Lahat ng Kabanata ng หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

เธอเองก็ไม่อยากกลายเป็นผู้หญิงเลวและยิ่งไม่อยากให้ฉือเย่าต้องเจ็บปวดแต่เธอไม่มีทางเลือกหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถแล่นเข้าสู่เขตชานเมืองและจอดที่ลานจอดรถซึ่งอยู่ห่างจากห้องเช่าของเธอไปเล็กน้อย“ขอบคุณค่ะ” สวี่หว่านหนิงไม่รู้ว่าเขาจอดตรงนี้ทำไม แต่เธอก็เอ่ยขอบคุณ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถสวี่หว่านหนิงเพิ่งเดินออกจากลานจอดรถก็พบว่าฉือเย่าเดินตามมาด้วย เธอเลยหันกลับไปอย่างสงสัย “คุณจะทำอะไร?”ฉือเย่าเก็บโทรศัพท์กับกุญแจรถใส่กระเป๋ากางเกง “ขึ้นห้องคุณ ไปเอาร่มของผมคืน”สวี่หว่านหนิงตอบอย่างนิ่งสงบ “พรุ่งนี้ฉันจะเรียกแมสเซนเจอร์ให้ไปส่งให้ถึงบ้านคุณ”“มาถึงนี่แล้ว ผมขึ้นไปเอาเองก็ได้”“มันดึกมากแล้ว ฉันไม่สะดวกค่ะ”แสงไฟถนนสีเหลืองอุ่นส่องลงบนร่างของทั้งสอง เกิดเป็นวงแสงจาง ๆ โดยที่รอบข้างเงียบสงัดฉือเย่านิ่งเงียบ พลางจ้องมองดวงตาของสวี่หว่านหนิงอย่างลึกซึ้ง ดวงตาคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดเจือปนและสะอาดบริสุทธิ์ แต่กลับเย็นชาอย่างไร้ความปรานีครู่หนึ่ง เขาถอนใจอย่างจนใจ “ตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว ผมขับรถง่วงมาก ถ้าขับกลับไปอาจเกิดอุบัติเหตุ
ขอขึ้นไปดื่มกาแฟที่ห้องคุณสักแก้ว ให้หายง่วงก่อนได้ไ

แค่เธอร้องว่าเจ็บเพียงคำเดียว ผู้ชายคนนี้ก็จะปวดใจแทบตาย
แต่ก็มีข้อยกเว้นเหมือนกันครั้งแรกที่เธอนอนกับฉือเย่า เขากลับมีจิตใจแข็งราวกับหิน เพราะไม่ว่าเธอจะผลัก จะขอให้หยุดหรือร้องว่าเจ็บแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอ
เหมือนผู้ชายคนนี้จะไม่รู้เลยว่า ตัวเองแข็งแกร่งขนาดไหน
แทบจะทำให้เธอหมดแรงจนเป็นลมหลังจากนั้น เขาอธิบายว่า เพราะไม่มีประสบการณ์ก็เลยไปดูหนังญี่ปุ่นเกาหลีอย่างว่าหรืออะไรแนวๆ นั้น เพราะฉะนั้นตอนอยู่บนเตียง เขาจึงแยกไม่ออกว่าเธอกำลังเจ็บปวดหรือกำลังมีความสุขกันแน่นั่นเป็นครั้งที่เขารู้สึกผิดและขอโทษเธอนานที่สุดความทรงจำไหลผ่านหัวใจราวกับลาวาร้อน หัวใจของสวี่หว่านหนิงเจ็บลึกอย่างแผ่วเบาเมื่อทายาเสร็จ ฉือเย่าหันมองเธอ
ชั่วขณะที่สายตาประสานกัน ใบหน้าของสวี่หว่านหนิงก็ร้อนวูบ ส่วนสติที่ล่องลอยถูกดึงกลับมา เธอหลบสายตาเขาอย่างเขินอาย ก่อนจะรีบวางขาลง“ขอบคุณนะ” เธอลุกขึ้น ยืนถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเกร็งๆ
“ดึกแล้ว คุณรีบดื่มกาแฟให้หมดแล้วกลับเถอะ”ฉือเย่าหยิบกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆ “ยังร้อนอยู่”“งั้นเอาน้ำแข็งใส่ให้ไหม?”“ไม่ต้อง”“งั้นก็ตามสบาย ดื่มเสร็จแล้ววางแก้วไ

หลังจากตั้งสติอยู่พักใหญ่ เขาเผยรอยยิ้มที่ดูเจ็บปวดยิ่งกว่าการร้องไห้ เม้มริมฝีปาก พยักหน้าเบาๆ แล้วถอนหายใจยาวเขาไม่พูดอะไรสักคำ ความผิดหวังในดวงตาราวกับกำลังลุกไหม้ จากนั้นก็หันหลังอย่างเด็ดเดี่ยวก่อนจะเดินผ่านโซฟาไปคว้าเสื้อสูทและเนกไทของตัวเอง แล้วก้าวออกจากห้องเช่าไปอย่างรวดเร็วสวี่หว่านหนิงพิงกำแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง พลางมองแผ่นหลังของฉือเย่าที่จากไปหัวใจของเธอเหมือนถูกควักออกไปทั้งก้อน เลือดไหลนอง เจ็บจนแทบขาดใจ เธอใช้มือทั้งสองปิดปากแน่น ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาแต่น้ำตากลับไหลทะลักราวกับเขื่อนแตกเธอไถลตัวลงตามผนัง นั่งยองอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นไม่หยุด ปากถูกปิดแน่นจนทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ สายตามัวพร่าไปด้วยน้ำตา ทั้งใบหน้าและหลังมือเปียกชุ่มไปหมดเจ็บเหลือเกิน… เจ็บจริงๆฉันควรทำอย่างไรดีขอโทษนะ ฉือเย่า ขอโทษจริงๆ…——เดือนพฤศจิกายน เมืองเซินเฉิงมีฝนตกหนักครั้งใหญ่เมืองชายทะเลทางใต้ ในที่สุดก็ได้รับคลื่นอากาศหนาวระลอกแรกอุณหภูมิ 18 องศาเซลเซีย ทั้งชื้นทั้งเย็น ลมที่พัดมาแทรกซึมถึงกระดูก หนาวจนฟันกระทบกันไม่หยุดไม่กี่วันก่อน สวี่หว่านหนิงได้รับแจ้งจากเ

“ฉันไม่ไป” สวี่หว่านหนิงส่ายหน้า เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องที่อยู่อาศัยและไม่ใช่เรื่องราคาเลยด้วยซ้ำการอยู่ที่นี่ ทำให้เธอสะดวกในการติดตามสืบสวนแม่ของเฉินจื่อหาว เพราะจริงๆ แล้วเมื่อครึ่งปีก่อนเธอก็คิดจะย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ แต่ค่าเช่าแพง แถมที่พักแถวนี้ก็หายาก แผนการดังกล่าวเลยถูกพับเก็บมาจนถึงตอนนี้กว่าจะได้เจอห้องของเสิ่นฮุ่ยที่ว่างพอดี ยังให้เช่าเธอในราคาครึ่งหนึ่ง เธอไม่มีทางยอมย้ายออกเด็ดขาดยิ่งไปกว่านั้น บ้านฝั่งตรงข้ามของฉือเย่ามีซูเยว่เยว่อาศัยอยู่ แค่คิดว่าต้องเจอผู้หญิงคนนั้นบ่อยๆ ก็ปวดหัวแล้วฉือเย่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเปิดประวัติการพูดคุยผ่านข้อความ ก่อนจะตั้งหน้าจอแนวตั้งให้สวี่หว่านหนิงดู “คุณเป็นทนาย น่าจะรู้ดีกว่าผมว่าข้อความการคุยผ่านโทรศัพท์ในรวมถึงหลักฐานการโอนเงินล้วนมีผลทางกฎหมาย ใช่ไหม?”สวี่หว่านหนิงเงียบไปฉือเย่าพูดต่อ “บ้านหลังนี้ ผมย้ายเข้ามาอยู่ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าครึ่งปีเรียบร้อย อะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ตอนนี้คุณถือว่าแย่งชัดๆ”สวี่หว่านหนิงสูดหายใจลึกเพราะแอบรู้สึกผิดเล็กน้อย เธอเอามือดึงเชือกหมวกเสื้อฮู้ดไปมา “บ้านหลังนี้เ

สุดท้ายยังต้องลงนามและพิมพ์ลายนิ้วมือ กลายเป็นสัญญาอยู่ร่วมกันอย่างเป็นทางการมีผลผูกพันทางกฎหมายฉือเย่าวางขวดน้ำลง นั่งลงบนโซฟาเพื่ออ่านกฎแต่ละข้ออย่างละเอียดอ่านจบ เขาหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อ จากนั้นกดลายนิ้วมือลงบนแท่นหมึกสีแดงที่เตรียมไว้ข้างๆสวี่หว่านหนิงหิ้วถุงใหญ่ 2 ถุงกลับมาจากข้างนอกเธอเงยหน้าขึ้น สายตาบังเอิญสบกับดวงตาสีดำลึกของฉือเย่าจึงเกิดอาการชะงักไปชั่วขณะอยู่คนเดียวมา 5 ปี จู่ๆ ในบ้านก็มีผู้ชายเพิ่มขึ้นมาแถมยังเป็นแฟนเก่าอีกมันไม่ชินจริงๆ และต้องใช้เวลาในการปรับตัวเธอหลบสายตา เดินไปเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไป “คุณเซ็นสัญญาแล้วหรือยัง?”“เซ็นแล้ว” ฉือเย่าหยิบโทรศัพท์ออกมา เดินเข้าไปหาเธอแล้วเปิดหน้าจอให้เห็นคิวอาร์โค้ดสวี่หว่านหนิงก้มมองโทรศัพท์เขา “ทำอะไร?”“ในสัญญามีข้อเรื่องการช่วยเหลือกันและการแบ่งค่าใช้จ่ายถ้าไม่มีช่องทางติดต่อคุณจะโอนค่าเช่ายังไง”ความสัมพันธ์แบบอยู่ร่วมกัน จำเป็นต้องแลกข้อมูลติดต่อกันจริงๆไม่ว่าจะเป็น ฝนตกต้องช่วยกันเก็บผ้า ลืมปิดเตาหรือโอนค่าเช่าทางออนไลน์ ล้วนต้องติดต่ออีกฝ่ายได้เธอลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะวางถุงลงเพื่อห