หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ซูเยว่เยว่ลูบหัวที่โดนกดจนเจ็บ บ่นอย่างโมโห “พี่เย่า ด่าหนูว่าเป็นโรคประสาทเหรอ”“ใช่ ไปแผนกจิตเวชตรวจดูสักหน่อย”“คนที่ต้องไปโรงพยาบาลดูจิตเวชคือพี่ต่างหาก!” เสียงของซูเยว่เยว่สูงขึ้นอย่างโมโห ชี้ไปทางประตูทางออก “พี่ใช้สมองคิดดี ๆ สิ เธอสวี่หว่านหนิงนั่นเจตนาไม่บริสุทธิ์ คิดไม่ซื่อกับพี่ เมืองเซินเฉิงมีบ้านให้เช่าตั้งเยอะ เธอดันเลือกมาอยู่ห้องที่พี่เช่าอยู่ แถมยังระดมเพื่อนสนิทมาช่วย บุกเข้ามาอยู่แบบฝืน ๆ เธอก็แค่อยากยั่วยวนพี่ ผู้หญิงแบบนี้ร้ายลึก เป็นนังแพศยาตัวจริง เสแสร้งขั้นสุด พี่อย่าได้โดนเธอหลอกเด็ดขาด”ฉือเย่ายิ้มบาง ๆ อย่างเฉยชาซูเยว่เยว่ไม่พอใจอย่างหนัก “พี่เย่า พี่ยิ้มอะไร พี่มันผู้ชายสายตรงแท้ ๆ สักวันต้องโดนนังแพศยาอย่างสวี่หว่านหนิงหลอกแน่ ๆ เธอชอบทำท่าออดอ้อนยั่วยวนต่อหน้าพี่ใช่ไหม”ฉือเย่าขมวดคิ้ว เงียบไม่ตอบ“นอกจากออดอ้อน เธอยังชอบแกล้งทำเป็นใสซื่อ พูดเสียงหวาน ๆ ใช่ไหม แล้วยังจงใจทำให้เส้นแบ่งระหว่างพวกพี่พร่าเลือน ตั้งใจแตะเนื้อต้องตัวพี่ แถมยังพูดจาลดค่าฉัน ยกตัวเองให้ดูเหนือกว่า บางทียังแสดงบทเหยื่อ สร้างบรรยากาศกำกวม ยุยงให้ความสัมพันธ์ของพวกเรามีปัญหา”

“ไม่ต้องหรอก” สวี่หว่านหนิงได้สติ เดินไปที่ตู้รองเท้า หยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวพื้นแบนมาใส่ “ฉันจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของใช้หน่อย กินข้าวข้างนอกก็ได้”ฉือเย่าลุกขึ้น หยิบกุญแจรถ เดินเข้าไปหาเธอ “ไปด้วยกันสิ พอดีผมก็มีของต้องซื้อเหมือนกัน”สวี่หว่านหนิงมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
เขาดูแปลกไป
บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง เหมือนเขาจงใจหรือไม่ก็เผลอเข้าใกล้เธอตลอด
ฉือเย่าทั้งเกลียดทั้งโกรธเธอไม่ใช่เหรอ ไม่น่าจะเป็นแบบนี้“เป็นอะไรไป? หน้าผมมีอะไรติดเหรอ?” ฉือเย่าเลิกคิ้วเล็กน้อย
สวี่หว่านหนิงรีบละสายตา “ไม่มี” พูดจบก็เดินออกไป
ฉือเย่าเปลี่ยนรองเท้า เดินตามไป ปิดประตูตามหลังทั้งสองเดินเคียงกัน
นานมากแล้วที่สวี่หว่านหนิงไม่ได้เดินช้อปปิ้งกับฉือเย่า ใจเธอจึงตึงเครียด ไม่อาจทำตัวเป็นธรรมชาติได้
ถ้าหากปล่อยวางเขาลงได้จริง บางทีอาจจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบใจได้ลงลิฟต์ เดินออกจากโถงชั้นหนึ่ง
อากาศด้านนอกดีมาก แดดสดใส อุณหภูมิกำลังสบาย
ทั้งสองเดินไปตามทางเท้าภายในชุมชน“สวี่หว่านหนิง” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนเรียกมาจากด้านข้าง
ทั้งสองหยุดฝีเท้า หันไปตามเสียง
เฉินจื่อหาวสวมฮู้ดดี้สีดำ กางเ

สวี่หว่านหนิงออกจากร้านอาหาร แล้วไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
เธอเข็นรถเข็นด้วยอารมณ์หม่น เลือกซื้อของใช้ประจำวันในบ้านที่ขาดอยู่
ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่มาก คนไม่เยอะเท่าไรเดินผ่านโซนอาหารนึ่ง เธอเปิดตู้แช่ หยิบซาลาเปาหมูแดงหนึ่งถุงขึ้นมา ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้วก็ใส่กลับเข้าไป
ตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับฉือเย่า เธอไม่ได้กินอาหารกึ่งสำเร็จรูปแบบนี้มานานแล้วจู่ ๆ ความหดหู่ก็ถาโถมเข้ามาในใจ
ความดีของฉือเย่า ทำให้เธอกลัว กลัวว่าจะเผลอกลับไปจมอีกครั้ง
คำพูดของเฉินจื่อหาวเตือนเธอขึ้นมา ตอนนั้นที่เลิกกัน ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะกระทบอนาคตและเส้นทางชีวิตของเขาหรอกเหรอเธอใจลอย เหมือนยืนอยู่ท่ามกลางอากาศชื้นหม่น อิดโรยไร้เรี่ยวแรง เข็นรถเข็นไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้น
เธอควักมือถือออกจากกระเป๋า เหลือบมองหน้าจอ “ฮุ่ยฮุ่ย"ปรับอารมณ์เล็กน้อย กดรับ ยกแนบหู เดินไปคุยไป “ฮุ่ยฮุ่ย สวัสดีจ้า”เสียงสดใสร่าเริงของเสิ่นฮุ่ยดังมา “หนิงหนิง อยู่กับฉือเย่าชินหรือยัง”“ก็พอได้”“มีอะไรไม่สะดวกบ้างไหม”“มี แต่ก็ต้องปรับตัว”“มีผู้ชายอยู่ในบ้าน ยังไงก็ไม่สะดวกจริง ๆ แต่ฉือเย่า

“พาฉันไปบ้านเธอ ไปหาเขา”
“ไม่เอา”
“เชื่อฟังหน่อย ให้ฉันได้เจอเขาสักครั้ง…”
“หรงเฉิน ฉันจะโกรธแล้วนะ”
“ตามใจ ยังไงวันนี้ฉันต้องได้เจอเขาให้ได้”สวี่หว่านหนิงผลักมือเขาออก แต่ก็ถูกโอบกลับมาอีก ทั้งสองดึงดันกันไปมาแบบนั้น เดินไปผลักไป จนกระทั่งมาถึงชั้นล่าง ทั้งคู่ก็ชะงักพร้อมกัน
ฉือเย่ากำลังถือถุงขยะเดินลงมา
ทั้งสามเผชิญหน้ากันโดยบังเอิญ
อากาศเหมือนหยุดนิ่งในเสี้ยววินาทีนั้น
สายตาของฉือเย่าปะทะกับของหรงเฉิน หนึ่งคนเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง อีกคนเปี่ยมด้วยอารมณ์และความตื่นเต้น
สวี่หว่านหนิงถูกหนีบอยู่ขั้นกลาง ใจเต้นรัว มองฉือเย่าที มองหรงเฉินที
สถานการณ์แบบซ้อมรบนี้ ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก
เมื่อเทียบกับเฉินจื่อหาว เธอกลับกลัวการที่หรงเฉินกับฉือเย่าเจอกันมากกว่าเวลาผ่านไปแต่ละวินาที อากาศเหมือนถูกเคลือบด้วยน้ำแข็ง ความกดดันเย็นเยียบอึดอัด
ฉือเย่าค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าสวี่หว่านหนิง แล้วยื่นถุงขยะให้เธอ “หว่านหนิง ช่วยเอาไปทิ้งให้หน่อย”
สวี่หว่านหนิงวางถุงช้อปปิ้ง รับถุงขยะมา “ฉือเย่า อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ”
“ไม่หรอก” ฉือเย่ายิ้มบางอย่างสุภาพให้เธอ
ดูไม่เหมือนผู้ชายหุ

คำว่า “ความจริง” สำหรับฉือเย่าแล้ว ช่างยั่วยวนเหลือเกิน
เขาให้หรงเฉินเข้าบ้าน
หรงเฉินเดินดูไปรอบ ๆ สำรวจห้องเช่าที่พวกเขาอยู่ร่วมกัน สะอาด อบอุ่น โปร่งสบาย ใจเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา
ฉือเย่าพิงผนัง มือหนึ่งล้วงกระเป๋า สายตาเย็นชา ไม่ค่อยต้อนรับ จ้องมองเขาอยู่ตลอดหรงเฉินเดินดูครบหนึ่งรอบ ก็กลับมานั่งลงบนโซฟา หยิบบุหรี่ออกมาคาบปาก หยิบไฟแช็กขึ้นมา กำลังจะจุด ฉือเย่าก็เอ่ยห้าม
“สวี่หว่านหนิงไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ถ้าจะสูบก็ออกไปสูบข้างนอก”
หรงเฉินชะงักไปเล็กน้อย ดึงยิ้มไม่พอใจออกมา ดึงบุหรี่ออกจากปาก ใส่กลับลงซอง ค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปที่ระเบียง
ฉือเย่าเดินตามไปทั้งสองออกมาที่ระเบียง หรงเฉินปิดประตูกระจก ยืนเคียงข้างฉือเย่าพิงราว มองสวนเขียวในโครงการ
หรงเฉินถอนใจอย่างรู้สึกมาก “สวี่หว่านหนิงนี่นะ มีผู้ชายที่รักเธอขนาดนี้กลับไม่รู้จักถนอม ดันไปหลงวัตถุนิยม อยากตามฉัน ฉันเคยบอกเธอแล้ว เงินที่พ่อฉันหาได้ อาจจะไม่ได้เป็นของฉัน แต่เธอไม่ฟัง ตามตื๊อฉันไม่เลิก…”
ฉือเย่าพูดตัดอย่างเย็นชา “พูดไร้สาระอีก นายก็ไสหัวออกไป”หรงเฉินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปพิงราว ระหว่างยืนหันหลังให้กัน แล