จำเลยแค้นสามีเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

พี่เดือนคะ หอมขอไปพักนะคะ หอมปวดหัวรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย” ไพรหอมรีบเอ่ยขอเดือนเพ็ญทันที เธอไม่อยากออกไปรับใช้ให้พันศึกด่าว่าเอาได้อีก ว่าอยากเสนอหน้าออกไปยั่วยวนเพื่อนของเขา“หอมเป็นอะไรจ๊ะ กินยาหรือยัง ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา” เดือนเพ็ญเป็นพี่สาวที่แสนดีเสมอ อีกฝ่ายวางมือทาบกับหน้าผากของเธออย่างห่วงใย ไถ่ถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล“แค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ หอมขอตัวไปพักได้ไหมคะ” เด็กสาวพูดอย่างเกรงใจ เธอไม่อยากโกหก และไม่ได้อยากอู้งาน“ได้สิจ้ะ ไปเถอะ พี่เห็นเราหน้าซีดๆ ตั้งแต่เข้ามาแล้ว ไปพักเถอะ ทางนี้พวกพี่จะจัดการเอง” เดือนเพ็ญรีบพูดทันที“ขอบคุณค่ะพี่เดือน” ไพรหอมยกมือไหว้“ไหว้พี่ทำไมหืม... ปะไป ไปนอน” เดือนเพ็ญโบกไม้โบกมือไล่ เด็กสาวยิ้มให้เดือนเพ็ญ ก่อนจะรีบเลี่ยงไปพักทันที พอเธอออกมาก็เห็นชบากับพาใจสวนเข้าไป เธอรีบหลบแทบไม่ทัน ถอนใจอย่างโล่งอกเมื่ออีกฝ่ายเรียกหาเธอแต่ไม่เจอ ได้ยินเดือนเพ็ญบอกว่าป่วยไปพักเรียบร้อยแล้ว และสาวใช้ในครัวคนอื่นๆ ก็น่าขอบคุณอย่างยิ่ง เมื่อแต่ละคนรีบเสนอตัวจะออกไปรับใช้พันศึกกับเพื่อนๆ กันทุกคนไพรหอมแอบมองกลุ่มของพันศึกกับเพื่อน เขาชอบสังสรรค์ดื่มกินเป็นนิสัย

ไม่มีใครไล่จับไพรหอมสักคน เพราะไม่คิดว่าเรื่องราวจะร้ายแรงขนาดนี้“แกเป็นไงบ้างวะ”“โอ๊ย!” พันศึกหลับตา สัมผัสศีรษะที่เลือดไหลโชกออกมา เขาทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยความเจ็บปวดที่บาดแผล ไพรหอมฟาดเขาเต็มแรง และไม่ออมมือ“เฮ้ย! รีบพาไอ้พันศึกไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า เลือดท่วมเลยว่ะ”“โอ๊ย!” พันศึกหลับตาแน่น เขาปวดจนกระบอกตาร้าวไปหมด ระหว่างที่เพื่อนๆ หิ้วปีกพาไปส่งโรงพยาบาลโดยเร็ว“ตายแล้ว อะไรกันคะนี่ เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน” ชบาวิ่งหน้าตาตื่นออกมาดู พอเห็นสภาพพันศึกแล้วถึงกับตาเบิกกว้าง“อย่าเพิ่งพูดอะไรดีกว่า พาไอ้พันศึกไปหาหมอก่อน”“เดี่ยวชบาเรียกคนขับรถให้นะคะ” ชบารีบระล่ำระลักบอกปากคอสั่น“ไม่ต้อง” เสียงของวัชรกรห้ามปราม เขาเป็นคนขับรถเอง ก่อนที่เพื่อนๆ จะกระโดดขึ้นรถตามไปด้วยทางด้านไพรหอม... เด็กสาววิ่งหนีเตลิดออกมาด้วยเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น จนตาบวม หยาดน้ำตาพร่าไปหมดจนมองไม่เห็นอะไร ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดสภาพ เมื่อวิ่งมาไกลพอสมควรแล้ว เธอหอบหายใจจนตัวโยน รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ายิ่งกว่าอะไร การมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็เหมือนอยู่บนความมืดมน เธออยากตายไปซะให้พ้นๆ บางทีมันอาจจะ

ไพรหอมจำได้ว่าแรกๆ ประจักรมาสอบถามว่าพอจะมีที่อยู่ให้อยู่ไปก่อนไหม แต่เมธาเสนอให้อยู่ที่นี่ พอดีร้านอาหารขาดคน ประจักรเองก็เห็นว่าจะได้หารายได้อีกช่องทางหนึ่ง ถึงแม้จะมีเงินก้อนที่ชบาให้มาแล้ว แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร ถ้าอยู่แบบไม่ทำงานแป๊บเดียวก็หมดแล้ว แต่ยิ่งอยู่ ไพรหอมยิ่งรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกไพรหอมนึกขอบคุณประจักรหลายครั้งที่เขาช่วยเธอเอาไว้จากลูกค้าชีกอ แต่ไม่วายโดนจริญญาแดกดันเอา อีกฝ่ายมักจะหาเรื่องเธออยู่เสมอ ไพรหอมไม่อยากให้ประจักรทะเลาะกับเพื่อน เธอจึงเงียบไม่ยอมเล่า และสงบปากสงบคำเอาไว้ให้มากที่สุด คิดว่าถ้าเธอทำให้จริญญารู้ว่าเธอไม่ได้คิดจะอ่อยลูกค้าหรือเล่นหูเล่นตากับผู้ชาย รวมถึงตั้งใจทำงาน อีกฝ่ายคงมองเธอในแง่ดีบ้างแต่เปล่าเลย ไพรหอมถอนใจเฮือก... คนเราจะเปลี่ยนความคิดนั้นยากยิ่งกว่าอะไร ถ้าเชื่อไปแบบนั้นแล้ว จะให้เปลี่ยนเป็นอื่นมันยากเหมือนเข็ญครกขึ้นภูเขา ในเมื่อมองไม่ดีไปแล้ว สิ่งนี้ทำให้เด็กสาวนึกปลง การที่เราพยายามจะอธิบายความจริงให้คนอื่นเข้าใจ มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะเชื่อเรา ทั้งๆ ที่มันอาจจะน่าเชื่อ แต่ในเมื่อเขามีอคติ คิดว่าเราเป็นแบบนั้นแบบนี้เราจะยิ่งเป

“ไพรหอมน่ะ เค้าจะมาอยู่ที่บ้านของเรา” ขุนพลตอบภรรยา“มาอยู่ในฐานะอะไรคะ บ้านเราไม่ใช่สถานรับเลี้ยงหรือสถานสงเคราะห์เด็กยากไร้นะคะ” ประไพเสียงกร้าวทันที แค่เห็นหน้าไพรหอม ร่างกายก็กระตุกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงจนเครียดเขม็ง“นี่คุณไพ... ไพรหอมไม่มีพ่อแม่พี่น้องที่ไหน เค้าตัวคนเดียว ผมเผอิญช่วยชีวิตเขาเอาไว้ สงสารก็เลยพามาอยู่ด้วย”“ช่วยชีวิตแล้วยังจะพามาอยู่ที่บ้านอีกเหรอคะ คุณมีบุญคุณกับมันนะคะ ไม่ใช่มันมีบุญคุณกับคุณ แล้วนี่เป็นพวกสิบแปดมงกุฎหรือเปล่าก็ไม่รู้ แกล้งมาให้คุณช่วยเอาไว้ แล้วแต่งเรื่องว่าลำบากยากจนจนคุณใจอ่อน สุดท้ายก็มาขโมยข้าวของในบ้านเอาไปให้แก๊งของพวกมันที่รอคอยอยู่นอกบ้าน” ประไพพูดว่าฉอดๆ ไม่ไว้หน้าใคร“จะไปกันใหญ่แล้วคุณไพ คุณนี่มองคนในแง่ร้าย” ขุนพลส่ายหน้าไปมา ยิ่งนับวันประไพยิ่งทำให้เขาอึดอัด แต่ที่ทนอยู่ก็เพราะไม่อยากมีปัญหา อะไรที่หลีกเลี่ยงได้ เขาจะเฉยเสีย ให้เธอพูดเอาเองฝ่ายเดียว แรกๆ เธอก็ดี ไม่เซ้าซี้กับเขาแบบนี้ แต่พอแต่งงานกันไป เธอกลับเข้ามาเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตเขาจนน่ารำคาญ เขาพยายามบอกตัวเองว่าเขาไม่ได้แต่งงานกับเธอด้วยความรัก เขาเลยรู้สึกแบบนั

สายสมรพูดข่มอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าเด็กสาวไม่ต่อปากต่อคำก็ได้ทีข่มยิ่งขึ้นไปอีก“ค่ะ”“ดีมาก ตากผ้าเสร็จตามไปที่ห้องน้ำ ฉันจะไปนั่งรอที่โน้น อย่าอู้เชียวล่ะ สำนึกบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนเสียบ้าง” สายสมรยังจีบปากจีบคอพูด ไพรหอมได้แต่เงอะงะ หวาดๆ กับท่าทีเกรี้ยวกราดไร้เหตุผลของอีกฝ่าย แต่เธอไม่ใคร่ที่จะมีเรื่องกับใคร เพราะไม่อยากทำให้เขมิกาและขุนพลต้องมีเรื่องทุกข์ร้อนใจ อะไรที่ยอมได้เธอก็เลยยอมๆ ไป ไม่อยากมีปัญหาหรือมีเรื่องกับใคร เธอเหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจ จนไม่อยากสู้รบปรบมือกับใครให้ต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้ไพรหอมถูกใช้ให้ขัดห้องน้ำจนเหงื่อโชก ได้พักแค่แป๊บเดียวก็ต้องไปช่วยงานในครัวต่อ ดูเหมือนทุกคนจะสามัคคีกันโยนงานมาให้เธอด้วยความพร้อมเพรียง ยิ่งเธอไม่มีปากเสียงยิ่งแล้วใหญ่ กลับยิ่งถูกข่มขู่ใช้งานเยี่ยงทาสสายสมรเดินกระแทกเท้าเข้ามาอย่างวางอำนาจ สายตาของนางจิกกัดและไม่เคยเป็นมิตรกับใคร มีแต่จะข่มคนอื่น เธอว่าชบานั้นดูไม่ค่อยน่ามองแล้ว แต่มาเจอสายสมรกลับทั้งไม่น่ามองและน่าเกลียดจนแทบเบือนหน้าหนีทุกครั้งที่ได้ประจันหน้ากัน“เร่งมือหน่อย วันนี้มีแขกมาที่บ้าน”“ใครกันจ๊ะป้าสาย”“สู่รู้ จะใค