จำเลยแค้นสามีเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“โอ๊ย!” เดือนเพ็ญร้องเสียงหลง มองพาใจด้วยความไม่พอใจ“โอ๊ะ! ซุ่มซ่ามจริงเธอ” พาใจแกล้งยกมือตบอก ทำท่าจะเดินจากไป เดือนเพ็ญขัดขาพาใจกลับ อีกฝ่ายล้มไม่เป็นท่า“นี่แกกล้าขัดข้าฉันเหรอ”“ฉันจะตบเธอให้หน้าหันถ้าทำอะไรฉันอีก” เดือนเพ็ญง้างมือขึ้น มองอย่างเอาเรื่อง พาใจไม่เคยเห็นเดือนเพ็ญในลุกนี้มาก่อน จึงไม่กล้าต่อกรอีก“ไปสิ อยากโดนตบหน้าแหกหรือไง”“ไปแล้ว นังบ้า” เอาเข้าจริงๆ พาใจก็ไม่กล้า เดือนเพ็ญถอนใจเฮือกเมื่ออีกฝ่ายเดินหนีไปไม่เหลียวหลัง...พันศึกมองเด็กหนุ่มที่เป็นหลานของชบาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ชบาเองก็สาธยายความเอางานเอาการพร้อมทั้งฝากฝังเสียดิบดี“ประจักรเป็นเด็กขยัน รับรองว่าไม่ทำให้คุณพันศึกผิดหวังแน่นอนค่ะ” ชบาปิดท้ายประโยคมากมายลงเช่นนั้น“แล้วแต่ชบาล่ะกัน มีงานอะไรก็ให้ทำไป”“ก็จะให้ดูแลสวนน่ะค่ะ เพราะกำลังขาดคน ต้นไม้ใบหญ้าจะได้สดชื่น อาศัยลุงชิดอย่างเดียวก็ดูแกจะไม่ไหว”“ตามใจล่ะกัน” พันศึกพูดตัดบท เขาไม่เกี่ยงอยู่แล้ว ขอแค่ให้ได้คนดีขยันขันแข็ง เรื่องเงินหรือสวัสดิการไม่อั้น“คุณพันศึกรับแกไว้แบบนี้ ถือว่าเป็นเรื่องดี สวัสดิการที่นี่ดีเยี่ยม ฉันจะบอกแกให้” ชบาพูดกับหลาน

ก่อนที่มือหนาจะสอดเข้าใต้รักแร้สาวดึงรั้งเธอไปด้านหลัง ให้แผ่นหลังเนียนแนบชิดกับอกกว้าง เขาไม่มีคำพูดคำจาเหมือนเคย แต่กระแทกเธอเสียจนหัวสั่นหัวคลอน เข่าเล็กๆ ของเธองอไปด้านหน้าด้วยความเสียวซ่าน หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาตามการหลอมรวมที่รุกเร้ารุนแรงเสียงหวานครวญครางเหมือนจะขาดใจ ไพรหอมหอบหายใจหนักๆ เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด เขาเลื่อนมือลงไปยกขาเธอข้างหนึ่งขึ้นเพื่อให้เขาสอดแทรกได้อย่างดุดันและหนักหน่วงขึ้น กลิ่นกายแห่งเพศรสหอมหวนชวนให้จิตใจหวั่นไหวเสียงหน้าขากระแทกกับสะโพกกึกๆ เสียงหยาดน้ำหวานฉ่ำแฉะกระตุ้นให้อารมณ์แห่งเพศเสน่หาร้อนแรงยิ่งขึ้น พันศึกฝังกายเข้าหาร่างน้อยครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีหยุดหย่อน จังหวะรักร้อนเร่า กลิ่นกายและหยาดเหงื่อไหลโซมไปทั่วกายของคนทั้งสอง ความสุขกำลังดาหน้าเข้ามาหาอย่างมิอาจหยุดยั้งไพรหอมได้ยินเสียงคำรามของพันศึกที่ริมหู เขากอดรัดขยำหน้าอกเธอจนล้นมือ ใบหน้าหล่อเหลาซบกับลาดไหล่กลมกลึงของเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ เรือนกายที่ยังแช่ฝังเข้าหากันอยู่ตอดรัดและดีดดิ้นด้วยความสุขสม หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาเป็นพยานรักอันแสนหฤหรรษ์พันศึกดึงร่างน้อยออกห่าง เขาเดินไปอ

แผนการของน้าสาวคงไม่ง่ายแบบนั้นอีกแล้ว ในเมื่อเขามองออกว่าอีกฝ่ายหึงหวงมากแค่ไหน“แล้วเธอไม่มีงานการทำหรือไง ถึงไม่รู้จักช่วยงานช่วยการคนอื่นเขา” พันศึกหันมาไล่เบี้ยกับเด็กสาวไพรหอมหน้าตาเหลอหลา เขาเองมิใช่เหรอที่เป็นคนสั่งไม่ให้เธอทำงานอะไร แต่เธอไม่กล้าพูดออกไป กลัวจะทำให้เขาโกรธยิ่งกว่านี้เข้าไปอีก“พี่พันศึกคะ มาอยู่นี่เอง นุชตามหาเสียทั่วเลย” นภัสสรกอดแขนแกร่งของพันศึกเอาไว้แน่น ก่อนจะมองคนตรงหน้าเขาด้วยความสงสัย“พี่พันศึกรับคนงานใหม่เหรอคะ”“ใช่ครับ นั่นคนสวน ส่วนนั่นมีหน้าที่รับใช้ทั่วไป แล้วแต่จะสั่ง” ท้ายประโยคเขาหันมามองไพรหอมจนเด็กสาวสะดุ้ง ก่อนจะก้มหน้างุด กล้ำกลืนฝืนทนกับประโยคมีนัยน์ของเขา รับใช้ทั่วไปแล้วแต่จะสั่ง คงหมายถึงเรื่องบนเตียงที่เขาไม่เคยว่างเว้นด้วยใช่ไหม“เหรอคะ น่าตาน่ารักจังค่ะ”“นุชหิวหรือยังครับ พี่จะให้คนจัดของว่างให้ก่อน”“ก็หิวนิดหน่อยค่ะพี่พันศึก”“ไพรหอม เธอไปจัดของว่างให้คนรักของฉันด้วย แล้วก็ไปที่ศาลาทรงไทย” เขาสั่งแล้วพาร่างอรชรที่เกาะติดเดินจากไป ไพรหอมยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง กลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ เธอรู้สึกโหว่งในอก อะไรหลายอย่างประดังประเดเข้า

“ฉันบอกแล้วว่าฉันใจร้ายมากกว่านี้อีก เธอเป็นของฉันไพรหอม” เขากระแทกเธอจนตัวสั่นระริก จับเธออุ้มแล้วกระแทกกระทั้น ให้ร่างสาวสอดประสานลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะพาเธอไปสู่สวรรค์อย่างรุนแรง ไพรหอมถูกอุ้มออกมาภายนอก เธอล้าจนแทบเดินไม่ไหว แต่ก็ดิ้นหนีจะไปสวมใส่เสื้อผ้า“ไม่ต้องสวมหรอก ฉันอยู่ทั้งคน เธออุ่นทั้งคืนแน่นอน” เขากดเธอไปกับที่นอนทั้งร่างเปลือยเปล่า ไพรหอมตาโต เขาคงไม่คิดจะนอนกับเธอที่นี่หรอกนะ“ทำไมคุณไม่กลับไปนอนห้องของคุณ”“นี่มันก็ห้องของฉัน เพราะนี่มันบ้านของฉัน ฉันจะนอนที่ไหนก็ได้” เขาพูดอย่างยียวน“ในเมื่อคุณได้ในสิ่งที่คุณต้องการแล้ว ก็ออกไปได้แล้ว ไม่ชอบหน้ากันจะมาทนนอนด้วยกันทำไม” เธอต่อว่าเสียงสั่น“แต่ฉันยังไม่พอ” เขาพูดให้เธอหน้าแดง ไพรหอมรู้ดีว่าพันศึกคึกเพียงใด ครั้งสองครั้งของเขาไม่เคยพอ ไม่รู้เขาไปกินยาโด๊ปที่ไหนมานะ ถึงได้คึกขนาดนี้ เธอแอบค่อนขอดในใจความคิดของไพรหอมชะงักเมื่อเขาก้มลงมาหาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ยอมปล่อยเธอลงจากเตียงเหมือนเช่นเคย เธอได้แต่ร้องประท้วงไปตลอดคืนด้วยความเสียวซ่าน และฟังเสียงคำรามของเขาด้วยความสุขสมจนหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกที

ในเวลาแบบนี้เธอคิดถึงแต่ยาย ถ้าท่านยังอยู่ ท่านก็คงจะปลอบโยนเธอให้คลายจากความทุกข์ใจใช่ไหม“ยายจ๋า... หอมเหนื่อยจังเลย หอมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว ยายมารับหอมไปอยู่ด้วยนะคะ” เธอสะอื้นฮักๆ ก่อนจะหลับไป ในห้วงความฝันเธอเห็นยายมาลูบศีรษะเธอเบาๆ ให้เธอนอนหนุนตักเหมือนเคย ไพรหอมผวากอดยายเอาไว้แน่น เธอไม่อยากให้ยายหายไปไหนอีก อยากให้ยายอยู่กับเธอไปตลอด“ยายจ๋า... อย่าทิ้งหอมไปอีกนะ หอมไม่เหลือใครอีกแล้ว ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ” เธอโอบกอดเอวของยายเอาไว้ แน่น รู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน สัมผัสที่เธอโหยหาและคิดถึงมันเหลือเกินพันศึกถอนใจอย่างหนักหน่วงเมื่อเห็นเธอละเมอ ผวาเข้ากอดเขาเพียงแค่เขาขึ้นมาบนเตียง ใบหน้าเล็กๆ ซุกที่ตักเหมือนเด็กหลงทาง สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารจนเขาต้องเบือนหน้าหนีจากภาพนั้นหรือว่าเขาจะใจร้ายกับเธอเกินไปนะ!ไพรหอมตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ความสดชื่นเมื่อครั้งก่อนหน้าหายไป เมื่อพบว่าจริงๆ แล้วเธอแค่ฝัน ยายได้จากเธอไปแล้ว ไม่ได้หวนกลับมาโอบกอด ปลอบประโลมเธอทุกครั้งที่เธอเศร้าอีกร่างเล็กกอดตัวเองด้วยความหว้าเหว่ การรับรู้ว่าชีวิตไม่เหลือใครมันน่าเศร้าและโดดเดี่ยวยิ่งนัก เธอยั