Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

'Kung ako ang doktor at makakaharap ko ang pamilyang ganito, mas gugustuhin ko na lang mamatay sa inis,' bulong niya sa isip niya. "Painkiller lang 'yan, hindi magic o milagro," kalmado niyang sabi. "Kailangan pa ng oras para tumalab at umepekto 'yan. Walang mangyayari kung tatawagin niyo agad ang doktor, kailangan pa rin nating maghintay." "Mabuti ka pa madaling magsalita eh hindi naman ikaw ang nasasaktan!" sumbat agad ni Leo nang seryoso at galit. "Malala ang tama ng kapatid mo at parang wala ka lang pakialam! Ilang oras na kaming tumatawag sayo, ngayon ka lang dumating!" Nanatiling blangko at walang emosyon ang mukha ni Mallory habang nakatingin sa kanila. Parang pagod na pagod na siya makipagtalo. "Nasa klase po ako," simpleng sagot niya nang mahina. "Ano?! Mas mahalaga pa ba ang pagpasok mo sa school kaysa sa buhay at kalagayan ng kapatid mo?!" sigaw agad ni Cora na halatang nagbabagang apoy ang mga mata sa galit. "Mag-leave ka muna ng ilang araw! Dito ka na lang sa os

@mallorychooseday: "Not yet po." @Theodorearchibald: "Why are you still up so late?" Dahil ayaw niyang mag-alala ito at ayaw niyang malaman ang gulo sa pagitan ng magulang at ni Mallory, nagsinungaling na lang ito upang hindi ito mag alala pa mula sa malayo. @mallorychooseday: "Just doing some school works po, kaya natagalan ako." @Theodorearchinakd: "Okay then. Go eat now, okay? Don't skip your meals." Parang naririnig na lang niya ang boses nito sa isip niya, malambing, malumanay, at puno ng pag-aalala. Kaya sunod-sunuran na lang siyang sumagot, "Noted, Professor Leviste.” Sandaling tumahimik ang chat, parang naghintay siya kung may irereply pa ba ito. Pero hindi niya mapigilang magtipa ng mensahe para sa asawa. @mallorychooseday: "When will you be back?" @mallorychooseday: "Is it on the 7th?" Napakagat na lang ng labi si Mallory, hindi niya alam kung pa’no lapitan at tanungin siya kung ano ang eksatong araw itong uuwi at baka manghinala ang asawa niya. @Theod

Sa kabilang banda, nang makalabas si Mallory, pakiramdam niya ay nabunutan siya ng tinik. Sa isang malalim na hininga, parang natanggal lahat ng bigat na pasan-pasan niya.Mula pagkabata hanggang sa lumaki, bihirang sumuway o lumaban si Mallory sa kagustuhan ng mga magulang niya. Pero dumating ang isang pagkakataon na ipinaglaban niya ang sarili niya, noong panahon na pipili na siya ng kurso sa kolehiyo.Pangarap sana niyang kumuha ng Medisina, ngunit mariin itong tinutulan ng kanyang mga magulang. Ayon sa kanila, napakahabang proseso ang pag-aaral nito at gusto nilang magtrabaho na lang siya agad. Ang gusto nila ay makapag-ipon at makatulong siya sa gastusin ng pamilya, lalo na para sa pangangailangan ni Maison.Dahil pursigido siyang makuha ang gusto niya, nag-hunger strike ito bilang protesta. Nangako pa siya na hinding-hindi na siya hihingi ng kahit sentimo o allowance sa kanila balang araw. Dahil sa tindi ng kanyang paninindigan, wala na silang nagawa kundi pumayag at payagan siy

Pag-uwi sa bahay, hindi mapakali si Cora sa kama. Paulit-ulit siyang umiikot at hindi makatulog, tila may mabigat na bagay na bumabagabag sa kanyang isipan. Kahit anong pilit niyang pumikit, ang mga imahe ng anak na galit ang bumabalik-balik, kaya’t naging imposible para sa kanya ang makapagpahinga. Katabi niya si Leo na natutulog na, pero naramdaman nito ang paggalaw-galaw ni Haiying. May kaunting hangin ding pumapasok sa pagitan ng kumot, kaya medyo nanlalamig ang buong kwarto. Ang katahimikan ng gabi ay lalo lang nagpapalala sa bigat na nararamdaman ni Cora, habang si Leo naman ay tila payapa lang at walang pakialam sa mundo. Nainis si Leo at nagsalita nang pasigaw, "Kung ayaw mo matulog, lumipat ka na lang sa kwarto ni Lori! Huwag mo akong istorbohin, gusto ko pang makapahinga." Nagalit si Cora at biglang umupo sa kama. "Tulog lang ang alam mo! Tulog, tulog, tulog! Wala ka bang pakialam? Ang gulo-gulo na ng sitwasyon ni Sonson, pero kaya mo pang humilik at magpahinga?" S

Sa isip ni Maison, parang nanunuya lang si Mallory at parang pinagtatawanan siya.Iba na talaga siya ngayon. Dati kasi, kahit anong gawin niya o kahit paano niya ito pahirapan, tahimik lang ito at hindi lumalaban at sumasagot. "Maghintay ka! Pagdating ni Mama, isusumbong kita!" banta ni Maison nang may halong inis at pananakot. Hindi na lang sumagot si Mallory. Nanatili siyang tahimik at dahan-dahang tinupi at iniligpit ang higaan at mga kumot. Kinuha niya ang toothbrush at baso at tahimik na lumabas para maghilamos at magsipilyo. Maya-maya pa, dumating na si Cora dala ang almusal. Nang tanungin niya at nalaman niyang hindi pa nagsisipilyo si Maison, biglang sumama ang itsura niya at lumingon kay Mallory. "Anong klaseng pag-aalaga yan ha? Bakit hindi mo pinagsipilyo o pinaghugasan man lang ng bibig ang kapatid mo? Kahit tubig lang sana pinainom mo para maibsan ang pagka-uhaw!" sermon niya. "Oo nga naman Ma! Sabi niya aalagaan niya ako kagabi, pero parang bato na natutulog lan