All Chapters of จำเลยแค้นสามีเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

เขาเล่าให้เธอฟังอย่างไม่ปิดบัง“พี่เป็นคนจังหวะนี้หรือคะ”“ครับ แล้วว่านล่ะ เป็นคนจังหวัดนี้หรือเปล่า”“เปล่าหรอกค่ะ แม่พามาอยู่ที่นี่ก็เลยมาเรียนที่นี่”“อ้อ... เหรอครับ ขึ้นมาสิ” ขุนพลบอกเด็กสาวที่เงอะๆ งะๆ มองเขาขึ้นรถมอเตอร์ไซด์ด้วยความเอ็นดูว่านจันทร์รับหมวกกันน็อกมาถือเอาไว้ ขุนพลจึงสวมหมวกให้อีกฝ่าย เด็กสาวได้สบตาก็สะเทิ้นอายกับสัมผัสของมือเขาที่แตะต้องอยู่กับปลายคางสวย“ขึ้นมาเลย” ขุนพลเอ่ยบอก ว่านจันทร์ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ของหนุ่มรุ่นพี่ เขาจับมือเธอไปกอดเอาไว้ เมื่อเธอพยายามขยับ นั่งให้ห่างและไปเกาะด้านหลังแทน“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้” เขาหันมาพูดก่อนจะขับรถต่อ ว่านจันทร์กอดเอวของเขาเอาไว้ เป็นครั้งแรกที่เธอได้แตะเนื้อต้องตัวผู้ชาย หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะโลดออกมานอกอกบ้านของขุนพลใหญ่โตจนว่านจันทร์มองตาค้าง เขาชวนเธอเข้าไปด้านใน สวนกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ใส่ชุดรัดกุม“ใครกันคะ”“พนักงานทำความสะอาดน่ะ คุณแม่จ้างมาช่วย ซักผ้า ทำความสะอาดบ้านให้ ส่วนอาหารพี่จะกินข้างนอกเสียส่วนใหญ่”“คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่มาเยี่ยมบ่อยไหมคะ”“ไม่บ่อยครับ ท่านเป็นชาวสวนชาวไร่ แล้วก็งาน

อย่าเลยค่ะ ดิฉันไม่ได้สนิทกับคุณท่านถึงขนาดนั้น”“แต่เธอเป็นแม่ของไพรหอม”“ดิฉันเข้าใจค่ะ ไพรหอมเป็นหลานของท่าน ท่านรับลูกสาวของดิฉันแค่นี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ ส่วนดิฉันคุณท่านไม่ต้องสนใจหรอกนะคะ”“เธอยังโกรธฉันอยู่”“ไม่หรอกค่ะ”“เอาเถอะ ฉันรู้ดีว่าเรื่องที่ฉันทำมันยากเกินให้อภัย”“ฉันไม่อยากพูดเรื่องอดีตอีกแล้วน่ะค่ะ ขอแค่ท่านเมตตาไพรหอมเท่านั้นก็พอ” สิ่งที่เธอต้องการที่สุดคือการได้เห็นลูกสาวคนเดียวมีความสุข“ไพรหอมเป็นหลานสาวของฉัน ฉันทั้งรักและเอ็นดู เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ทรัพย์สมบัติทั้งหมด ฉันจะยกให้หลานสาวของฉันไม่ให้น้อยหน้าหลานๆ คนอื่นแน่นอน”“ไพรหอมกับดิฉันไม่ได้คิดเรื่องทรัพย์สมบัติหรอกค่ะ ขอแค่ท่านเมตตาแกก็พอ แกเป็นเด็กน่าสงสาร ฉันเองก็ทิ้งแกตั้งแต่เด็ก แกขาดความอบอุ่น เจอเรื่องร้ายๆ มาเยอะ ต่อจากนี้ไป ถ้าใครหรืออะไรทำให้แกผิดหวังเสียใจอีก ดิฉันไม่ยอมแน่นอนค่ะ”“ฉันเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน ฉันมีเรื่องจะถามเธอหน่อย”“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องเธอกับพันศึก ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่”“ก็อย่างที่ทราบน่ะค่ะ ดิฉันกับคุณพันศึกเคยคบหากัน แต่เราไม่เคยมีอะไรเกินเลยมากไปกว่าความรู้สึกที่ดีต่อกัน

เขากุมมือเธอเอาไว้ ไพรหอมพยายามดึงมือออกห่าง แต่เขาไม่ยินยอม สุดท้ายก็ต้องปล่อยเลยตามเลยข้างนอกว่าสวยแล้ว ข้างในสวยยิ่งกว่า เครื่องเรือนแปลกตา ทำจากไม้ขัดเงา ประดับประดา ประดิษประดอยอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน“ชอบไหม”“ไม่เห็นจะสวยเลย” เธอตาวาวจะตอบว่าชอบมาก แต่ก็คิดได้ เลยตอบไม่ตรงกับใจ ใครจะตอบให้เขาดีใจกันเล่า“คนปากแข็งนี่ต้องลงโทษยังไงดี” เขากุมแก้มนวลเอาไว้ ก่อนจะบดจูบลงไปหนักๆ“อื้อ...” พยายามสะบัดหนี แต่สุดท้ายก็ต้องยืนพิงให้เขาจูบอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง รสจูบกำซาบซ่านแทบดูดวิญญาณของเธอออกไปจนหมด ทำให้ไพรหอมถึงกับหอบสะท้านเมื่อเขาปล่อย ดีที่เขากอดรัดเอาไว้ มิเช่นนั้นร่างน้อยคงรูดลงไปกองกับพื้น“อาบน้ำก่อนไหม น่าจะเหนียวตัว”“หอมไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน”พันศึกดึงมือเธอมาที่ตู้เสื้อผ้าอีกด้านของผนัง ตอนแรกเธอไม่ได้สังเกต แต่พอเขาเปิดออกด้านในกลับมีเสื้อผ้าของเธออยู่เต็ม นี่เขาและทุกคนวางแผนกันอย่างนั้นเหรอ“พอไหม คงไม่ใส่ทีเดียวสิบชุดหรอกนะ”เธอค้อนให้เขาเมื่อได้ยินประโยคนั้น “ว้าย! คุณอุ้มหอมทำไม”“ก็จะพาไปอาบน้ำ”“หอมเดินเองได้” ปฏิเสธพร้อมส่ายหน้าไปมา แต่มือก็ยังกอดคอเขาเอาไว้เพร

ประไพเสแสร้งแกล้งพูดว่าตัวเองเป็นคนดีเพื่อให้ว่าที่แม่สามีในอนาคตตายใจ เธอจะใช้โอกาสนี้ทำให้สองแม่ลูกรู้สึกผิดและต้องรับผิดชอบเธอในที่สุด เพราะเธอคิดว่าวิธีนี้ดีกว่าวิธีบีบบังคับหรือร้องไห้ฟูมฟามแน่นอน“หนูนี่รักตาพลจริงๆ คนที่จะมาเป็นสะใภ้ของป้าต้องเป็นหนูคนเดียวเท่านั้น ป้าจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนมาแทนที่หนูได้”“ขอบคุณคุณป้าค่ะพี่เมตตาหนู” ประไพกราบที่อกของท่าน ก่อนจะมองท่านเดินออกจากบ้านพักของขุนพลด้วยรอยยิ้มสาสมใจประไพเดินเข้าไปในห้องนอนของขุนพลอีกครั้ง ก่อนจะลงไปนอนบนเตียงกับชายหนุ่ม เวลาผ่านไปจนขุนพลฟื้นขึ้นมา เขาตกใจมากที่เห็นประไพนอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างตัว“นี่มันอะไรกันไพ”“พี่พลจำไม่ได้เหรอคะ ก็เรา...” ประไพมีท่าทีเขินอาย บิดไปบิดมา“พี่เมานี่นา จำได้ว่าเมา แล้ว...” ขุนพลมองคนข้างๆ เขาจำอะไรไม่ได้ เพื่อนๆ ชวนไปฉลองที่สอบเสร็จ เขาก็เลยเมาเบียร์“พี่พลคะ ไพไม่ได้ถือโทษโกรธพี่พลในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเราก็ต่างเมาทั้งคู่”“พี่บอกแล้วอย่าตามไป” ขุนพลรู้สึกเครียด เขาเองก็เป็นลูกผู้ชาย ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงจะทำยังไง แล้วไหนจะว่านจันทร์อีก เธอหายไปเลย เธอหลบหน้าหลบตาจนเขาร้อ

แต่ไพรหอมจะเป็นคนเดียวที่รับไม่ได้ที่สุด“เราสองคนว่ายังไง” คุณเขมิกาเอ่ยถาม ร้อนใจเหมือนกองไฟสุม“เราสองคนรับผิดครับ และคิดว่าจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด” พันศึกพูดขึ้นก่อน“นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมแกจิตใจโลเลแบบนี้พันศึก แล้วไพรหอมล่ะ”“ผมมาคิดๆ ดูแล้ว ผมไม่ได้รักไพรหอมครับ ผมแค่หลงเธอ แต่คนที่ผมรักจริงๆ คือว่านจันทร์” พันศึกโอบกอดว่านจันทร์เอาไว้ ต่างคนต่างยิ้มให้กัน “ไอ้สารเลวเอ๊ย!” ขุนพลถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อน้องชายลูกพี่ลูกน้อง“ผมขอโทษถ้าพี่จะโกรธแทนไพรหอม... ผมรับผิด แต่ถ้าจะโกรธเพราะหึงหวงว่านจันทร์ล่ะก็ พี่ต้องบอกตัวเองว่าพี่มีเมียแล้ว”“อย่ามายุ่งกับไพรหอมอีก” ขุนพลกระชากเสียงอย่างโมโห“ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ฉันล่ะปวดหัว” คุณเขมิกาถึงกับกุมขมับ แทบจะเป็นลม ประภากับประไพมองหน้ากัน ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ ทำไมทุกคนไม่รุมด่าว่าเรื่องบัดสีนี้ แล้วไล่ว่านจันทร์ออกไป ทำไมนังไพรหอมไม่เสียใจจนบ้าบอหนีหายไปเลย ทำไมสองคนนี้คิดจะแต่งงานกัน“คุณแม่” ประภาเรียกมารดาอย่างหงุดหงิด“เงียบ!” ประไพปรามบุตรสาวเอาไว้“ป้าไม่คิดว่าพันศึกจะเป็นคนโลเลพูดกลับไปกลับมาแบบนี้”“ผมขอโทษครับ” พันศึก