บททั้งหมดของ Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride : บทที่ 101 - บทที่ 110

Walang ina ang nagiging masaya o ipinagmamalaki ang sarili kapag pinapahiya, kinukutya, o minamaliit niya ang kanyang sariling anak. Ito ay bagay na hindi karaniwan, bagay na tila labag sa likas na damdamin ng isang magulang. Ngunit si Cora ay ginawa ang lahat ng ito nang walang pag-aalinlangan. Sa bawat salitang kanyang binibitawan at sa bawat kilos na kanyang ginagawa, tila ito ang kanyang pinakamalaking hangarin, ang yurakan ang pagkatao ng kanyang anak sa ilalim ng kanyang mga paa, hubarin ang natitira pa nitong dangal, at iaphiya ito nang lubos sa harap ng lahat. Para bang nais niyang burahin ang anumang halaga at pagpapahalaga na mayroon si Mallory sa sarili nito. Yet right in the darkest, most painful moment she had ever known, the image of Theodore, tall, steady, and strong suddenly flashed into her mind. Just the thought of him felt like a solid anchor, holding her fast so she wouldn’t drown completely in this sea of sorrow and pain. It was as if a ray of light had br

Ngunit bago pa man siya tuluyang bumagsak sa malamig na sahig, mabilis na kumilos si Theodore. Agad niyang hinapit ang baywang ng dalaga at inalalayan ito nang mahigpit, sinisigurong hindi ito babagsak. Ang kanyang mga bisig ay nagsilbing matibay na pader na pumigil sa kanyang pagbagsak. Ang yakap na ibinigay nito ay kasing-init at kasing-komportable ng dati, parang isang mainit na kumot sa panahon ng taglamig. Ang pamilyar na amoy na lagi niyang naaalala ay pumuno sa hangin sa kanilang paligid. Para bang nasa kanyang sariling tahanan muli. Habang nakahilig siya sa dibdib ng lalaki, hindi maiwasang mapatingin ni Mallory sa palad nito na punong-puno ng dugo. Ang nakitang iyon ay tila tumusok sa kanyang puso, at lalo siyang nanginginig habang humahagulgol. "’Yong kamay m-mo.. nasugatan ka..." bulong niya sa pagitan ng mga hikbi, punong-puno ng pag-aalala at pagsisisi. Marahang hinaplos ni Theodore ang kanyang likod, parang pinapakalma ang isang batang takot na takot. Ang kanyan

"I believe you are well aware of exactly what is happening and where things stand right now," mahinahong saad ni Theodore. "For now, it is best that you focus your attention and care on your son." Habang sinasabi ito, bahagya niyang ibinaling ang kanyang tingin sa binata na nakahiga sa kama, na tahimik lamang na nakamasid sa kanila. "Kapag maayos na ang kanyang kalagayan at natapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin para sa kanya, makakahanap tayo ng tamang panahon para mag-usap nang mahaba at maayos tungkol sa lahat ng bagay," dugtong pa niya. Pagkatapos ay bahagyang ibinaba niya ang kanyang tingin bago ito muling itinuon kay Cora. Ang kanyang mga mata ay tila walang emosyon, walang galit o awa, parang nakatingin lamang siya sa isang estranghero. "But no matter what you say or do, it cannot change the truth…your daughter is my wife now. From this moment on, I will take full responsibility for her well‑being and everything concerning her life. There’s no need for anyone el

Tinitigan niya nang diretso ang mga mata ni Mallory, tila nais niyang iparamdam sa kanya na ang bawat kataga ay nagmumula sa kanyang puso, bago siya dahan-dahang nagpatuloy sa pagsasalita. "Have you ever heard the saying… that life will keep bringing us through the same lessons until we learn to respond in a new way? It’s just like what people often say, things left unresolved tend to find their way back to us again and again. But the very moment we finally choose to face them instead of turning away… that is when we truly begin to find who we really are.” Ang malinaw at malambing na boses ni Theodore ay umabot sa kanyang pandinig, parang isang himig na dahan-dahang pinahupa ang gulo ng kanyang isipan at nagpapagaan sa bigat ng kanyang puso. Hindi namamalayan ni Mallory, dahan-dahan siyang lumingon at ibinaling ang kanyang tingin sa lalaking nasa tabi niya. Habang nakatingin sa kanya, pakiramdam ni Mallory ay parang tinititigan niya ang isang malawak at malalim na karagatan ang mga

Habang nakatingin sa kanya, biglang bumalik sa isipan ni Theodore ang nakita niya noong una siyang dumating sa pintuan ng silid ng ospital. Ang alaala ay napakalinaw pa rin sa kanyang isipan, parang nangyari lamang ito kahapon. Naalala niya ang sandaling narinig ni Mallory ang kanyang ina na sumisigaw at nagsasabing mas mabuti pang mamatay na lang siya. Sa sandaling iyon, walang pag-aalinlangang kumuha ang dalaga ng matalim na kutsilyong nakalagay sa tabi. Kitang-kita sa kanyang mga mata ang determinasyong gawin itong walang takot, walang pag-aatubili, at tila handa na siyang gawin ang kahit ano upang wakasan ang lahat ng pagdurusa. Ang ekspresyon ng kanyang mukha ay nananatili sa isipan ni Theodore, at hanggang ngayon ay hindi niya malimutan ang bigat ng sandaling iyon. Nang makita ni Theodore ang pangyayaring iyon, parang nawala siya sa sarili sandali at tumigil ang kanyang mundo. Para siyang natulala dahil sa takot na baka mawala ang babaeng pinakamahalaga sa kanya. Ngunit