Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride 의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

Dahil nga sa sobrang bilis ng lakad niya kanina, hindi niya masyadong napansin agad kung sino ang taong iyon. Pero ngayon, habang unti-unting lumilinaw sa isip niya ang mukha at pamilyar na anino, biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Gusto niyang humabol, gusto niyang kumpirmahin kung tama ba ang kanyang nakita. Ngunit huli na ang lahat. Tuluyan nang nagsara ang elevator, at naiwan siyang mag-isa, nakatayo sa tahimik na pasilyo, puno ng tanong sa kanyang isipan. Para kay Julie, naisip niya na imposible. Kung sakaling may problema si Mallory, siguradong si Theodore ang unang kokontakin nito. May malalim siyang tiwala sa sitwasyon na 'yon, na kung may mangyari man, sa kanya unang ipapaalam. Hindi ito magkukubli ito sa asawa. Kaya nga, siguro nga, nagkamali lang siya ng tingin. Ito ang paulit-ulit na sinasabi niya sa sarili. Pinilit niyang ipikit ang kanyang mga mata, pagkatapos ay idinilat ulit, na para bang gusto niyang burahin ang imahe ng babaeng nakita niya. Siguro dala la

"Have you drank your milk?" tanong ni Theodore na may bahid ng pag-aalala sa kanyang boses, na para bang isang matanda na nagtatanong sa isang bata. Biglang nakaramdam si Mallory ng bukol sa kanyang lalamunan, nang walang malinaw na dahilan. Ang alaala ng mainit na gatas na inihahanda para sa kanya ni Theodore ay biglang bumalik. Ang simpleng tanong na iyon ay nagdala ng sari-saring emosyon. Ang matagal na niyang pagiging mag-isa ay biglang bumalik sa kanyang alaala. Pagkaalis kasi ni Theodore, wala nang nagdala sa kanya ng mainit na gatas. Walang nag-alala kung kumain na ba siya o kung mainit ba ang kanyang iniinom. Mag-isa na naman siya. Ang simpleng gatas na 'yon ay hindi lang inumin, kundi simbolo ng pagmamahal at pag-aalaga na ngayon ay wala na. "Ininom ko na," mahina at halos pabulong na sagot ni Mallory, pilit na pinatatag ang boses. Hindi niya kayang aminin ang totoong kalagayan niya. Agad namang napansin ni Theodore ang panghihina sa boses ni Mallory. May kung anong kumir

Alam ni Theodore na hindi lang basta magtatanong si Julie kung hindi naman talaga kilala o mahalaga ang taong nakita niya. Sigurado siyang taong kakilala niya ito. Ngunit habang iniisip niya ang mga posibleng tao, napagtanto niyang halos lahat ng mga kaibigan nila ay mula pa noong high school. Matagal na rin silang hindi nakikipag-ugnayan sa karamihan sa kanila mula noon. Dahil dito, talagang wala siyang ideya kung sino ang tinutukoy nito. Walang pumasok sa isip niya kahit isa, kaya't hindi talaga siya makahula."Who?" tanong ni Theodore sa walang ganang na tono, tila hindi masyadong interesado kahit na sa loob-loob niya ay unti-unti nang tumataas ang kuryosidad."Your wife. My dear sister-in-law,” sagot ni Julie nang diretsahan.Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ni Theodore. Ang dati'y payapa at malalim niyang tingin ay naging matalas, tila ba biglang nagising ang kanyang buong diwa. Ang mga salitang iyon ay parang kidlat na tumama sa kanya.“She’s over at the orthopedics depar

"Kaya nga! Totoo talaga na ang mga anak na babae ay parang mga bata sa bahay, kapag lumaki na, nawawala na!" bulong ni Cora. "Ayaw niyang tulungan tayo sa ating mga pasanin ngayon, kaya hindi na talaga natin siya maaasahan sa hinaharap!" Ang kanyang mga salita ay puno ng pagkadismaya, na para bang nawalan na siya ng pag-asa sa kanyang anak. Napahawak sa noo si Leo at umiling. "Sinabihan ko na nga siyang huwag nang mag-aral ng medisina, pero ikaw naman ang nagpalambot diyan noong nag-'hunger strike' siya. Tingnan mo na ngayon ang nangyari!" Ang kanyang boses ay puno ng pagsisisi, na tila ba matagal na niyang kinikimkim ang mga salitang ito. "Kahit pa pagbigyan mo siya sa mga gusto niya, malamang sisisihin mo rin ako. Hindi mo ba napansin na mula nang pumasok siya sa unibersidad, palayo na siya nang palayo sa atin?" Si Cora naman, na may sariling pananaw, ay nagpaliwanag sa kanyang sariling paraan. "Ang iniisip ko lang noon, dahil magaling naman siya sa klase, baka sakaling makatulo

"P-po?" tanong pabalik ni Mallory. Tinitigan niya nang diretso ang kanyang ina, hindi makapaniwala sa narinig. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki dahil sa gulat. Hindi siya makapaniwala na maririnig niya ang ganitong mga salita mula sa bibig ng sarili niyang ina. Biglang tumayo nang tuwid si Cora. Mula sa kanyang bulsa ay may inilabas siyang isang pirasong papel, at walang pasabi ay inihagis ito nang malakas papunta kay Mallory. Ang galit sa kanyang kilos ay tila nagsasabing matagal na niyang tinago ito. Dahan-dahang lumipad ang papel sa hangin hanggang sa dahan-dahan itong bumagsak sa sahig. Nahagip ng paningin ni Mallory ang nakasulat doon, ang resulta ng ultrasound na may nakatatak na pangalan niya. Para siyang sinuntok nang malakas sa ulo. Ang mundo sa paligid niya ay tila huminto sa pag-ikot habang nakatitig siya sa papel na iyon. Ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang manginig dahil sa matinding takot at pagkabigla. Buong araw ay pilit na nagpigil at nagkunwari lamang si Cora.