หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

แสงจันทร์นวลราวสายน้ำ สาดลงบนระเบียง
ภายในห้องนั่งเล่นเงียบสงัดไร้เสียงสวี่หว่านหนิงกอดหมอนอิงนั่งอยู่บนโซฟา ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวคลื่นซัด ความคิดทั้งหมดผูกอยู่กับฉือเย่า รอเขากลับมาด้วยความกระวนกระวายทางตันระหว่างเธอกับแม่ ก่อตัวมานานแล้ว มีเพียง “เงิน” เท่านั้นที่ทำให้สงบลงได้ถ้าไม่ใช้เงิน แล้วฉือเย่าจะเอาอะไรไปแก้ปัญหาแม่ของเธอกันนะเวลาไหลผ่านไปท่ามกลางความกังวล จนกระทั่งมีเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นสวี่หว่านหนิงโยนหมอนในมือลงทันที ลุกขึ้นยืนฉือเย่าเดินเข้ามา ปิดประตูด้านหลัง เปลี่ยนรองเท้าที่ตู้ตรงโถงทางเข้า เหลือบตามองเห็นสวี่หว่านหนิงในห้องนั่งเล่น จึงเงยหน้าขึ้นสายตาทั้งสองสบกันแววตาสงบนิ่งของผู้ชาย ตัดกับสายตาเป็นกังวลของเธออย่างชัดเจนฉือเย่าสวมรองเท้าแตะ ถือถุงใบเล็กเดินเข้ามา “ยังไม่กลับห้องไปพักอีกเหรอ”สวี่หว่านหนิงส่ายหน้า ลมหายใจค่อนข้างหนัก “รอคุณไง”ฉือเย่าเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ชูถุงอาหารในมือขึ้น “แม่คุณซื้อให้”ประโยคที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนี้ ฟังดูเหลือเชื่อจนสวี่หว่านหนิงแทบไม่อยากเชื่อ เธอรับถุงมา เปิดดูของข้างในอย่างรวดเร็วเป็

ฉือเย่าถือกุญแจรถ เดินผ่านห้องนั่งเล่นแล้วหยุดฝีเท้า สบตาเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “อรุณสวัสดิ์”
“ฉันต้มบะหมี่ไว้ กินด้วยกันไหม” สวี่หว่านหนิงเผลอบีบผ้ากันเปื้อนสีเทาบนตัวเบา ๆ ดวงตาฉายแววความคาดหวังที่น่าสงสาร
ฉือเย่าลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร วางกุญแจรถลง ดึงเก้าอี้แล้วนั่งลงสวี่หว่านหนิงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มอ่อนโยน รีบเดินเข้าครัว อุ้มบะหมี่อีกชามออกมา ยื่นตะเกียบให้ฉือเย่า
เธอนั่งลงตรงหน้าเขา มองบะหมี่ในชาม คิดว่าครั้งนี้เส้นต้องสุกแน่นอนแล้ว
จากนั้นเงยหน้ามองฉือเย่าฉือเย่าถือตะเกียบอยู่ แต่ไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนครั้งก่อนที่เธอทำอาหารเช้าให้ สีหน้าตอนนี้เรียบเฉย สายตาเย็นชา
มองจนสวี่หว่านหนิงเริ่มใจไม่ดี ถามอย่างระมัดระวัง “คุณ…ไม่อยากกินเหรอ?”“ต่อไปไม่ต้องตื่นเช้ามาต้มอาหารเช้าให้ฉันแล้ว” ฉือเย่าพูดจบ ก็หยิบตะเกียบ ก้มหน้าคีบเส้นกิน
สวี่หว่านหนิงไม่เข้าใจว่าคำพูดของเขาหมายความว่ายังไง
ในใจยังมีความคาดหวัง เฝ้ามองเขา แต่กลับเห็นว่าเขากินโดยไร้อารมณ์ใด ๆ ดูลุ่มลึกเงียบขรึมเป็นพิเศษไม่มีคำบ่น ไม่มีคำชม ไม่พูดสักคำ เงียบเสียจนเธอร้อนใจ
เธอไม่

เขาหยิบน้ำแร่จากถุงออกมา แล้ววางถุงนั้นลงบนตักของเธอ “แถมมากับการซื้อน้ำ”สวี่หว่านหนิงงงเล็กน้อย เปิดถุงออกดู
ข้างในเป็นนมหนึ่งขวด กับแซนด์วิชเนื้อและไข่หนึ่งชิ้นหัวใจของเธอสั่นไหวแผ่วเบา เธอหันไปมองเขา
สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย เงยหน้าดื่มน้ำอย่างเป็นธรรมชาติ“ขอบคุณนะ” สวี่หว่านหนิงรู้สึกได้ว่ามีกระแสความอบอุ่นที่อธิบายไม่ถูกไหลวูบวาบในใจ ใต้แผ่นอกเต้นระรัวไม่หยุดฉือเย่าวางขวดน้ำลง สตาร์ตรถ แล้วขับออกไปทันทีสวี่หว่านหนิงค่อย ๆ กอดอาหารเช้าไว้ในอ้อมแขน ในใจพลันเอ่อล้นด้วยความหม่นเศร้า
ฉือเย่าเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง
ในอนาคต ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนได้แต่งงานกับฉือเย่า ก็คงจะมีชีวิตที่มีความสุขแน่นอนเมื่อมาถึงหน้าสำนักงานกฎหมาย ฉือเย่าจอดรถ หันไปมองนอกหน้าต่าง ราวกับจะสนใจสถานที่ทำงานของเธอไม่น้อย
สวี่หว่านหนิงถืออาหารเช้าลงจากรถ ปิดประตู เดินอ้อมหน้ารถไปยืนที่หน้าสำนักงาน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ฉือเย่าอย่างสดใส โบกมือเบา ๆฉือเย่าจับพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่ง จ้องมองดวงตาคู่สวยใสดุจน้ำฤดูใบไม้ร่วงของเธอ นิ่งไปเล็กน้อย“อรุณสวัสดิ์ หว่านหนิง”เสียงผู้หญิงที่เร่งรีบดังขึ

เขาเองก็สงสัยว่าตัวเองอาจหูฝาดไป
สวี่หว่านหนิงยื่นนิ้วชี้ไปที่คุกกี้สามกล่องในมือเขา ไล่อ่านจากล่างขึ้นบนว่า “ขนมขาไก่ ขนมโก๋แล้วก็ขนมผัวเมีย”
ใบหูของฉือเย่าแดงขึ้นทันที เขาเม้มปากยิ้มอย่างเขิน ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ “อืม ได้ยินแล้ว”
“นี่เป็นของขึ้นชื่อแถวบ้านฉัน ไม่รู้ว่าคุณเคยกินไหม เลยเอากลับมาให้ลอง”
“ผมยังไม่เคยกินขนมผัวเมียเลย รสชาติเป็นยังไง”
“รสหวาน ๆ น่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบของหวานเท่าไหร่ แต่อยากให้ลองชิมนะ”
ฉือเย่าเม้มริมฝีปาก มองกล่องของฝากทั้งสามในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็หันศีรษะขึ้น เงยสายตามองสวี่หว่านหนิง “ตั้งใจเอามาให้ผมโดยเฉพาะ?”
สวี่หว่านหนิงใจเต้นรัว รีบอธิบายทันที “ฉันไม่ได้รางวัลใหญ่ บริษัทเลยให้ของปลอบใจมา มีหลายอย่างที่หวานมาก ฉันเลยตั้งใจเลือกสามอย่างนี้ ขนมตาบอดจะหวานนิดหน่อย ที่เหลือเป็นรสเค็ม น่าจะถูกปากคุณ”
“คุณยังจำได้ว่าผมไม่ชอบของหวาน?” ฉือเย่าหรี่ตาลึกดำ มองเธออย่างตั้งใจ
สวี่หว่านหนิงถูกสายตาเขามองจนใจลึก ๆ สั่นไหว
กระแสอุ่นคลุมเครือพาดผ่านระหว่างคนทั้งสอง สายตาสบกัน อากาศรอบตัวร้อนขึ้นฉับพลัน
แก้มของสวี่หว่านหนิงยิ่งร้อนขึ้น ไม่รู

“คุณทำเองเหรอ”
“อันนี้ทำเองไม่ได้จริง ๆ ได้แค่ซื้อแบบแพ็กมาให้คุณ”สวี่หว่านหนิงเดินไป ฟังข้อความเสียงไปด้วย รอยยิ้มบนริมฝีปากไม่เคยจางลงเลย
เสียงทุ้มต่ำของฉือเย่า ไม่ว่าจะฟังจากเสียงอัดหรือฟังต่อหน้า ก็ไพเราะชวนใจสั่นเหมือนกันหมดเธอแกล้งทำเสียงน้อยใจ ลากหางเสียงยาว ตอบกลับไปว่า “ก็ได้ค่า～”
ฉือเย่าถามกลับมาทันที “ไม่พอใจเหรอ?”สวี่หว่านหนิงไม่อยากให้เขาลำบาก กลัวว่าแค่เธอพูดอะไรไป เขาจะไปค้นสูตร ไปหาวิธี แล้วลงแรงทำบัวลอยไส้ถั่วลิสงที่ขั้นตอนยุ่งยากขึ้นมา
“ไม่ได้ไม่พอใจนะ ฉันแค่ตั้งตารอ พรุ่งนี้ฉันจะไปริมทะเล ที่นั่นมีโชว์พลุกับโชว์โดรนด้วย”“ให้ไปดูเป็นเพื่อนนะ”
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะ ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องโอทีไหม”สวี่หว่านหนิงก้มหน้าเดินเข้าหมู่บ้าน คุยเสียงกับฉือเย่าไปมา ประโยคต่อประโยค
แทบจะไม่รอให้ถึงบ้านก่อนค่อยคุยถนนหลักในหมู่บ้านยามค่ำคืน แสงไฟสลัว ผู้คนเบาบาง“สวี่หว่านหนิง!”เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้นกะทันหัน ชายหนุ่มที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยโทสะดังมาจากด้านหลังสวี่หว่านหนิงสะดุ้ง มือกำโทรศัพท์แน่น รีบหันไปมอง
เป็นเฉินจื่อหาวสีหน้าเขาเย็นเยียบ ส