หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

100 チャプター

บทที่ 41

"ปัง!" เสียงดังสนั่น
ทุกคนยังไม่ทันมองออกว่าเกิดอะไรขึ้น สุนัขตัวใหญ่บนร่างของสวี่หว่านหนิงถูกไม้กระบองฟาดจนกระเด็นออกไปไกลสองเมตรผู้คนต่างตกตะลึงกับความเร็วและพละกำลังอันน่าสะพรึงนั้นเพียงเห็นว่าในชั่วพริบตาที่สุนัขถูกฟาดกระเด็น
ร่างสูงกำยำสมส่วนร่างหนึ่งก็พุ่งข้ามตัวสวี่หว่านหนิงไป ตรงเข้าหาสุนัขตัวนั้นสุนัขที่ล้มอยู่บนพื้นยังคงกระตุกไม่หยุดชายคนนั้นยกไม้ขึ้นก่อนจะฟาดลง ไม้เนื้อแข็งกระแทกเข้าที่ศีรษะสุนัขอย่างแรงฟาดซ้ำหลายครั้ง สมองแตก เลือดสาดกระเซ็นสุนัขแน่นิ่ง! แข็งทื่อ!ผู้คนรอบข้างสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจเฉินจื่อหาวได้สติจากความตกใจ รีบพุ่งเข้าไป เมื่อเห็นสุนัขแสนรักของตนถูกตีตาย ดวงตาก็แดงก่ำ โกรธจนกัดฟันกรอด กำหมัดแน่นสั่นเทา ตะโกนลั่นว่า "หยุดนะ! แกเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาฆ่าเจ้าหมาโหดของฉัน"สวี่หว่านหนิงตัวสั่นค่อย ๆ นั่งลุกขึ้นจากพื้น น้ำตาไหลพร่า จนภาพตรงหน้าเลือนรางเธอมองเห็นเพียงแผ่นหลังของชายคนนั้นอย่างเลือนรางเธอสะอื้นขึ้นมาชายคนนั้นใช้ไม้ค้ำพื้น ค่อย ๆ ยืนขึ้นแผ่นหลังของเขากว้าง แข็งแรง สูงตรง สง่างามแรงกดดันเย็นเยียบอันทรงพลังทำให้ทุ
続きを読む

บทที่ 42

ถนนสายหลักของเมืองในยามค่ำคืนค่อนข้างรถติด ไฟท้ายรถเรียงรายราวกับมังกรยักษ์สีเพลิง เลื้อยคดเคี้ยวอยู่บนพื้น เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า
สวี่หว่านหนิงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เอียงหน้ามองฉือเย่าที่กำลังขับรถอยู่ เธอรู้สึกเลือนรางว่า รอบกายเขาถูกปกคลุมด้วยหมอกหนักอึมครึมชั้นหนึ่ง
หลังจากการจราจรเริ่มคล่องตัว ความเร็วรถของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แซงรถไปหลายคัน
ตรงกันข้าม เธอกลับค่อย ๆ สงบลง ความหวาดกลัวก็ค่อย ๆ เลือนหายไป หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดอ่านกฎหมายการจัดการสุนัขของเมืองอย่างตั้งใจ เริ่มเตรียมการตอบโต้เอาคืนยี่สิบนาทีต่อมา รถก็แล่นเข้าสู่โรงพยาบาล
สวี่หว่านหนิงปลดเข็มขัดนิรภัย ผลักประตูเตรียมลงจากรถ ทันใดนั้น ฉือเย่าก็อ้อมไปด้านหน้ารถ เดินมาหาเธอ แล้วอุ้มเธอขึ้นในแนวขวางทันที
“ไม่ต้อง…ฉันไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้…” ร่างกายของเธอลอยขึ้นจากพื้นกะทันหัน ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณทำให้เธอยื่นมือไปเกาะไหล่ของฉือเย่า
อ้อมกอดของฉือเย่าอบอุ่น แข็งแรง และมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้สน ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“อย่าขยับ” เสียงของฉือเย่าต่ำและจริงจัง ก้าวขายาว
続きを読む

บทที่ 43

ฉือเย่ามีสีหน้าหม่นคล้ำ เงียบไม่พูดอะไร
พยาบาลเห็นสีหน้าของญาติเต็มไปด้วยความกังวล จึงเตือนว่า “เมื่อกี้ตอนที่ฉันทำความสะอาดแผลให้ผู้บาดเจ็บ พบว่าเธอค่อนข้างไวต่อความเจ็บปวด ดูเหมือนจะกลัวเจ็บมาก เดี๋ยวตอนฉีดยา เธออาจจะร้องไห้โวยวาย คุณไม่ต้องกังวลนะคะ นี่เป็นอาการปกติ”
ฉือเย่าพยักหน้า “เธอกลัวเข็มมาก และก็กลัวเจ็บด้วย รบกวนเบามือหน่อยครับ”
“ได้ค่ะ” พยาบาลรับคำ ถือวัคซีนและอิมมูโนโกลบูลินไว้ แล้วค่อย ๆ ปิดประตู
ภายในม่านเตียง สวี่หว่านหนิงได้ยินบทสนทนาระหว่างฉือเย่ากับพยาบาล หัวใจเต้นไหวอย่างไม่มีสาเหตุ
แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าพยาบาลพูดเกินไปหน่อย
ก็แค่ฉีดวัคซีนเท่านั้น ตอนเด็กเธอฉีดบ่อย แม้จะกลัวเจ็บและกลัวเข็ม แต่ความเจ็บแค่นี้ เธอก็น่าจะทนได้
พยาบาลกลับมาที่เตียงรักษา เริ่มเตรียมเข็มวัคซีน
สวี่หว่านหนิงเอนตัวพิงหัวเตียง วางขาทั้งสองบนเตียงคนไข้ สูดหายใจลึก เตรียมใจรับการฉีดยา
ทว่า เธอยังอ่อนประสบการณ์เกินไป
ไม่เคยรู้มาก่อนถึงความน่ากลัวของวัคซีนพิษสุนัขบ้าและอิมมูโนโกลบูลิน
เข็มที่แหลมและยาวแทงเข้าไปใกล้แผลที่ต้นขาของเธอ เข็มยาวแค่ไหน ก็แทงลึกลงไปเท่านั้น

続きを読む

บทที่ 44

เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง “ขอบคุณนะ”
ฉือเย่าขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า “ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”
“ใบเสร็จค่ารักษาจากโรงพยาบาลยังอยู่ไหม”
“อยู่”
“ขอฉันได้ไหม”
“ได้”
“เดี๋ยวฉันจะฟ้องคนพวกนั้น พอได้เงินมาแล้ว จะเอาค่าใช้จ่ายมาคืนคุณ”
“ไม่ต้องคืน”
สวี่หว่านหนิงเงียบไป ไม่พูดอะไรอีก
เงินที่เธอหามา นอกจากค่าเช่าบ้านและค่าอาหาร ที่เหลือแทบทั้งหมดต้องเอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อของเฉินจื่อหาว
นั่นคือหลุมดำที่ไม่มีวันเต็ม
เฉินจื่อหาวรู้อยู่แก่ใจว่าพ่อของเขาสมองตายแล้ว เป็นเพียงร่างที่ไม่มีวันตื่น แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกรักษา จุดประสงค์ก็เพื่อรั้งเธอไว้ ลากเธอให้ตายไปด้วย บีบให้เธอยอมแต่งงานกับเขา
ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของฉือเย่าก็ดังขึ้น
เขาสวมบลูทูธ รับสายแล้วตอบเบา ๆ สองสามคำ “อืม ได้”
หลังวางสาย ฉือเย่าหมุนพวงมาลัย เลี้ยวรถที่ด้านหน้า
สวี่หว่านหนิงถามอย่างสงสัย “จะไปไหนเหรอ”
“มีคนจากสถานีตำรวจโทรมา ให้ผมไปที่นั่นสักหน่อย”
สวี่หว่านหนิงพยักหน้า เอนหลังพิงเบาะ ถอนหายใจเบา ๆ “ก็ดีเหมือนกัน เดิมทีฉันตั้งใจจะไปพรุ่งนี้อยู่แล้ว ไหน ๆ โทรมาแล้ว ก็จัดการให้จบคืน
続きを読む

บทที่ 45

พูดจบ เฉินจื่อหยางก็ออกไป ปิดประตูและล็อกจากด้านนอก
กำปั้นของฉือเย่ากำแน่น
เขาลุกขึ้น เดินไปที่ประตู ดึงลูกบิดแรง ๆ
ประตูเหล็กไม่ขยับแม้แต่น้อย
ถูกล็อกจากด้านนอกจริง ๆ
ฉือเย่ากลับไปนั่งที่เก้าอี้ หยิบโทรศัพท์ออกมา ห้องสอบสวนมีเครื่องรบกวนสัญญาณ โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณเลย
เขามีชีวิตมา 27 ปี เพิ่งเคยเจอเจ้าหน้าที่รัฐใช้อำนาจในทางมิชอบเป็นครั้งแรก
ดูท่าจะไม่อยากทำงานต่อแล้วนอกห้อง
สวี่หว่านหนิงลากขาที่เจ็บ เดินก้าวสั้น ๆ ไปที่รถยนต์ ภายในรถมืดสนิท มองไม่เห็นเงาของฉือเย่า
เธอหันไปถามเฉินจื่อหยาง “ผู้ชายที่มากับฉันล่ะ”
เฉินจื่อหยางเอามือใส่กระเป๋า “พี่สะใภ้ แผลที่ขาคุณก็แค่ถลอกนิดหน่อย ไม่ถึงขั้นตั้งคดีได้ กลับไปก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือไม่เกี่ยวกับคุณแล้ว”
สวี่หว่านหนิงงง “คุณเรียกใครว่าพี่สะใภ้”
“คุณคือภรรยาที่ยังไม่ได้เข้าประตูบ้านของพี่ชายผม ผมก็ต้องเรียกพี่สะใภ้สิ”
“คุณเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฉินจื่อหาว?”
“ใช่สิ”
สวี่หว่านหนิงเข้าใจทันที ขอบตาแดงขึ้นในพริบตา ทั้งตื่นเต้นทั้งโกรธ ความรู้สึกหลากหลายถาโถม
สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่ไม่ย่อท้อ อีกครั้งที่เธอได้เบาะแสใหม่

続きを読む

บทที่ 46

“ปล่อย…” เฉินจื่อหยางยิ้มแฉ่งทำหน้าทะเล้น ทั้งที่ในใจลนลาน แต่ยังฝืนทำเป็นนิ่ง “จะปล่อยเดี๋ยวนี้เลย พี่ชายผมทำไมไม่บอกผมว่าคุณเป็นทนายล่ะ”
สวี่หว่านหนิงขี้เกียจจะสนใจเขา คืนหนึ่งถูกลากให้วุ่นวายไม่หยุด ขาที่ฉีดวัคซีนยังปวดอยู่มาก เธอเหนื่อยล้าจนแทบจะประคองตัวไม่ไหวแล้ว
ตอนที่ฉือเย่าถูกปล่อยออกมา ก็เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว
อุณหภูมิกลางดึกต่ำมาก ลมหนาวพัดแทงกระดูก
ถนนในเมืองโล่งกว้าง ไฟสองข้างทางสลัวหม่น เรียงยาวไม่ขาดสาย เพิ่มความอบอุ่นเล็กน้อยให้รัตติกาล
สวี่หว่านหนิงนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ หลับตาพักผ่อน
ภายในรถที่ความกดอากาศต่ำ เงียบผิดปกติ
ฉือเย่าทำลายความเงียบนั้น “เธอกับเฉินจื่อหาวเป็นอะไรกัน”
สวี่หว่านหนิงเงียบ เธอไม่อยากให้ฉือเย่ารู้เรื่องที่พ่อของเธอติดคุก
“อย่าแกล้งหลับ ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน”
ถูกจับได้เข้า เธอค่อย ๆ ลืมตา มองถนนข้างหน้า ลังเลอยู่นาน ก่อนพูดเบา ๆ ว่า “เขาเป็นว่าที่ลูกเขยที่แม่ฉันเลือกไว้ บอกให้ฉันแต่งงานด้วยหลังตรุษจีนปีนี้”
ฉือเย่ากระตุกมุมปาก แค่นหัวเราะเย็น ๆ “สวี่หว่านหนิง สายตาเธอนี่มันอะไรกัน ทำไมเลือกแต่ผู้ชายเฮงซวย”
สวี่หว่านหนิงยิ้ม
続きを読む

บทที่ 47

ต้นขาบวมเล็กน้อย กางเกงเสียดจนเจ็บ เธอจึงตั้งใจสวมกระโปรงยาวแบบฤดูใบไม้ร่วงฤดูหนาว
ต่อจากนี้ เธอมีศึกหนึ่งที่ต้องสู้ เพื่อทวงความเป็นธรรมคืนให้ตัวเองและฉือเย่า
สวี่หว่านหนิง ไม่เคยยอมให้ใครรังแก
ถือกระเป๋าเอกสาร เดินออกจากห้อง
เดินผ่านห้องนั่งเล่น เธอชะงักฝีเท้า มองไปยังฉือเย่าที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา
ฉือเย่าวางหนังสือลง เงยหน้ามองเธอ
สายตาประสานกัน เธอตกใจ เขาตะลึง ทั้งคู่ชะงักไปชั่วครู่
“วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอ?” สวี่หว่านหนิงถาม
“คุณมีนัดเดตเหรอ” ฉือเย่าถาม
ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน พอถามจบก็เขิน ๆ หลบสายตา กระแอมลำคอเบา ๆ
เงียบไปไม่กี่วินาที ฉือเย่าเป็นฝ่ายตอบก่อน “วันนี้ผมลางาน อยู่บ้านดูแลรูมเมตที่บาดเจ็บ”
แก้มของสวี่หว่านหนิงอุ่นขึ้น หัวใจอ่อนไหว
ทำยังไงดี
แม้ฉือเย่าจะเกลียดเธอขนาดนี้ ก็ยังดีกับเธอ
หรือว่าเขาเป็นพวกอบอุ่นทั่วหน้า ใจดีอย่างเท่าเทียมกับทุกคนรอบตัว ทั้งรูมเมต ทั้งแฟนเก่า “เฮงซวย” อย่างเธอ
โชคดีที่เธอเป็นคนใจแข็งมาแต่ไหนแต่ไร
“ฉันแค่ฉีดวัคซีน ขาเจ็บนิดหน่อย แต่ยังเดินได้ ไม่ต้องดูแล ขอบคุณนะ”
พูดจบ เธอเดินไปทางประตู
ฉือเย่าวางหนั
続きを読む

บทที่ 48

นี่คือเหตุผลที่ตลอดห้าปีหลังจากเลิกรากันมา เธอไม่เคยลืมฉือเย่าได้เลย
ในโลกนี้ เธอคงไม่อาจหาใครที่ดีกว่าฉือเย่าได้อีกแล้ว
หรือบางที เธออาจถูกลิขิตให้โดดเดี่ยวไปจนแก่เฒ่าสวี่หว่านหนิงเพิ่งก้าวเข้าเขตหมู่บ้าน ก็มีเสียงเด็กดังขึ้นข้างตัว “ทายซิว่าฉันเป็นใคร?”
เธอชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรง
มองตามเสียงไปใต้แสงไฟถนน เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนปิดตาเด็กผู้ชายจากด้านหลัง พลางถามอย่างร่าเริง
เด็กผู้ชายพอได้ยินเสียง ก็ตอบทันที “เพื่อนสนิทของผม เฉินซืออวี่”
เด็กผู้หญิงดีใจมาก ปล่อยมือ “ฮ่า ๆ …ทายถูกแล้ว
เด็กผู้ชายหันตัวกลับ จูงมือเด็กผู้หญิง “ไปสิ ไปเล่นสไลเดอร์กัน”มองดูแผ่นหลังเล็ก ๆ สองร่างนั้น หัวใจของสวี่หว่านหนิงก็พลันขมฝาดขึ้นมา
ความทรงจำราวกับฟิล์มหนัง ถูกกรอถอยหลังย้อนกลับไปตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
เธอกับเพื่อนสมัยเด็ก หรงเฉิน สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันในเมืองหลวง
เพราะทั้งช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไม่ได้เจอกัน วันเปิดเทอมวันแรก เธอเห็นแผ่นหลังนั่งอาบแดดอยู่บนสนามหญ้าในมหาวิทยาลัยเธอตื่นเต้นมาก แอบเดินเข้าไปใกล้ แล้วเหมือนตอนเด็ก ๆ ใช้มือปิดตาเขาจากด้านหลัง “ทายซิว่าฉันเป็นใคร?
続きを読む

บทที่ 49

หมู่บ้านตี้หยุนมีพื้นที่กว้างมาก และตั้งอยู่เชิงเขา
ยิ่งดึกสงัด ยิ่งเดินเข้าไปทางป่าละเมาะก็ยิ่งมืดดำ
ไม่มีทั้งกล้องวงจรปิด แม้แต่ไฟถนนก็ไม่มี
ลมหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดหวิว เสียดแทงกระดูก ใบไม้เสียดสีกันในความมืดเกิดเสียงซู่ซ่าชวนขนลุก ราวกับภูตผีวนเวียนอยู่รอบตัว ทำให้คนหวาดกลัวอย่างยิ่ง
สวี่หว่านหนิงไม่ใช่คนงมงาย แต่เธอกลัวความมืดมาก สถานการณ์แบบนี้ ทำให้รู้สึกขนหัวลุกไปทั้งตัวจริง ๆสองคนตรงหน้าดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ เดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ วนไปวนมา ก่อนจะหายลับไปจากสายตาเธอในพริบตา
แสงจันทร์เคลือบเงา มองเห็นเป็นเงาป่ามัวสลัวผืนหนึ่งทันใดนั้น สวี่หว่านหนิงรู้สึกว่ามีเสียงฝีเท้าเข้าใกล้จากด้านหลัง ความกลัวแล่นซ่านไปทั่วร่าง หนังศีรษะชาวาบ
เธอหันกลับไปอย่างตื่นตระหนก
ในพริบตา เงาดำร่างหนึ่งพุ่งเข้ามา สูงใหญ่ ผึ่งผาย แข็งแกร่ง…ราวกับยมทูตขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าเธอ
เธอคิดว่าเป็นผี ตกใจจนร้องไม่ออก ขาอ่อนแรง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยืนไม่อยู่จนล้มไปด้านหลัง“สวี่หว่านหนิง ระวัง…”เงาดำนั้นยื่นมือออกมา คว้ารอบเอวบางของเธอไว้
สวี่หว่านหนิงถูกแรงนั้นดึงกลับมา พุ่งเข้าไปในอ้
続きを読む

บทที่ 50

ให้ตายเถอะ!อายตาย!
ไออุ่นทั่วร่างของฉือเย่าห่อหุ้มเธอไว้ ทำให้คนที่เดิมทีไม่มีความคิดฟุ้งซ่านอย่างเธอ เริ่มนึกถึงร่างกายของฉือเย่าขึ้นมา
ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ท้องน้อยวูบโหวงอย่างไร้สาเหตุสวี่หว่านหนิงเม้มริมฝีปากที่แห้งผาก พูดเสียงเบาแผ่ว “ฉันมาทำธุระจริง ๆ คุณรีบไปเถอะ”
“ธุระอะไร”แก้มของสวี่หว่านหนิงร้อนวาบขึ้นทันที แม้แต่หลังหูและลำคอก็อุ่นผ่าวไปหมด
พร้อมกันนั้น ด้านหลังพุ่มไม้ก็มีเสียงคำรามต่ำของผู้ชายดังขึ้นสวี่หว่านหนิงสะดุ้ง เผลอหลุดปาก “แค่นี้เองเหรอ เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”เธอรีบผลักฉือเย่าออก ล้วงหน้ากากจากกระเป๋ามาสวม พุ่งตัวเข้าไป เปิดไฟฉายมือถือ อัดวิดีโอ มืออีกข้างกำเครื่องอัดเสียงไว้
การปรากฏตัวกะทันหันของเธอ ทำให้คนสองคนที่กำลังซ้อนทับกันอยู่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เลยรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่สวี่หว่านหนิงเล็งกล้องไปที่ใบหน้าของทั้งคู่ “พวกคุณทำเรื่องเสื่อมเสียศีลธรรมแบบนี้ในพื้นที่สาธารณะของหมู่บ้าน ยังไม่เหลือแม้แต่ความละอายและศีลธรรมแล้วเหรอ”ทั้งสองรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย
ชายชราลุกขึ้นอย่างเดือดดาล ชี้มาที่สวี่หว่านหนิง “เธอเป็นใคร เกี่ยวอะไรกับเธอ ”
“ฉันเป
続きを読む
前へ
1
...
34567
...
10
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status