All Chapters of เจ้าหนี้ซาตาน: Chapter 11 - Chapter 20

ทำไมพี่ต้องโกรธคุณเขมของพุดกรองด้วยล่ะจ้ะ”“ก็พี่ปัทเป็นเมียคุณเขมนี่คะ”“จริงๆ แล้ว...” ปิ่นปัทมาทำท่าจะพูดแต่ก็เงียบไป เธอไม่ควรมาเล่าเรื่องสัญญาหนี้สินให้คนอื่นฟัง แม้จะไว้ใจพุดกรอง แต่มันก็ไม่สมควร อีกอย่างถ้าพุดกรองไปเผลอพูดให้ใครๆ รู้เข้า คนที่จะไม่พอใจเธอคงไม่ใช่แค่เขมชาติคนเดียว แต่คุณนวลแขอาจจะโกรธจนยึดบ้านเธอไปก็ได้ เรื่องแบบนี้มันน่าอายเกินกว่าจะไปป่าวประกาศให้ใครๆ ได้รับรู้ เพราะคนที่น่าอายที่สุดไม่ใช่สองป้าหลานเจ้าหนี้หน้าเลือดของเธอ แต่กลับเป็นตัวเธอเองที่ยอมเอาตัวเข้าแลกกับหนี้สินก้อนนั้นที่มารดาเลี้ยงสร้างเอาไว้“จริงๆ แล้วอะไรคะพี่ปัท” พุดกรองถามอย่างสนใจ“จริงๆ แล้วไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่ไม่มีสิทธิ์หึงคุณเขมของพุดกรองหรอก เพราะคุณเขมเองก็คงไม่ได้รักใคร่ไยดีอะไรพี่หรอกค่ะ” พุดกรองถอนใจเฮือกใหญ่ อยากจะเล่าใจจะขาด ไม่ห่างใย รักใคร่ไยดีอะไรเล่า พอรู้ว่าป่วยก็รีบให้คนไปตามหมอ คอยถามอาการทุกวัน ปกติเขมชาติไม่เคยสนใจผู้หญิงหน้าไหน ติดจะรำคาญพวกผู้หญิงที่มาตามตื้อด้วยซ้ำ ยกเว้นผู้หญิงชั่วคราวที่จบๆ กันไป แต่ถ้าผู้หญิงคนอื่นที่หวังจะจับ เขมชาติไม่เคยเล่นด้วยเลย“พุดถอนใจทำไมจ๊ะ”

ปิ่นปัทมาไม่อยากเล่าให้น้องสาวฟังว่ามารดาเลี้ยงหลอกเธอขนาดไหน เพราะเรื่องทำขนมที่เธอพูดเอาไว้ แล้วรัตนาบอกว่าได้ สุดท้ายพอมาอยู่ที่นี่จริงๆ กลับไม่ใช่อย่างที่คิดสักนิดเดียว“ดีเลยค่ะ เรื่องใช้แรงงานปลายถนัด แต่ให้ทำขนมปลายทำไม่เป็นหรอกค่ะ ปลายเองก็กำลังหางานทำอยู่ ถ้าได้งานประจำก็คงมีเงินมาใช้จ่ายในบ้าน ส่วนแม่ไม่ต้องหวังพึ่งอะไรเลยค่ะ วันๆ เอาแต่บ่นปลายจนปลายต้องเอาสำลีอุดหู” ปลายรุ้งหน้างอเมื่อเอ่ยถึงมารดาของตัวเอง“ดีแล้ว หางานทำจะได้มีเงิน ขยันเก็บเงิน ขยันทำมาหากิน เราจะได้ไม่ลำบาก” ปิ่นปัทมาสนับสนุนเต็มที่เรื่องที่น้องสาวจะหางานทำ ดีกว่าอยู่เปล่าๆ เพราะค่าใช้จ่ายในแต่ละวันสูงจริงๆ ปัจจุบันนี้คนก็ตกงานกันเยอะ นักศึกษาเรียนจบปีนึงเป็นแสนๆ คน กลับหางานทำไม่ได้ บางคนก็ไปประกอบกิจการส่วนตัว บางคนไปเป็นลูกจ้าง บางคนตกงานไม่มีงานไม่มีรายได้ก็มาก สำหรับเธอแล้วถ้าไม่เลือกงานก็ไม่ตกงาน แต่ก็ต้องดูด้วยว่างานอะไร เพราะบางทีค่าใช้จ่ายส่วนอื่นกับค่าเดินทางก็ไม่พอกิน เงินเดือนไม่เหลือ ชักหน้าไม่ถึงหลัง เพราะตอนที่เธอลาออกจากงานประจำนั้น ได้คิดถี่ถ้วนดีแล้ว ค่าเดินทางกับค่าใช้จ่ายอย่างอื่นทำให้

เขมชาติกระแทกลมหายใจเมื่อตอบเพื่อนออกไป“หนี้อะไรวะ” ชานนท์เลิกคิ้วถาม“หนี้ที่บ้านเค้า” เขมชาติตอบสั้น หัวใจของเขาว้าวุ่นไปหมด มัวแต่นึกถึงคนที่เพิ่งวิ่งหนีออกไปเมื่อครู่ นี่เขาจะสนใจเธอทำไมกันนะ“มาใช้หนี้ด้วยการเป็นเมียแกนี่นะ” ชานนท์ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่“นางบำเรอ” เขมชาติแก้คำพูดของเพื่อน“เออๆๆ นั่นแหละ ใช้หนี้โดยการมานอนกับแกนี่เหรอ”“มีลูกให้ฉัน แล้วเธอก็ไปตามทางของเธอ” คนตอบใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกว่าหงุดหงิดมากแค่ไหน“แกกับป้าของแกใจร้ายไปหรือเปล่าวะ” ชานนท์ได้ฟังก็แทบกินข้าวไม่ลง“เธอต้องการแค่เงิน อยากสุขสบาย ก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ไม่อยากรับภาระอะไรหรอก เธอคลอดลูกก็ค่อยให้เงินไปสักก้อน” เขาจำได้ว่าป้าของเขาพูดกับเขาแบบนั้นตอนที่บอกให้เขารับเธอมาอยู่ด้วยเพื่อผลิตลูกให้“แต่ฉันดูคุณปัทไม่น่าจะใช่คนแบบนั้น”“เมื่อก่อนพิมพ์อรก็ไม่เห็นจะเป็นคนแบบนั้น”“คนเราไม่เหมือนกันไปซะหมดหรอกว่ะเขม แกได้เขาเป็นเมียแล้ว ลองเปิดใจมองเขาดีๆ สิวะ” ชานนท์เห็นท่าทางของปิ่นปัทมาแล้ว ไม่น่าจะเป็นคนไม่ดีอย่างพิมพ์อร อดีตภรรยาของเพื่อนรัก“ถ้าอย่างนั้นฉันต้องเปิดใจกับโสเภณีทุกคนที่นอนด้วยอย่างนั้นเหร

“คุณเขมจะรับข้าวต้มไหมคะ หรือว่าจะเป็นขนมปังกับกาแฟ” เธอรีบเอ่ยถาม เงยหน้ามองเขาแต่ก็ต้องหลบวูบเมื่อสบสายตาคมเข้มคู่นั้น“เป็นอะไร” เสียงของเขาแข็งกระด้างจนคนถูกถามสะดุ้ง“คะ” ปิ่นปัทมาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ“ฉันถามว่าเธอเป็นอะไร ทำท่าทีเป็นอาย ม้วนไปม้วนมา”“เอ่อ...” คนถูกถามกลับยิ่งหน้าเสียกว่าเดิม“เรียนรู้ไวดีนี่ ให้ทำอะไรก็ทำ เมื่อคืนได้ทุกกระบวนท่าเลย”“คุณเขม!!!” ปิ่นปัทมาเรียกสามีอย่างตกใจ เธอรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว อับอายต่อคำพูดร้ายๆ ของเขา“ไม่ต้องเอาใจฉันขนาดนั้นก็ได้ ถ้าไม่เต็มใจ แล้วที่ฉันสอนก็อย่าเอาไปใช้กับผู้ชายคนอื่นล่ะ ยังไงเธอก็ยังเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันไม่ชอบให้ตัวเองเป็นไอ้งั่งโดนสวมเขา ถ้าอยากจะคบชู้สู่ชายก็บอกกันตรงๆ ฉันจะได้รับรู้ ไม่ใช่รู้คนสุดท้ายให้ไอ้ชู้ของเธอมาหัวเราะเยาะเอาได้”“คะ... คุณเขม” ปิ่นปัทมาครางเสียงแผ่ว เธอรู้สึกว่าหัวใจถูกบีบเข้าหากันแน่น ร่างสูงลุกขึ้นเดินผ่านเธอไป ไม่เหลียวแลอาหารเช้าที่เธออุตส่าห์ตั้งใจลุกขึ้นมาทำให้เขาอย่างสุดฝีมือคล้อยหลังของสามีไปแล้ว ปิ่นปัทมาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง น้ำตารินไหลอย่างห้ามไม่อยู่ แสดงว่าที่

ปิ่นปัทมาถึงกับนิ่วหน้าเมื่อไหล่บอบบางถูกบีบเข้าหากันจนแน่น“เมียพี่เขมเหรอคะ พี่เขมล้อเล่นแน่ๆ” ตอนแรกเธอก็ไม่ค่อยเชื่อแพรวพรรณว่าเขมชาติจะรักอะไรเมียใหม่นักหนา แต่เมื่อเห็นเขากอดอีกฝ่ายแน่น เธอถึงกับหน้าซีด และยิ่งเห็นเขมชาติหอมแก้มคนในอ้อมกอดเธอก็ถึงกับไม่พอใจ เขมชาติเคยรักเธอมาก แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงได้เปลี่ยนไป“ฉันเคยล้อเล่นอย่างนั้นเหรอ ฉันพูดจริง ทำจริงตลอดไม่ใช่รึ” เขมชาติถามกลับ ปิ่นปัทมารู้สึกถึงแรงบีบที่แขนของตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างขอร้อง นั่นแหละคนที่กำลังตึงเครียดถึงได้รู้ตัวว่าเผลอทำอะไรรุนแรงออกไป“อาหารหน้าตาน่าทานยังเลยนะคะ แพรวกับพี่พิมพ์ขอฝากท้องด้วยนะคะ” แพรวพรรณพูดขึ้นเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พิมพ์อรหันไปถลึงตาใส่น้องสาว อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นหัวหด“ก็เอาสิ กับข้าวเยอะแยะ ปัทเขาชอบทำอาหาร เป็นแม่บ้านแม่เรือน เหมาะที่จะเป็นแม่ของลูก”เขมชาติเอ่ยชมคนในอ้อมแขน เพราะเขาเองก็เริ่มคิดแบบนั้นจริงๆ เขาเริ่มคิดเปรียบเทียบคนในอ้อมแขนกับอดีตภรรยา พิมพ์อรไม่เคยเข้าครัว ไม่เคยทำกับข้าวหรือทำอาหารให้เขาทาน เอาแต่ให้คนอื่นทำให้ทานหรือซื้อสำเร็จรูป ไม่เคยสนใจบ้านช่อง หรือสนใจ