Lahat ng Kabanata ng ต้นสายปลายรัก: Kabanata 81 - Kabanata 90

“ใช่ อย่าให้พูดถึงวันแรกที่รู้ว่าตัวเองต้องมาอยู่ในร่างคนอื่นเลย ไอ้การที่ส่องกระจกแล้วไม่เห็นหน้าตัวเองแต่เห็นหน้าใครก็ไม่รู้เนี่ยยิ่งกว่าถูกผีหลอกอีกนะจะบอกให้”คนฟังได้แต่ยิ้มเมื่อลองนึกภาพตามที่เธอเล่า “เล่าเรื่องของเราให้พี่ฟังบ้างสิ พี่อยากฟัง”“อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ ถามมาเถอะ เดี๋ยวจะบอกให้”“ก็อย่างเช่น...ทำไมเราถึงมาอยู่ในร่างของพัชได้ และอีกอย่างก็คือ ตอนที่พี่หาข่าวของเราอ่านน่ะ เห็นเขาบอกว่าเรากินยากล่อมประสาท...จริงรึเปล่า” พอเขาถามถึงเรื่องนี้ เพชรไพลินก็อดนึกไปถึงอรพนิตกับภูมิบดินทร์ไม่ได้“ลินกินเข้าไปจริงๆ แต่เพราะลินคิดว่ามันคือวิตามินซีที่กินหลังอาหารเป็นประจำน่ะ มีคนสับเปลี่ยนยาของลินเป็นยาคลายเครียด ซึ่งตอนนี้ลินกับเพื่อนกำลังช่วยกันคิดอยู่ว่าใครเป็นทำ ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงมาอยู่ในร่างนี้ได้ ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไร พัชมาเข้าฝันบอกว่าเป็

“รู้ค่ะ เพราะวันนั้นคุณลินก็อยู่กับคุณภูมิด้วย แต่คุณลินรีบเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้านก่อน เพราะกลัวว่าคุณวาจะหันมาเจอเข้าพอดี” อรพนิตเล่าเสียงสั่นๆ ขณะที่คนฟังอย่างเพชรแพรวาถึงกับกำหมัดแน่น‘ไอ้ภูมิ...ไอ้คนเจ้าเล่ห์’จู่ๆ อรพนิตก็ทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วยกมือไหว้เพชรแพรวาด้วยน้ำตานองหน้า “คุณวาคะ นิตขอโทษที่ทำให้คุณลินต้องตาย นิตไม่ได้ตั้งใจ นิตแค่ต้องการให้คุณลินเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยแล้วเลื่อนงานแต่งออกไปอีกเท่านั้น เพราะนิตเพิ่งรู้ตัวว่าท้อง ก็เลยอยากรอดูท่าทีของคุณภูมิว่าเขาจะรับผิดชอบนิตหรือเปล่า” พูดถึงตรงนี้ เจ้าตัวก็ร้องไห้จนตัวโยน“นิตไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนั้น นิตขอโทษจริงๆ ค่ะ นิตไม่เคยอยากให้คุณลินตายจริงๆ นะคะ”เพชรแพรวาสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาที่มองคนตรงหน้าเต็มไปด้วยความสมเพช “เธอกับภูมิบดินทร์ก็เหมาะสมกันดีนะ คนหนึ่งก็หน้ามืดตามัว คนหนึ่ง

อรพนิตมองคีย์การ์ดในมือด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอกราวกับมีไฟเผาอยู่ข้างใน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วตัดสินใจเดินไปกดลิฟต์ของคอนโดมิเนียมที่ภูมิบดินทร์อาศัยอยู่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แตกต่างจากความปั่นป่วนในใจโดยสิ้นเชิงเธอเช็กจนแน่ใจแล้วว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องไม่อยู่แน่นอนเพราะไม่เห็นรถถึงได้กล้าขึ้นมาเพียงลำพัง เพราะหากเขาอยู่เธอไม่มีวันได้มาเหยียบห้องนั้นอีกแน่นอนหญิงสาวแตะคีย์การ์ดหน้าประตูด้วยมืออันสั่นเทา เมื่อเห็นสัญญาณสีเขียวขึ้นพร้อมกับเสียงปลดล็อกจึงหมุนลูกบิดแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูก่อน เมื่อเห็นว่าในห้องเงียบสงัด ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ไม่มีความเย็นของเครื่องปรับอากาศมากระทบผิวกาย จนมั่นใจว่าไม่มีคนใครอยู่แน่นอนจึงรีบแทรกตัวเข้าไปแล้วรีบปิดประตูไว้ตามเดิมเธอมองนาฬิกาข้อมือ เพิ่งจะบ่ายสามโมงเท่านั้น ภูมิบดินทร์ยังไม่กลับมาที่ห้องแน่นอน แต่เพื่อความไม่ประมาท อรพนิตจึงเดินเข้าไปหลบอยู่ในห้องนอนอีกห้องหนึ่งเพื่อรอเขากลับมาคอนโดฯ ของเขามีสองห้องนอน อีกห้องหนึ่งนั้นเป็นห้องของมารดาเขาซึ่งนานๆ จะได้ใช้สักครั้ง อีกทั้งชายหนุ่

ชายหนุ่มก้มลงหอมขมับหญิงสาวอย่างแสนรัก อดใจหายไม่ได้ แค่คิดว่าหลังจากกลับบ้านใครบ้านมันแล้ว เขาก็คงหาโอกาสอยู่กับเธออย่างนี้ได้ยาก เพราะต่างคนต่างต้องไปจัดการเรื่องราวต่างๆ ของตัวเองให้เรียบร้อย“เราแต่งงานกันดีไหม” จู่ๆ รวินทร์ก็โพล่งออกไปอย่างที่ใจคิด เขาไม่เคยตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อน ความห่วงหาอาวรณ์เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในจิตใจเมื่อคิดได้ว่าเขากับเธออาจได้เจอกันน้อยลงเพราะอยู่คนละจังหวัด เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าตนเองจะมีวันที่ไม่อยากแยกห่างจากใครบางคนได้ขนาดนี้ ครั้นได้เจอกับตัว เขาถึงรู้ว่าแค่โทรศัพท์คุยกันอย่างเดียวมันไม่พอจริงๆ เขาอยากตื่นมาแล้วเห็นหน้าเธอทุกวัน ก่อนหลับตานอนก็เห็นหน้าเธอทุกคืนมากกว่า“ไม่เร็วไปหรือคะ อย่าลืมสิว่าลินเพิ่งรู้จักพี่เองนะ” “สำหรับพี่แล้วเรื่องเร็วหรือช้ามันไม่สำคัญ มันสำคัญที่ว่าพี่รักใครและอยากอยู่กับคนนั้นตลอดเวลามากกว่า” เขาพูดพลางกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิดเพชรไพลินน

ได้ฟังอย่างนั้นรวินทร์ก็เบาใจ เพราะคาดว่าหากสิ้นหัวเรือใหญ่อย่างนายหัวสุรัชไป บรรดาลูกน้องที่เคยกร่างและทำตัวใหญ่คับฟ้าก็คงติดร่างแหไปด้วย ที่ตัวเล็กๆ ก็คงแตกกระสานซ่านเซ็นไปอยู่ที่อื่น ไม่กลับมาที่นี่อีกผู้หมวดหนุ่มเดินออกมาส่งรวินทร์กับเพชรไพลินที่รถ เขาจ้องหญิงสาวตาปรอย จนรวินทร์ต้องกระแอมเสียงดังพร้อมกับส่งสายตาปราม“ขึ้นไปรอพี่บนรถก่อนนะ พี่ขอคุยอะไรกับหมวดหน่อย” รวินทร์หันไปบอกเพชรไพลินพลางเปิดประตูรถให้ จากนั้นก็เดินโอบบ่าผู้หมวดแทนไทไปคุยอีกทางหนึ่งเพชรไพลินไม่รู้ว่าสองหนุ่มคุยอะไรกัน จึงหยิบโทรศัพท์ที่มารดาเอามาให้กดโทร. ไปหาพราวพิรุณเพื่อส่งข่าวให้เพื่อนรู้ว่าตนปลอดภัยแล้วสัญญาณดังแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ปลายสายก็กดรับทันทีราวกับกำลังรออยู่ “ฮัลโหล ฝนพูดค่ะ”“ยายฝน ฉันเอง”“นังลินนน...แกเป็นยังไงบ้าง โอ๊ยแก ฉันจะบอกให้ว่าวันนั้นฉันลนลานจนทำอะไรไม