให้อภัยอาได้ไหม” เขาถามอย่างจริงจัง“นี่! อาคะ ตอนนี้อากำลังเจ็บหนักนะ ยังจะมาพูดเรื่องให้อภัยอะไรกันอยู่อีก ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือไง” เธอนึกเคืองที่เขาเอาแต่พูดเรื่องนี้ ไม่ห่วงตัวเองหรือไง เลือดไหลท่วมซะขนาดนี้“ถ้าเธอไม่ให้อภัย อาก็ขอตายอยู่ตรงนี้แหละ” เขาพูดจริงๆ ชีวิตนี้ถ้าไม่มีเธอ เขาก็คงอยู่ไม่ได้ ถึงอยู่ไป ก็คงเหมือนคนไร้ชีวิต ไร้จิตใจ“คนบ้า คนโง่” เธอว่าเขาทั้งน้ำตา ห่วงเขาจนแทบทำอะไรไม่ถูก แต่เขากลับไม่ห่วงชีวิตตัวเองเลย“ตอบมาก่อนสิ ถ้าอาจะตาย เธอจะเป็นห่วงอาไหม... ไพรหอม” เขายอมรับว่า

“ถามว่ากลัวไหม”“แล้วกลัวอะไรล่ะคะ”“เรื่องคลอดน่ะ”“จู่ๆ ก็ถามไม่จบประโยค” เธอค้อนให้ “ไม่กลัวหรอกค่ะ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้”“ยังไม่ตอบเลยว่าเป็นห่วงอาเหรอ”“ไม่ใช่สักนิด” เธอตอบไม่เต็มเสียงนัก“ไม่ใช่สักนิด แต่มากเลยใช่ไหม คนปากแข็ง ต้องโดนจูบให้ปากช้ำ” เขาลุกขึ้น ทำท่าจะจูบ ไพรหอมดันหน้าของเขาเอาไว้“ฉวยโอกาสนะคะ อย่าลืมสิเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนะ”“แต่สำหรับอา เธอคือเมียของอา ส่วนเรื่องเอกสาร งานแต่งมันเป็นแค่สิ่งภายนอก แต่ใจของอาเป็นของเธอนะไพรหอม ทุกลมหายใจเข้าออกมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น” เขาจับมือเธอมาวางบนอกด้านซ้าย ไพรหอมใจเต้นโครมคราม ถ้าเขายังขืนตื้อเธอแบบนี้ เธอคงใจอ่อนกับเขาก่อนเรียนจบเป็นแน่ ไม่ได้... เธอต้องใจแข็งเอาไว้ แม้จะพร่ำบอกตัวเองแบบนั้น แต่เอาเข้าใจ ใจเธออ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งลนไฟเสียแล้ว ฝืนอะไรก็ฝืนใจ แต่ฝืนใจตัวเองแล้วมันทรมานเสียเหลือเกิน“อารู้ดีว่าหอมให้รออีกหลายปี แต่ถ้ารอแล้วไม่ได้ใกล้ชิดกัน อาคงขาดใจ ระหว่างรอเราก็ปรับตัวเข้าหากันไปก่อน หอมพร้อมแต่งงานเมื่อไหร่ อาจะจัดการทันทีให้ถูกต้องตามประเพณี ไม่ว่านานแค่ไหนอาก็รอได้”“แล้วถ้าเราเข้ากันไม่ได้ล่ะคะ”“ก