จำเลยแค้นสามีเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เปล่าค่ะ แต่คุณท่านสังเกตเห็นเหรอคะ” ไพรหอมถามอย่างตกใจอยู่มาก ไม่คิดว่าคุณเขมิกาจะช่างสังเกต“อย่าลืมสิว่าฉันอาบน้ำร้อนมาก่อน ถ้ามีเรื่องอะไรอยากเล่าก็บอกฉันได้นะ”“ไม่มีค่ะ” ไพรหอมตอบเสียงเบา เธอรู้สึกอึดอัด ไม่อยากให้ใครถามเรื่องพันศึกอีก“ไม่มีก็ไม่เป็นไร ดูเหมือนหนูจะไม่ค่อยชอบพร่ำบอกความรู้สึกนึกคิดกับใคร เอาแต่นิ่ง บางทีมันก็ต้องระบายบ้างนะ เก็บไว้มากๆ ได้ยินรึเปล่า มันอึดอัด เครียด บางทีอาจจะกดดัน”“หอมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ ขอบคุณคุณท่านที่เมตตาหอม”“อยากจะไปทำบุญให้ยายไหม” เขมิกาเอ่ยถาม คำถามของท่านทำให้ไพรหอมตาโต ก่อนหน้านี้พันศึกก็เคยถามเธอ แต่เขาไม่ได้ทำตามที่พูด ก็ดันมีเรื่องซะก่อน“ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ เห็นเธอเล่าเรื่องของยาย ก็นึกอยากจะทำบุญไปให้บ้าง”“ขะ... ขอบคุณมะ... มากนะคะ ยายคงดีใจ” ไพรหอมก้มลงกราบ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น รู้สึกถึงก้อนอะไรบางอย่างขึ้นมาจุกที่ลำคอ มันตื้อไปหมด ทั้งดีใจ ทั้งซาบซึ้งใจ จนแทบพูดไม่ออก ความรู้สึกของเธอคือขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ เธอตื้นตันจนปล่อยน้ำตาให้รินไหล“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไมจ๊ะ ไม่เอาแล้วไม่ร้อง เห็นไหมว่าตาบวม หน้าแดง ตาแดง จมูกก็

พันศึกขยับฝังกายเข้าหาสาวน้อยอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อกายกระทบกระแทกกันกึกๆ ในความเป็นธรรมชาติของสวนสวย ทุกอย่างรอบกายดูพลิกคว่ำพลิกหงายไปหมด มือหนาของเขาช้อนสะโพกของเธอให้ลอยเด่นขึ้นจากพื้น เขาควบขี่เธออย่างเร็วรี่ เสียงหายใจหอบฟืดฟาดเหมือนออกกำลังกายมาอย่างหนัก มือบางของไพรหอมจิกไปกับพื้นหญ้า เธอสะบัดหน้าไปมาจนผมกระจาย ล้อมกรอบใบหน้าหม่นเศร้าและเสียวซ่านจนแยกอารมณ์ไม่ออกพันศึกเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นกอบกุมทรวงสาวสะท้านใจ เขาคลุกเคล้าริมฝีปากดูดเม้มอย่างหิวโหย รสชาติของเด็กสาวและกลิ่นหอมประจำกายทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอน่าพิศวาสกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ บนโลก แม้จะมีผู้หญิงคนไหนเข้ามาในชีวิตในช่วงที่เธอหายไป แต่ก็สู้คนที่นอนครวญครางอยู่ใต้ร่างของเขาไม่ได้แม้แต่น้อยพันศึกกระแทกกายลึกล้ำ เขามองหน้าเด็กสาวใต้ร่างอย่างเหนือกว่า เขาไม่หลับตาแต่เก็บความสุขเสียวทรมานของเธอเอาไว้ในความทรงจำ มือหนักยกขาเพรียวของเธอพาดบ่า ก่อนจะส่งกายเข้าหาหน่วงหนักขึ้น เสียงหอบหายใจรุนแรงประสานกันเหมือนแทบจะขาดใจ ไพรหอมเม้มปากส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียดเสียว ในขณะที่สะโพกสอบเบียดอัดเข้าหาเธอไม่หยุดหย่อน“เธอต้องมาหาฉ

เขาช่างอบอุ่น อ่อนโยนและใจดี แต่สุดท้ายเธอก็แค่มโนเอาแค่นั้น มันไม่ใช่เรื่องจริง เธอเห็นขุนพลขยี้หัวลูบหัวประภา กอดรัดอย่างรักใคร่ก็นึกอิจฉา และเพิ่งรู้ว่าทั้งประภาและประภพไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ท่านก็รักเหมือนลูกตัวเองการดูแลคุณเขมิกาเป็นสิ่งที่เธอมีความสุขที่สุด หลังจากนั้นก็เป็นการช่วยงานบ้านที่เธอทำอะไรได้ก็จะทำ โดยที่ไม่เคยให้คุณเขมิการู้ เธอไม่อยากให้ใครหาว่าเอาเปรียบกินแรง ไม่ใช่งานก็อยากช่วย แต่ความพยายามของเธอเป็นผลเมื่อจันทร์แจ่มที่มองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรแต่แรก กลับค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นพันศึกเป็นอีกคนที่มักทำให้เธอช้ำใจอยู่ร่ำไป เวลาเขาต้องการก็ยัดเยียดตัวเองให้เธอ ตีค่าเธอเป็นนางบำเรอ ต้องบำรุงบำเรอเขาอย่างไร้ค่า ตอบสนองความต้องการของเขายามที่เขาเรียกหา เธอได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน เมื่อเห็นเขาสวีตหวานกับคู่รักของเขาเธอเป็นได้แค่นางบำเรอ มีค่าอยู่แค่บนเตียง พอเขาสุขสมก็จากไป ไม่เคยโอบกอด ปลอบโยนหรือแม้แต่เหลือบมองคนช้ำที่นอนแม๊บอยู่กับเตียงเมื่อเขาลุกหนีเหมือนรังเกียจทุกครั้งที่เชยชมเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ไพรหอม” เสียงเรียกทำให้เธอสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด ก่อนจะเผยยิ้มเ

คุณเขมิกาคิดว่าเด็กๆ ทุกคนที่อยากเรียนหนังสือแต่ไม่มีทุนทรัพย์ในการเล่าเรียนก็คงเป็นแบบไพรหอม ช่างน่าเวทนานัก ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากเธอ ที่ทำให้ชีวิตเด็กคนนึงต้องเป็นแบบนี้“ดีสิเรียนพยาบาล เรียนจบแล้วมาดูแลฉันก็ได้ ฉันก็แก่ขึ้นทุกวัน ถ้ามีพยาบาทประจำตัวก็ดีสิ ฉันจะจ้างเธอแน่นอน” ท่านพูดยิ้มๆ เมื่อหาจุดให้เด็กสาวลองทบทวนเรื่องเรียนต่อได้ ไพรหอมดูเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตัวและกตัญญู คิดว่าคงจะอยากตอบแทนบุญคุณ“หนูก็อยากดูแลคุณท่านค่ะ ถ้าได้ใช้วิชาที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์ หนูก็รู้สึกภูมิใจค่ะ” นั่นปะไร คุณเขมิกายิ้มออกเมื่อได้รับคำตอบเช่นนั้น“งั้นฉันจะส่งหนูไปเรียนพยาบาล”“แต่ต้องสอบเข้านะคะ หนูไม่รู้ว่าจะสอบได้หรือเปล่า”“เรียนสายอะไรมาล่ะ วุฒิที่จะสอบเข้าใช้ได้ไหม”“ได้ค่ะ หนูเรียนสายวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ค่ะ แต่หนูเรียนไม่ค่อยเก่งหรอกนะคะ ผลการเรียนแค่กลางๆ เองค่ะ”“ไม่เป็นไร ถ้าหนูอยากเรียน ฉันจะส่งไปติวกวดวิชาดีไหม เลือกโรงเรียนดังๆ ครูสอนดีๆ รับรองว่าสอบติดแน่นอน ฉันเชื่อว่าหนูต้องทำได้”“ขอบคุณมากๆ เลยค่ะคุณท่าน” ไพรหอมก้มลงกราบแทบเท้าของคุณเขมิกา“เธอขอบคุณฉันแบบนี้ แสดงว่าเธอยอมไปเรีย

แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่ก้มหน้าเงียบ ปิดปากไม่ยอมพูดยอมจา“ก็เรื่องที่แม่นี่จะเคลมหนุ่มๆ ให้ทั่วทั้งไร่ยังไงล่ะคะ” ประภาปั้นเรื่องขึ้นมาหน้าตาเฉยไพรหอมเงยหน้ามองอย่างตกใจ เธออ้าปากค้างเมื่อตกเป็นจำเลยทั้งๆ ที่ไม่ได้ผิด ประภาใส่ความเธอซึ่งๆ หน้า จันทร์แจ่มที่นั่งสงบอยู่อีกด้าน ได้แต่คับข้องใจ อยากจะพูด จะเล่าแต่ก็ปริปากไม่ได้ เพราะเจ้าตัวเอาแต่อึกอัก อ้ำอึ้งจนน่ารำคาญ ที่สำคัญคนที่ใส่ร้ายไพรหอมก็เป็นเจ้านายแบบนี้นี่ไงถึงได้โดนรังแกอยู่ร่ำไป!!!“จริงรึไพรหอม” คุณเขมิกาจะเข้าข้างใครคนใดคนหนึ่งก็ไม่ได้ต้องเอ่ยถามโดยที่ต้องวางตัวเป็นกลาง“ทำไมจะไม่จริงล่ะคะคุณย่า”“ฉันไม่ได้ถามเราแม่ภา เราน่ะชื่อไพรหอมรึ”“ใครจะไปชื่อเชย บ้านนอกคอกนาแบบนั้น”“เอ๊ะ!” คุณเขมิกามองหลานสาวด้วยสายตาตำหนิ ประไพรีบบิดแขนบุตรสาวบุญธรรมเอาไว้ ประภาจึงสงบลงไปได้“ว่าไงล่ะไพรหอม ฉันกำลังถามเธออยู่”“หอมไม่ได้ทำค่ะ” ไพรหอมพูดออกไปเสียงเบา แต่ก็ทำให้คนหาเรื่องทั้งสามแทบเต้น โดยเฉพาะประภา แต่นภัสสรและประไพปรามเอาไว้“นี่เธอหาว่าพวกฉันโกหกอย่างนั้นเหรอ พวกฉันจะลดตัวลงไปแกล้งเธอทำไมกัน เป็นแค่คนใช้” ประไพพูดขึ้น ไพรหอมเอาแต่ก