หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

สวี่หว่านหนิงค่อย ๆ วางตะเกียบลง ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กในชามที่เหลืออยู่อีกกว่าครึ่ง เธอกินต่อไม่ลงแล้ว
เธอดึงกระดาษทิชชูออกมาเช็ดปาก น้ำเสียงเย็นชา เรียบเฉย ไร้ชีวิตชีวา “ฉันอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ไม่ใช่สิบเจ็ด คุณคิดได้ยังไงว่าฉันจะเชื่อฟังคุณ คุณรู้ไหมว่ามนุษยชนคืออะไร”อู๋ลี่เกิดในชนบท การศึกษาน้อย เป็นผู้หญิงแบบดั้งเดิมที่เติบโตมากับระบบสังคมเก่า ความคิดล้าหลัง ให้ค่าผู้ชายมากกว่าผู้หญิง เธอเชื่อว่าผู้หญิงควรกตัญญูต่อพ่อแม่ สนับสนุนน้องชาย ช่วยสามี ดูแลลูก รับผิดชอบอาหารสามมื้อ งานบ้านทั้งหมด รักษาความสัมพันธ์กับญาติ และต้องให้กำเนิดลูกให้ผู้ชายในความคิดของอู๋ลี่ เรื่องการแต่งงานของลูกสาวต้องฟังพ่อแม่เท่านั้น นี่คือสิทธิของแม่ เป็นเรื่องที่ถูกต้องโดยธรรมชาติ“อย่ามาพูดเรื่องกฎหมายกับฉัน ฉันไม่สนใจมุกพวกนี้” อู๋ลี่ตบโต๊ะอย่างแรง “ปัง” เสียงดังสนั่น ทำเอาคนในร้านสะดุ้ง สายตาทุกคู่หันมามองพวกเธอพร้อมกันสวี่หว่านหนิงชินแล้ว เธอสงบนิ่งเป็นพิเศษ มีความรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น เบาหวิว ปวดร้าว และสิ้นหวัง“ถ้าเทศกาลตรุษจีนเธอไม่กลับบ้าน ต่อให้ต้องมัดตัว ฉันก็จะลากเธอกลับมา งานแต่งนี้ ต่อใ

สวี่หว่านหนิงเผลอเหม่อไปชั่วขณะ ฉือเย่ากำลังกังวลเรื่องเธออยู่หรือเปล่า
ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ เธอก็ไม่ทนให้ฉือเย่าต้องร้อนใจ “คุณอาจจะเข้าใจผิด ฉันแค่เจอแม่แถวบริษัท แล้วถูกเธอกดลงกับพื้นแล้วซ้อม”ฉือเย่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงมือที่เธอกุมท้องไว้ออก “ท้องน้อยก็โดนทำร้ายด้วยเหรอ”สวี่หว่านหนิงพูดไม่ออก ที่เธอกุมอยู่นั่นคือช่วงท้องบน
อาจเพราะเธอขดตัว งอร่างอย่างทุลักทุเล ภาพเลยทำให้เขาเข้าใจผิด
“ฉันปวดกระเพาะ”ฉือเย่าถอนหายใจเบา ๆ เหมือนก้อนหินหนักในอกหล่นลงไปเล็กน้อย แต่ความกังวลไม่ได้ลดลงเลย “เธอถูกทำร้ายที่แขนใช่ไหม”“โดนบีบ” สวี่หว่านหนิงตอบอย่างเรียบ ๆ หลับตากลั้นอาการปวดเกร็งในกระเพาะ เสียงสั่นเล็กน้อย “คุณมียาแก้ปวดกระเพาะไหม”“มี” ฉือเย่าลุกขึ้นทันที หยิบยาและน้ำอุ่นมา นั่งลงข้างโซฟา วางยาไว้บนฝ่ามือเธอสวี่หว่านหนิงถือแก้วน้ำ เตรียมจะกินยา จู่ ๆ ฉือเย่าก็จับข้อมือเธอไว้ “เธอกินข้าวเย็นหรือยัง”สวี่หว่านหนิงลังเลอยู่ไม่กี่วินาที “ยังไม่ได้กินข้าวเย็น” ฉือเย่าขมวดคิ้ว“กินแล้ว” กระเพาะของสวี่หว่านหนิงว่างเปล่า เพราะหิวเกินไป บวกกับอารมณ์ที่แย่ จึงทำให้ปวดกระเพาะ
แ

สวี่หว่านหนิงกลับเข้าห้อง อาบน้ำ เป่าผมให้แห้ง แล้วยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ค่อย ๆ แหวกม่านมองไปยังฝั่งตรงข้าม
บ้านของหลี่เสวี่ยมืดสนิทไปแล้วท้องของเธอร้องจ๊อก ๆ กระเพาะก็เริ่มปวดหน่วงขึ้นมาอีก
ในสภาพแบบนี้ เธอจำเป็นต้องกินอะไรสักหน่อยก่อนนอน ไม่อย่างนั้นโรคกระเพาะจะกำเริบอีกจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงอ่อนโยนของฉือเย่า“สวี่หว่านหนิง หลับหรือยัง?”หัวใจของเธอกระตุกเล็กน้อย เดินไปที่ประตู ตอบผ่านบานประตู “ยังค่ะ”“ผมทำของว่างดึกไว้ เธอจะกินหน่อยไหม?”“ของว่างอะไร?” สวี่หว่านหนิงกลืนน้ำลาย ท้องยิ่งหิวขึ้น“โจ๊กเนื้อใส่ไข่”เป็นหนึ่งในอาหารโปรดของเธอ สวี่หว่านหนิงน้ำลายสอ “ได้ค่ะ เดี๋ยวออกไปนะ”เธอกลับไปที่ตู้ หยิบเสื้อคลุมบางมาสวม แล้วเดินออกจากห้องตอนนั้น ในห้องนั่งเล่นและห้องครัวไม่เห็นเงาของฉือเย่า
บนโต๊ะอาหารมีหม้อดินตั้งอยู่ เปิดฝาออกมาในชั่วขณะ ไอร้อนลอยขึ้น กลิ่นหอมฟุ้งเป็นโจ๊กข้าวขาวใส่เนื้อและไข่ลื่นที่เธอชอบที่สุดเธอนั่งลง หยิบชามกับช้อนที่เตรียมไว้แล้ว ตักโจ๊กใส่หนึ่งชาม
เธอค่อย ๆ คนโจ๊กข้นลื่น เนื้อวัวนุ่ม ไข่สีเหลืองเป็นเส้น ๆ ช

"สวี่หว่านหนิง เธอเก่งนักนะ คอยดูเถอะ" ซูเยว่เยว่หน้าซีดเขียว ชี้นิ้วใส่สวี่หว่านหนิงขึ้น ๆ ลง ๆ กัดฟันพูดทีละคำ "ฉันจะเอาเรื่องที่เธออยู่กินกับพี่เย่าไปบอกคุณลุงคุณป้า พวกเขาไม่มีทางนิ่งเฉยแน่"
กับลูกไม้ฟ้องผู้ใหญ่ที่ซูเยว่เยว่ใช้เป็นประจำ สวี่หว่านหนิงไม่รู้สึกสะเทือนใจแม้แต่น้อย เพียงแต่มองเธออย่างสงบนิ่งผิดปกติ
ซูเยว่เยว่ทิ้งคำพูดไว้ แล้วก้าวเท้าจะเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อน" สวี่หว่านหนิงเรียกเธอไว้
ซูเยว่เยว่หันกลับมา น้ำเสียงกระแทกกระทั้น "เธอจะเอาอะไรอีก?"
สวี่หว่านหนิงชี้ไปที่น้ำซุปก๋วยเตี๋ยวและเศษชามบนพื้น "เก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนค่อยไป"
"เชอะ" ซูเยว่เยว่หัวเราะเยาะอย่างโมโห กอดอก หันมาเผชิญหน้ากับสวี่หว่านหนิง เชิดหน้าสูงเย้ยหยัน "สวี่หว่านหนิง เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน? มีสถานะอะไรถึงกล้ามาสั่งฉัน?"
สวี่หว่านหนิงลุกขึ้น ใส่มือถือเข้ากระเป๋า หยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมา เดินเข้าไปหาซูเยว่เยว่อย่างช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน "เธอจะไม่เก็บก็ได้ งั้นก็ปล่อยไว้ให้ฉือเย่ากลับมาจากงานแล้วเก็บเอง เธอก็รอดูได้เลยว่าฉันจะเล่าเรื่องของเธอให้เขาฟังยังไง"
"เธอกล้าเหรอ?" ซูเยว่เยว่โกรธจนอกก

สวี่หว่านหนิงยิ้มขม ๆ ลังเลอยู่นาน ก่อนจะวางทับทิมไว้บนม้านั่งหิน แล้วลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป
"สวี่หว่านหนิง" เสียงผู้ชายดังขึ้นด้วยความตกใจ
สวี่หว่านหนิงหันกลับไป
ก็เห็นเฉินจื่อหาวจูงสุนัข เดินเข้ามาหาด้วยท่าทางตื่นเต้น
สวี่หว่านหนิงจ้องสุนัขโทสะตัวใหญ่ หน้าตาน่าเกลียดในมือเขา ด้วยความตึงเครียดและหวาดกลัว ก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าว
เฉินจื่อหาวรู้ว่าเธอกลัวหมา รีบกระชากสายจูงดึงสุนัขไว้ ยืนอยู่นิ่ง ๆ น้ำเสียงตื่นเต้นเร้าใจ "เธอมาหาฉันใช่ไหม"
"ไม่ใช่"
"เสิ่นฮุ่ยก็แต่งงานไปแล้ว ในหมู่บ้านนี้ นอกจากฉันแล้ว เธอยังจะรู้จักใครอีก" เฉินจื่อหาวมั่นใจมาก จูงสายสุนัข เอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าเสื้อ สายตายียวน มุมปากยกยิ้ม "สวี่หว่านหนิง ยอมรับมาเถอะ เธอมาหาฉันจริง ๆ นั่นแหละ"
น่าขันสิ้นดี แต่เธอกลับหัวเราะไม่ออก
เธอไม่พูดอะไร หันหลังเดินไปทางตึกบ้านของตัวเอง
กับท่าทีเย็นชาและเฉยเมยของสวี่หว่านหนิง เฉินจื่อหาวอดทนมานานแล้ว
เขาทั้งรักทั้งโกรธสวี่หว่านหนิง
ถูกเมินเฉยมานับครั้งไม่ถ้วน ความโกรธก็ปะทุขึ้นทันที เฉินจื่อหาวปล่อยสายจูงในมือ ตะคอกต่ำ ๆ ประโยคหนึ่ง "เจ้าหมาโหด ลุย