All Chapters of จำเลยแค้นสามีเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

ปัง ปัง ปัง!!! โครม!!!เสียงทุบประตูที่แทบพังเข้ามา และเสียงกระทบกระแทกด้านนอก ทำให้ไพรหอม จำปานันท์ เด็กสาววัยยี่สิบปี รีบออกไปเปิดประตูด้วยความตระหนกตกใจ เธอผงะเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูพร้อมอาวุธครบมือ ด้วยความที่ยังเด็กนักจึงคิดว่าคนในหมู่บ้านมีธุระด่วนจึงมาเคาะประตูระรัวถึงขนาดนี้ แต่พอได้สติ เด็กสาวคิดว่าเธอไม่สมควรมาเปิดประตูให้คนอื่นง่ายๆ เพราะจะนำอันตรายมาสู่ตัวเองและคนในบ้าน“ใครมาเหรอหอม แค่กๆๆ” ยายว่านหอมเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้งเพราะกำลังล้มป่วย สายตาท่านก็ฝ้าฟางมากแล้ว จึงมองอะไรไม่ค่อยชัด“พวกคุณเป็นใครกันคะ! มาที่นี่ต้องการอะไร” เด็กสาวเอ่ยถามอย่างหวาดระแวง ถอยหลังไปหลายก้าว เมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์สาวเท้าเข้ามาอย่างคุกคามน่ากลัว เด็กสาวหันไปหยิบไม้ขนาดเหมาะมือขึ้นมาถือเอาไว้ แม้รู้ดีว่าไม่มีปัญญาจะไปสู้รบปรบมือกับชายฉกรรจ์พวกนี้ได้ แต่เธอก็ขอสู้ให้ถึงที่สุด เพื่อปกป้องตัวเองและผู้เป็นยาย“เจ้านายจะบอกเธอเอง ตามมานี่” หนึ่งในชายฉกรรจ์กระชากมือของไพรหอมออกไปจากบ้านไม้หลังเก่าสภาพทรุดโทรมแทบจะพังแหล่ไม่พังแหล่ ไพรหอมใช้ไม้รัวตี แต่โดนแย่งไปจากมือได้และโยนไปทิ้

“ฉันไม่ไป อย่ามายุ่งกับฉัน” ไพรหอมปฏิเสธพันศึกด้วยน้ำเสียงแข็งๆ ท่าทีของเธอเหมือนลูกแมวจนตรอก เลยได้แต่ขู่ฝ่อๆ แต่ไม่น่ากลัวสักนิด“หนี้สินมากมาย เธอจะเอาปัญญาที่ไหน” น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าว ดวงตาหรี่มองเธออย่างดูถูก“ฉะ... ฉันขอหาเงินก่อนได้ไหม ขอให้คุณผัดผ่อน และขอบคุณที่คุณช่วยจัดงานศพให้ยาย” เธออ้อนวอนเขา ยกมือขึ้นไหว้ปรกๆ ได้สติเมื่อเผลอทำเสียงแข็งกับเขาไปก่อนหน้า เธอไม่ควรก้าวร้าวหรือว่าเขารุนแรง ถ้าเขาโกรธขึ้นมา เธออาจจะโดนเขาหักคอเอาได้“ได้... ฉันให้เวลาเธอสามวัน ถ้าเธอไม่เอาเงินมาคืนฉัน ฉันจะจัดการเธออย่างสาสม” ประโยครับคำสั้นๆ ของเขาเหมือนจะทำให้เธอยิ้มออก แต่ประโยคต่อมา ทำให้เหมือนโดนผลักตกนรกทั้งเป็น“สามวัน!!! ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ” เธอเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงตกใจ สามวันเธอจะไปหาเงินที่ไหนมาคืนเขา“ฉันให้แค่สามวัน ถ้าไม่มีก็เตรียมตัวเก็บของไปอยู่กับฉันได้เลย” พันศึกยื่นคำขาด ก่อนจะผลักร่างเล็กจนล้ม“โอ๊ย!” เธอร้องเสียงหลง กุมสะโพกเอาไว้ แต่เขาไม่ไยดีหรือคิดจะช่วย เดินจากไปพร้อมกับลูกน้องอีกเป็นพรวนไพรหอมร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก บางทีเธอก็อยากตาย เกิดมาทำไมก็ไม่รู

จิตใจของเธอเลื่อนลอยและปวดหนึบไปหมดเธอคิดว่าขืนอยู่ที่นี่ต่อไป อาจจะโดนฆ่าหมกป่าตายแน่ๆ เพราะได้รับสายตาอาฆาตแค้นจากคนในหมู่บ้าน เธอนั่งเบียดไปกับประตูรถ มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่น่ารังเกียจตั้งแต่เด็กคือโดนล้อว่าแม่เป็นผู้หญิงหากิน เป็นนางบำเรอ เป็นเมียเก็บเสี่ย ท้องไม่มีพ่อทั้งแม่ทั้งลูก แต่เธอก็กำลังเจริญรอยตามมารดา แค่คิดก็อดสูใจยิ่งนัก“ไม่ต้องทำสีหน้ารังเกียจฉันขนาดนั้นก็ได้ เพราะฉันเองก็รังเกียจเธอยิ่งกว่า” เขาว่าอย่างหมั่นไส้เมื่อเห็นอาการของเธอไพรหอมเมินหน้าหนี ซุกซ่อนความหวาดกลัวและน้อยอกน้อยใจในชะตาชีวิตเอาไว้ ยายสอนว่าให้เธอสู้ อนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เธอไม่รู้ได้ แต่เธอขอสู้ให้ถึงที่สุด ถ้าจะตายก็ขอให้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี การคิดสั้นฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดในชีวิต แม้ชั่ววูบเธอเคยคิด แต่มันเป็นบาปหนา จะติดตัวเธอไปในชาติหน้าเด็กสาวคิดอย่างว้าวุ่นใจ จิตใจของเธอล่องลอยไปไกล ตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง และลืมเลือนการสนใจคนรอบข้างไปโดยปริยาย...บ้านหลังใหญ่ที่พันศึกพามาพักเป็นบ้านรูปทรงแปลกตาที่แสนโอ่อ่าบ่งบอกถึงฐานะอันร่ำรวยของผู้เป็นเจ้าของ เธอมองอย่างตกตะลึง เ

มันอ่อนโยนกว่าครั้งแรก มือของเขานวดเฟ้นทรวงอกนุ่ม ได้ยินเสียงครางของเธอด้วยความรัญจวน เขาก็ตัดสินใจกระแทกสะโพกเข้าหาจนมิดเม้นไพรหอมกรีดร้องสุดเสียง เธอจิกเล็บกับแผ่นหลังของเขา ร่างกายหยัดขึ้นหาเขาโดยอัตโนมัติ ก่อนจะมองเขาตาโต ส่ายหน้าไปมา ได้แต่ถอยสะโพก ดันตัวไปด้านหลัง จนไปติดกับหัวเตียง เขารุกราน รุกเร้าเข้าหา ไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนได้ง่ายๆ“เธอเป็นของฉันแล้วไพรหอม” เขาจูบซับน้ำตาให้เธอ ไพรหอมร้องไห้สะอึกสะอื้น ทุบอกของเขาให้ถอยออกไป แต่เขาก็ฝังแน่น ไม่ยอมล่าถอย นอกจากเขาจะร้ายกาจ เขาก็ยังดื้อดึงเกินบรรยาย“อย่าดิ้นสิ เห็นไหมว่ามันเสียดสี” เขาทำเสียงดุก้มมองจุดประสาน ไพรหอมมองตาม ก่อนจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง หน้าแดงจัดด้วยความอาย“คนบ้า คนเฮงซวย หอมจะไม่ยอมคุณอีก” เธอประกาศปากคอสั่น“แต่ตอนนี้เธอต้องยอมฉัน... ไพรหอม” เสียงของเขาแหบพร่าจนเธอสัมผัสได้ เด็กสาวตาโตเมื่อเขาขยับออกห่างและกดย้ำเข้ามาใหม่ ความแปลกใหม่ของเพศรสทำให้เธอหัวหมุน ทั้งเจ็บแปลบ ทั้งเสียวซ่าน ทั้งคับแน่นและทั้งทรมานจนแทบจะขาดใจไพรหอมหัวหมุนอยู่กับความรู้สึกแปลกประหลาดที่พันศึกยัดเยียดให้เธอ ทุกอณูเนื้อของผิวกายถูกลูบ

ร่างกายรึก็แข็งแรงทรงพลัง ฉันแอบเห็นเวลาคุณท่านออกกำลังกาย เซ็กซี่เป็นบ้า เวลาเหงื่อไหลเปียกแนบไปกับเสื้อผ้า ทั้งเซ็กซี่ทั้งน่าปล้ำ โอ๊ย... ถ้าคุณท่านเรียกไปรับใช้ถึงเตียง ฉันจะปรนนิบัติอย่างดี เรียกว่าถวายหัวเลยล่ะแก” คนพูดทำท่าเคลิ้มฝัน“แกเช็ดน้ำลายบ้างนะ คุณท่านไม่สนใจคนใช้อย่างพวกเราหรอก ไม่อย่างนั้นที่พวกหล่อนไปยั่ว คุณท่านคงหน้ามืดปล้ำทำเมียกันไปหมดแล้ว” สาวใช้นามว่าสาลี่หัวเราะคิกคัก“แกก็ด้วยแหล่ะนังสาลี่ ไปอาบน้ำยั่วที่หน้าต่าง คุณท่านยังไม่แลเลย” ชิดชมป้องปากหัวเราะเยาะเย้ย ทุกคนรู้ไส้รู้พุงกันหมด เพราะสาวใช้ทุกคนที่ทำงานที่นี่มีแต่คนอยากจะยั่วพันศึกให้หลงใหลกันทั้งนั้น แต่ไม่เคยมีใครทำได้สำเร็จสักราย เพราะเจ้าของบ้านหนุ่มหล่อ ไม่นิยมกินคนในบ้าน“ปากแกน่าตบ” สาลี่ง้างๆ มืออยากจะตบชิดชมนัก มันชอบพูดดักคอรู้ทันไปเสียทุกเรื่อง ช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน“ก็แกว่าพวกเราก่อนนังสาลี่” ชิดชมชี้หน้าตวาดเสียงดัง พอสุดท้ายก็กลับมาเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้แรกๆ จะเม้าท์เรื่องเดียวกันอย่างสนุกปาก“พวกหล่อนเงียบก่อน พวกหล่อนคิดเหมือนฉันไหม” ยุพินชะงักมือที่หั่นเนื้อหมู มองทุกคนไม่