All Chapters of ต้นสายปลายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เพชรไพลินนั่งเงียบมาตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้าน หญิงสาวขึ้นห้องของตัวเองได้ก็ปิดประตูแล้วล็อก ก่อนเดินไปซุกหน้ากับหมอนและปล่อยโฮออกมาเต็มเสียงไม่อยากเชื่อเลยว่าภายในระยะเวลาไม่กี่วัน ชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ขนาดนี้ จากที่กำลังจะได้แต่งงานกับคนรักก็ต้องมาล้มเลิกไปเพราะอุบัติเหตุ อีกทั้งวิญญาณยังมาอยู่ในร่างของคนอื่น ต้องเป็นใครอีกคนซึ่งเธอไม่เคยรู้จัก ต้องมาอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย รอบตัวมีแต่คนแปลกหน้า แต่ก็ต้องทำเหมือนรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี ทว่าเรื่องเหล่านั้นเทียบกันไม่ได้เลยกับการที่ต้องมารับรู้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังจะถูกเผาให้เป็นเถ้าถ่านความหวังที่จะได้กลับเข้าร่างไม่มีอีกต่อไปแล้ว...ร่างของเธอตายไปแล้วจริงๆหญิงสาวรู้สึกอึดอัด อยากระบายเรื่องบ้าๆ เหล่านี้ให้ใครสักคนฟัง แต่ก็ไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร เธออยากพูด อยากสารภาพความจริงทั้งหมดออกไป แต่พอนึกถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรักอย่างท่วมท้นของบิดามารดาของกัญญพัชรก็ทำให้เธอพูดไม่ออก ทำได้เพียงปิดปากเงียบแล้วสวมบทเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพวกท่านต่อไปเสียงเคาะประตูเบาๆ ท

เพชรไพลินใจเต้นระรัว เพราะสายตาที่ภูมิบดินทร์ใช้มองเธอนั้นราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เขามองเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันก็มองเหมือนชายหนุ่มคนหนึ่งที่พึงพอใจในตัวผู้หญิงสักคนพอนึกมาถึงตรงนี้ก็ใจหายวาบ ตอนนี้เธออยู่ในร่างของกัญญพัชร และคนที่ภูมิบดินทร์กำลังมองอยู่คือกัญญพัชร ไม่ใช่เธอ!เพชรไพลินถอนสายตากลับมาพร้อมกับพยายามเก็บสีหน้าให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจเริ่มเจ็บปวด รู้อยู่ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้เพราะก่อนที่จะมาคบกับเธอเขาก็มีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาติดพัน แต่พอเขาบอกว่ารักเธอและพยายามตามจีบอย่างไม่ลดละจนเธอใจอ่อน เขาก็บอกเลิกกับผู้หญิงทุกคน และไม่เคยมีข่าวเสียหายเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้มาเข้าหูเธออีกเลย...แล้วนี่คืออะไร ทั้งที่เป็นงานเผาศพของคู่หมั้นแท้ๆ แต่เขากลับส่งสายตาให้ผู้หญิงคนอื่นหญิงสาวกำมือทั้งสองข้างแน่นพลางผ่อนลมหายใจช้าๆ พยายามคิดในแง่ดีว่าบางทีภูมิบดินทร์อาจไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไรกับกัญญพัชรเลยก็ได้ เขาคงไม่คิดว่ากัญญพัชรจะมาร่วมงานศพอย่างที่ได้พูดไว้ ครั้นเห็นว่ามาจริงๆ จึงอดแปลกใจไม่ได้กระมังเมื่อคิดได้อย่างน

“แต่พัชต้องเอาคนติดตามไปด้วยนะคะ อย่าลืมสิ พัชไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย” นอกจากคนที่มีหน้าที่ถ่ายวิดีโอแล้ว ก็ต้องมีอีกคนที่คอยถ่ายรูปด้วย ส่วนเธอก็มีหน้าที่เก็บรายละเอียดทั้งหมดแล้วเอามาคิดเนื้อหาใส่ลงไปในโฆษณา“หรือถ้าพี่วินทร์ไม่รังเกียจที่จะให้คนของพัชไปด้วยสักสองคน พัชก็จะขอบคุณมากค่ะ” เมื่อเห็นสีหน้าเขายังคงนิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้านเหมือนกับรู้ว่าเธอต้องปฏิเสธอยู่แล้วก็อดขัดใจไม่ได้ แต่เธอก็พยายามไม่แสดงออกให้เขารู้“ไม่มีปัญหา อยากจะขนไปกี่คนก็ขนไปเถอะ แต่รถพี่นั่งได้ไม่เกินห้าคน ถ้าเกินกว่านั้นก็ต้องหลังคารถแล้วละ” เขาพูดได้หน้าตาเฉย มุมปากมีรอยยิ้มเหมือนผู้ใหญ่พูดกับเด็กแต่คนมองอย่างเพชรไพลิน ดูอย่างไรรอยยิ้มนั้นก็คือการยิ้มเยาะและท้าทายชัดๆ“ไปกับพี่เขานั่นแหละดีแล้วลูก พ่อจะได้หายห่วง” พัชระก้าวเข้ามาในห้องรับแขก ก่อนยกมือรับไหว้รวินทร์ที่ลุกขึ้นยืนทำความเคารพเพชรไพลินได้แต่กลอกตามองเพดาน พยายามเก็บสีหน้าไม่สบอารมณ์ไว้เต็มที่ ดูท่าทางบิดามารดาของเธอยังคงมีความหวังว่าจะให้เธอกับรวินทร์กลับมาหมั้

เพชรไพลินนั่งจัดกระเป๋าอยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง หญิงสาวเลือกชุดที่ทะมัดทะแมงอย่างกางเกงยีนกับเสื้อยืดแขนยาวที่ใส่แล้วไม่ร้อนมากนัก เพราะไม่รู้ว่าอากาศภาคใต้จะร้อนอบอ้าวมากแค่ไหน เธอจัดไปหลายชุดเผื่อไว้ว่าอาจต้องอยู่ที่นั่นหลายวัน เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจเกี่ยวกับเพชรให้มากยิ่งขึ้นหญิงสาวหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะขึ้นมาเขียนกำหนดการคร่าวๆ ลงไป หากวันจันทร์หน้ามีคนมาสัมภาษณ์งานเธอก็ไม่อาจอยู่ที่พังงาหลายวันได้ แต่กระนั้นก็ต้องลงบันทึกเอาไว้ก่อน เพราะการรับสมัครจิวเวลรี่ดีไซเนอร์เป็นเรื่องจำเป็นอย่างเร่งด่วน เนื่องจากหากไม่มีแบบก็จะไม่มีสินค้าชิ้นแรกของแบรนด์ใหม่อย่างที่เธอต้องการที่เหลือก็รอให้ออฟฟิศเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นกว่านี้ ซึ่งตอนนี้บิดาก็กำลังจ้างให้คนเข้าไปตกแต่งออฟฟิศเพื่อให้เป็นสำนักงานของแบรนด์ใหม่ที่เธอต้องรับผิดชอบเสียงโทรศัพท์มือถือทำให้เพชรไพลินมองหาที่มาของเสียง ครั้นเห็นมันวางอยู่ใต้กองผ้าที่เธอรื้อมาพับใส่กระเป๋าจึงหยิบขึ้นมาแล้วแบะปากเมื่อเห็นว่าคนที่โทร. เข้าคือรวินทร์“ค่ะพี่วินทร์”“ตกลงพรุ่งนี้จะมา

และเป็นดังคาด ค่าอาหารมื้อนี้ราคาหนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยบาท!ทีมงานที่มาด้วยกันทั้งสามคนถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินราคาตอนเรียกเก็บเงิน มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ดูไม่แปลกใจกับค่าอาหารมื้อนี้เท่าไรเพราะคำนวณไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว คนหนึ่งมีสีหน้านิ่งเรียบยากจะคาดเดาว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่อีกคนยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี สีหน้ามีแต่ความรื่นเริงอย่างไม่ปิดบัง“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวพวกเรานะคะ แหม...ถ้ารู้แต่แรกว่ามาดูงานที่นี่แล้วเจ้าของเหมืองจะเลี้ยงอาหารดีๆ อย่างนี้ทุกมื้อ พัชคงขอคุณพ่อลงมาดูงานบ่อยๆ แล้วละค่ะ” เพชรไพลินพูดไปยิ้มไป ไม่ยี่หระกับตาคมกริบของเจ้ามือแม้แต่น้อย“เอ๊ะ คุณพ่อบอกว่าพี่วินทร์จะเลี้ยงข้าวทุกมื้อ นั่นคือเรื่องจริงใช่ไหมคะ พัชคงไม่ได้ฟังมาผิดหรอกนะ” หญิงสาวแกล้งตีหน้าซื่อพูดเรื่องเท็จ ความจริงแล้วบิดาไม่ได้บอกมาอย่างนี้ แต่ต้องการแกล้งเขาเนื่องจากรู้มาว่ารวินทร์เป็นคนที่รักหน้าตาและศักดิ์ศรีไม่น้อย หากเขาปฏิเสธว่าไม่จริงก็หมายความว่าเขาเป็นคนขี้เหนียวและใจแคบ เลี้ยงข้าวทีมงานของเธอแค่ไม่กี่คนเขาก็ไม่สามารถให้ได้ ดังนั้นทางออกของเข