All Chapters of จำเลยแค้นสามีเถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

“เด็กคนนี้จะเป็นลูกของใครก็ตาม หอมจะไม่ให้พ่อของแกมาทวงสิทธิ์และอ้างสิทธิ์เอากับแกแน่นอน” เธอบอกเขาอย่างอวดดี“รวมถึงฉันด้วยงั้นสิ” เขาถามกลับน้ำเสียงแข็งกระด้าง“ใช่ค่ะ หวังว่าคุณจะไม่มาอ้างสิทธิ์กับลูกของหอมในอนาคต” เธอพูดอย่างเด็ดเดี่ยว“ฉันไม่รับปาก” เขายักไหล่ไม่ยี่หระ“คุณบอกว่าไม่อยากให้หอมจับคุณ คุณเองก็ควรจะดีใจที่ไม่มีพันธะ” เด็กสาวอยากกระทืบเท้า ขัดใจในคำพูดกวนๆ วกวนของเขา“ก็ถ้าเด็กนี่เป็นลูกของฉัน ฉันก็ต้องให้ใช้นามสกุลของฉัน และรับรู้ว่าฉันเป็นพ่อ ส่วนเธออยากจะจับฉันหรือเปล่าก็ต้องใช้ความพยายามดู” พันศึกหรี่ตามอง สีหน้าเขากวนอารมณ์เธอเหลือกำลัง ไพรหอมกอดหน้าท้องของตัวเองอย่างหวงแหน เธอมองเขานิ่ง อาการเหมือนจงอางหวงไข่“ไม่! ไม่มีทาง”“มีสิ” พันศึกก็คือพันศึก เขาเคยยอมอะไรใครเสียที่ไหน“คุณกำลังจะแต่งงาน เดี๋ยวคุณก็มีลูกเป็นของตัวเอง” เธอสะบัดหน้าใส่เขา อยากจะตะกุยหน้าเขาให้เลือดซิบ“ก็จริงนะ แต่ฉันว่านภัสสรคงรักลูกของฉันทุกคน ไม่ว่าจะไปมีกับผู้หญิงคนไหน” คำพูดของเขายังยียวนกวนอารมณ์เธอไม่เลิก“คุณจะเรียกหอมมาถามแค่นี้ใช่ไหมคะ”“ใช่ เชิญได้แล้ว...” เขาผายมือมองเธอตาพราว

ไพรหอมเคาะประตูห้องพักของคุณเขมิกา ก่อนที่ท่านจะเอ่ยอนุญาต เธอค่อยๆ เดินเข้าไปทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว“คุณท่านมีอะไรให้หอมรับใช้หรือคะ”“ไม่มีจ้ะ เห็นเธอช่วยงานอาบเหงื่อต่างน้ำ ไม่เหนื่อยบ้างเลยหรือไง แล้วไม่แพ้ท้องบ้างรึ” คุณเขมิกาเหลือบมองหน้าท้องของเด็กสาว แทบไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ อาจเพราะเป็นท้องแรก“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ไม่แพ้ด้วยค่ะ”“ที่เรียกมาจะชวนมาลองชุดด้วยกัน ฉันคิดว่าเธอยังไม่มีชุดใส่ในงานแต่งของพันศึกแน่นอน”“เอ่อ... หอมเป็นแค่คนใช้ ไม่ต้องใส่ชุดสวยๆ หรอกค่ะ เดี๋ยวจะเปื้อนเอา เพราะหอมต้องช่วยในครัว ยกโน้นยกนี่” เธอรีบบอกอย่างเกรงใจ“ใครใช้ให้ไปอยู่ในครัวกัน เธอต้องอยู่ใกล้ๆ ฉันถึงจะถูก” คุณเขมิกาพูดอย่างเอ็นดู“ค่ะคุณท่าน”“ไม่ต้องไปทำอะไรแล้วในคงไม่ครัว เธอท้องอยู่นะ”“คุณหมอบอกว่าหอมทำงานได้นะคะ ก็แค่ท้องเอง”“ทำได้ แต่พอประมาณ แต่ก็ดีนะ เธอไม่แพ้ท้องเลย ลูกเธอนี่น่ารักจริงๆ รู้จักสงสารแม่ด้วย แล้วกินอะไรได้ไหม เบื่ออาหารรึเปล่า”“ไม่ค่ะคุณท่าน”“ดีแล้ว อยากกินอะไรก็บอกฉันนะ ฉันจะจัดการให้” คุณเขมิกาพูดยิ้มๆ“เท่าที่คุณท่านกรุณาก็มากพอแล้วค่ะ ของบำรุงพวกนั้นแพง

ชบากระตุกเชือกมาถือเอาไว้ สายตาวาวโรจน์เหมือนพวกเสียสติ ไพรหอมถอยหลังไปด้วยความหวาดกลัว เธอส่ายหน้าไปมา รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาหาตัว เธอไม่น่าเชื่อคนง่ายแบบนี้เลยอย่างที่สุภาษิตเขาบอกเอาไว้ ‘อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง’“คุณหลอกหอมเหรอคะ” ไพรหอมเพิ่งได้สติและรู้ตัวว่าโง่แค่ไหน“เพิ่งจะคิดได้เหรอ แต่หน้าโง่อย่างแกมันต้องเป็นผีเฝ้าอยู่ในป่านี่แหละ”“หอมไม่เคยทำอะไรให้คุณ อย่าทำอะไรหอมเลยนะคะ”“ไม่ได้ทำอย่างนั้นเหรอ แกกับแม่แกแย่งหัวใจคุณพันศึกไปจากฉัน ถ้าไม่มีพวกแก เขาก็ต้องรักฉัน”“คุณกำลังหลอกตัวเอง คุณพันศึกรักคุณนภัสสร พวกเขาจะแต่งงานกัน คุณปล่อยหอมไปเถอะนะคะ หอมจะไม่เอาเรื่องคุณ”“ไม่เอาเรื่องอย่างนั้นเหรอ คนอย่างแกรึจะเอาเรื่องฉัน น้ำหน้าอย่างแก หน้าโง่เหมือนแม่แกนั่นแหละ”“อย่าทำอะไรหอมเลย”“แกจะตายอย่างทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่ ไม่มีใครหาแกเจอ”“ถึงคุณฆ่าหอมตาย คุณพันศึกก็ต้องแต่งงานกับคุณนภัสสรอยู่ดี คุณไม่มีทางสมหวังหรอก เพราะเขาไม่ได้รักคุณ”“หุบปากของแกซะ! ป่านนี้อีนังนั่นมันคงเป็นเจ้าสาวผีไปแล้ว ฮ่าๆๆๆ” ชบาหัวเราะเหมือนคนเสียสติ“คุณทำอะไรคุณภัส!!!” ไพรหอมถามอย่าง

อีกอย่างเรื่องมันซับซ้อนมาก เธออาจจะไม่ปลอดภัยในเวลานี้”“เอาเถอะ แกไม่ต้องห่วง ฉันจะให้ตำรวจนอกเครื่องแบบอกตามหาเธอเอง”“ฝากด้วยแล้วกัน เพราะฉันก็จะให้คนออกตามหาในไร่และที่นี่อีกแรง” พันศึกบอกเพื่อนเสียงขรึม คราแรกเขาโกรธที่ไพรหอมคิดจะฆ่าคน แต่ตอนนี้อะไรบางอย่างมันปรากฏขึ้นมา และในระหว่างที่เพื่อนของเขาออกตามหาไพรหอม เขาจะต้องเค้นความจริงจากปากของคนบางคนออกมาให้จงได้ไพรหอมพยายามดึงโซ่ที่ต้นขาของตัวเองด้วยการขยับขาไปมาจนเลือดซิบ รอยแดงยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทบทวีเมื่อยิ่งเสียดสีผิวเนื้อส่วนนั้นก็ลอกหลุดจนเจ็บแสบไปหมด เธอหยุดขยับขาก่อนจะร้องไห้ มือนั้นถูกมัดไพล่หลังเอาไว้ ในสภาพที่เธอนั่งแหมบอยู่กับพื้น เหงื่อท่วมหน้าทำให้เกิดอาการแสบตาเพราะความเค็มของเหงื่อไคลที่ไหลย้อยไปทั่ว เนื่องจากแรงดิ้นตั้งแต่ต่อสู้กับชบา“ยายจ๋า... หอมคงไม่รอดแล้วคราวนี้ ที่นี่อยู่ในป่า ไม่มีใครเข้ามาช่วยหอมได้แน่นอน ป่านนี้ใครๆ ก็คงคิดว่าหอมเป็นฆาตกร ถ้าเจออีกที หอมคงเป็นศพไปแล้วล่ะจ้ะยาย” ไพรหอมพูดแล้วร้องไห้ เธอก้มหน้าลงเช็ดน้ำตากับเสื้อของตัวเอง โดยก้มลงมาใช้ใบหน้าถูไถ แต่นั้นยิ่งแสบตาเข้าไปใหญ่ เพราะเสื้อที่สวม

“เหรอคะ โลกกลมจังเลยนะคะ” ไพรหอมรำพึง“อาจจะไม่ใช่โลกกลมหรอกค่ะ อาจจะเป็นเพราะชะตาฟ้าลิขิต นอนพักเถอะนะคะ น้องหอมเพิ่งฟื้นไข้ ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกค่ะ ปล่อยให้เรื่องและปัญหาทุกอย่างเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ หอมไม่ผิด แค่เป็นบุคคลที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์เท่านั้น”“ขอบคุณพี่เดือนมากนะคะ หอมได้คุยกับพี่เดือนแล้วรู้สึกสบายใจมากๆ เลยค่ะ”“พี่บอกแล้วไงว่าพี่รักหอมเหมือนน้องสาว มีเรื่องอะไรก็คุยกับพี่ได้ พี่ยินดีรับฟัง บางทีการได้พูดออกมามันก็ทำให้เราโล่งโปร่งสบาย ไม่ต้องอึดอัดเก็บความทุกข์ไว้คนเดียว”“หอมน่ะมีแค่ยายมาตลอด และตลอดเวลาก็เจอแต่คนไม่ดีจ้องเอาเปรียบ แต่หอมก็ดีใจนะคะที่เจอพี่เดือน ได้รู้จักพี่เดือน เพราะในหมู่คนไม่ดี ก็ยังเจอคนดีอยู่บ้าง แม้จะน้อยนัก แค่คนเดียวก็ตามที”“มีเพื่อนเพียงหนึ่งคนแต่จริงใจ ดีกว่ามีเพื่อนมากมายแต่หาความจริงใจไม่ได้สักคนนะคะ” เดือนเพ็ญทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะห่มผ้าให้เด็กสาวที่หลับไปแล้ว ไพรหอมนอนหลับไปสักพักตำรวจก็มาสอบปากคำก่อนขอตัวกลับไป“คุณท่านให้นังพวกนี้ไปลากพาใจมาทำไมคะ” พาใจเอ่ยถามปากคอสั่น เมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของพันศึก กำลังรอเธออยู่“สารภาพมาว่าเธ