จำเลยแค้นสามีเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ไม่มีใครคิดว่าไพรหอมจะกล้าขอ เพราะคนในที่นี่ไม่มีใครกล้า แม้แต่ชบายังเสียงสั่นจนสัมผัสได้ถึงความกลัว“แลกกับอะไรดีล่ะ” พันศึกดูสนุกกับการต้อนให้เด็กสาวจนมุม เขาเดินเข้าหา ก้มหน้าลงไปแนบใบหน้าหวานละมุน มองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย“ทุกอย่างที่คุณต้องการ” เธอตอบตะกุกตะกักเมื่อเหลือบไปมองสบตากับสาวใช้ทุกคนที่มองเธอเหมือนขอร้อง เธอเคยขอร้องความเมตตาด้วยสายตาพวกนี้จากคนหลายคน แต่กลับถูกเมินเฉย เธอไม่อยากให้คนอื่นมีชะตากรรมเหมือนเธอ ถ้าอะไรช่วยได้ เธอจะช่วยให้ถึงที่สุด“ทุกอย่างจริงๆ เหรอ” พันศึกถามย้ำ สายตาของเขาจับจ้องอยู่เพียงร่างเล็กที่น่าปรารถนา“จริงค่ะ” ไพรหอมพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว สายตาของเขาทำให้เธอปั่นป่วนไปหมดทั่วช่องท้อง“ฉันไม่ไล่พวกเธอออกก็ได้ แต่ถ้าทะเลาะกันอีกครั้งหน้าคงไม่ต้องให้พูดหรอกนะ เตรียมเก็บของได้เลย”พันศึกพูดง่าย ง่ายมากตามคำขอของเด็กสาวจนทุกคนตาโต ชบาจิกมือกับกระโปรงจนแทบแหลกลาญ เธอรู้สึกเสียหน้าอย่างที่สุด พันศึกทำเหมือนหักหน้าเธอ เพราะเธอขอร้องเขาก่อน เขากลับไม่อนุญาต แต่พอนังเด็กนั่นขอ เขากลับตอบตกลงโดยง่าย“คุณพันศึกคะ ถ้าทำแบบนี้จ

เขานอนมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย ไพรหอมไล่มองใบหน้าคมสันหล่อเหลาของพันศึก เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก กลิ่นกายของเขาทำให้เธอลอบกลืนน้ำลาย หลายวันมานี้เขากับเธอลืมเลือนเรื่องบาดหมางระหว่างกันไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่เคยพูดถึงแม่ของเธออีก บางครั้งเธอก็อยากถามว่าเขามีความสัมพันธ์กับแม่เธอถึงขนาดไหน แต่เธอกลัวคำตอบที่จะได้รับ เลยเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจเท่านั้นร่างเปลือยของเขาทำให้เธอปั่นป่วน พันศึกเป็นผู้ชายที่หุ่นดีมาก ไหล่กว้าง แผงอกเป็นมัดๆ หน้าท้องแข็งแกร่ง เธอรับรู้ดีว่ามันแข็งแรงขนาดไหนเมื่อเวลากระทบกับร่างกายของเธอ สะโพกสอบนั่น และช่วงขาเพรียว กับแขนแข็งแรงที่อุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดายด้วยแรงกำลังที่เหนือกว่าเธอเลื่อนสายตามามองความเป็นชายอันใหญ่โตของเขาแล้วหายใจไม่ทั่วท้อง เธอรู้ดีทีเดียวว่าเขาดุดัน ป่าเถื่อนและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน เวลาเขากระแทกเข้าออกในกายเธอ เขาฮึกเหิมและเป็นผู้นำเสมอ“ช้าจัง มัวแต่มองแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะได้ทำ” เขาพูดเหมือนคนใจร้อน“คุณพันศึก อื้อ...” ไพรหอมร้องครางเมื่อโดนจับให้นอนหงายบนที่นอน เธอไม่ทันได้ฟังว่าเขาพูดอะไรบ้าง เขาก้มลงลากลิ้นกับร่องสาวหอมกรุ่นอย่างหิว

พันศึกกระแทกกายเข้าหาจนร่างน้อยสั่นคลอน ไพรหอมสะดุ้ง เธอเผลอหลุดเสียงครางออกมา ใบหน้าเหยเกด้วยความเสียดเสียว“มองสิเด็กน้อยของฉัน” เขารวบผมของเธอเอาไว้ ก่อนจะให้เธอก้มมองส่วนกลางกายที่ประสานกันอยู่ ไพรหอมมองแล้วซู๊ดปาก ความใหญ่โตของเขากำลังวิ่งเข้าวิ่งออกในกายเธอ เนื้อกายที่ร้อนผ่าวแนบชิดกันเหมือนจะมอดไหม้ เพลิงพิศวาสร้อนแรงขึ้นเมื่อเขาเห็นสีหน้าเสียดเสียวของเธอ“ดูสิไพรหอม” เขาชี้ชวนเสียงแหบพร่า“อื้อ... คุณพันศึก หอม...” เธอร้องครางส่ายหน้าไปมา“ทำไม” เขาถามเสียงพร่า ยิ่งขยับกระแทกเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ“จะ... จะ ขะ... ขาดใจแล้วค่ะ” เธอบอกเสียงสั่นๆ น้ำเสียงขาดเป็นห้วง“ไม่หรอก แค่เกือบจะขาดใจเท่านั้น” เขาเองก็จวนเจียนจะขาดใจเหมือนกัน“หอมไม่ไหวแล้วค่ะ” เธอส่ายหน้าตัวสั่นระริก“บอกสิ ชอบหรือเปล่า” เขากระซิบถาม ลมหายใจร้อนแรงเป่ารดใบหน้านวลของเธอ“ชะ... ชอบค่ะ” เธอตอบเขาเสียงพร่าซ่าน เสียวกระสันจนสมองเบลอ“เร็วๆ กว่านี้ดีไหม” เขาแกล้งขยับช้าลง“ดะ... ดีค่ะ” เธอบอกเขาเสียงสั่นรัวด้วยเพลิงปรารถนาพันศึกหัวเราะชอบใจ เขายกร่างเธอขึ้นอุ้ม โยนโยกให้เธอกระแทกลงบนแก่นกายของเขา ไพรหอมครางเครือ เธอ

ถึงจะฐานะยากจน ก็คงต้องมีอาหารที่อยากกินหรือชอบบ้างแหละ“ก็หอมไม่เคยกินอะไรอร่อยๆ นี่คะ ไม่รู้ว่าอะไรอร่อยถึงจะได้ชอบกินหรือไม่ชอบกิน” เธอตอบตามประสาซื่อ พันศึกชะงักไป เขาลูบผมเธอเบาๆ“ลองชิมดูสิ ถ้าชอบกินอะไรเป็นพิเศษ จะให้เค้าทำเอาไว้ให้” เขาลูบศีรษะเธอเบาๆ“ขอบคุณนะคะ” เธอยกมือไหว้เขา พันศึกรวบมือเธอที่ไหว้เขาเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว“เปลี่ยนจากขอบคุณ เป็นอย่างอื่นได้ไหม”“เอ่อ... หอมทำอะไรได้บ้างคะ” เธอเอ่ยถาม น้ำเสียงซื่อๆ แต่ไม่มั่นใจ“ก็อย่างเช่น ป้อนอาหารฉันด้วยปาก”“มะ... ไม่ดีมั้งคะ” เธอเหลือบมองอาหารแล้วมองปากเขา ก่อนจะก้มหน้างุด จำได้ว่าเขาก็เคยป้อนเธอด้วยปาก รสชาติอาหารแทบไม่ได้สนใจเลย สนใจแต่ลิ้นของเขาที่เอาแต่รัดลิ้นของเธออย่างดูดดื่มหิวกระหาย“ไหนบอกว่าอยากขอบคุณฉันไง”“มันมีช้อนนี่คะ” เธอถามกลับเสียงสั่นๆ“รู้แล้ว เด็กโง่... เธอจะเข้าใจอะไรบ้างไหมนี่”“หอมเอ่อ...”“เดี๋ยวจะสาธิตให้ดู” เขารวบท้ายทอยของเธอเอาไว้ ก่อนจะประกบปากอิ่มสวย ไพรหอมตาโต เธอหลับตาพริ้ม รับรู้ถึงรสชาติอาหารกลมกล่อมกลิ่นหอมละมุนเตะจมูก คราวนี้เขาไม่ได้บดจูบรุนแรงเหมือนก่อนซึ่งแทบไม่ได้สนใจรสชาติอาหาร

สาลี่และพวกเองก็รู้ พอจะโดนไล่ออกจริงๆ ก็นึกเสียดาย เพราะทำงานที่นี่มีเงินส่งกลับบ้านทีละมากๆ แถมยังมีเงินเก็บเอาไว้ตั้งตัวได้ในอนาคต“ก็ทุกอย่างล่ะ พวกแกก็รู้ว่าคุณท่านใจกว้างยิ่งกว่าแม่น้ำ” สมจิตรทำท่าฝันหวาน“เดือน รอบนี้แกไม่คิดจะฟินเจอร์ริ่งกับใครบ้างเหรอ คุณจอมสิ มองแกตาเป็นมัน ถ้าแกตอบตกลงรับรองว่าได้ฟินทั้งคืนแน่”“วกกลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว ถ้าอยากฟินทำไมไม่ฟินเองล่ะ” เดือนเพ็ญว่าให้ หน้าแดงลามไปถึงใบหู“อยากฟินหรอกนะ แต่คุณจอมไม่ชายตาแล มากินเลี้ยงกับคุณท่านทีไรก็ไม่เห็นสนใจผู้หญิงที่ไหน”“เป็นเกย์หรือเปล่าแก”“บ้าสิ หล่อลากขนาดนั้น ถึงจะสู้คุณท่านไม่ได้ก็เถอะ” ยุพินทำท่าปาดน้ำลาย“จะไปรู้เหรอะ เห็นผู้ชายเดี๋ยวนี้หล่อๆ เป็นเก้งเป็นกวางกันหมด กินกันเองเสียด้วยซ้ำ ผู้ชายยิ่งน้อยๆ อยู่ด้วย ฉันล่ะเซ็งเป็ด เซ็งห่านเสียจริง”“ฉันว่าเธอควรคิดพิจารณานะเดือน คุณจอมออกจะหล่อ มีกะตังค์ สักครั้งในชีวิตได้จิ้นกับผู้ชายสักคน พอตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ แห้งเหี่ยวไปตามกาลเวลา สังขารมันไม่เที่ยงนะเดือน พอถึงตอนนั้นจะมานั่งคิดเสียใจก็ย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว อีกอย่างนึงนะ เราอยากเสียวบ้าง ก่อนตาย