《Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride 》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

Kakababa lang ng tawag mula kay Cora, ang nanay ni Mallory. Pinaanyaya niya ang dalawa na dumalaw at kumain sa kanilang bahay sa mga susunod na araw.Pero sa halip na matuwa, lalong kinabahan at nabahala si Mallory. Iniisip niya kung paano haharapin ang lahat kapag nandoon na sila, kung ano ang mga itatanong, at kung paano ayusin ang mga bagay na matagal nang nakabitin sa pagitan nila. Gusto na lang niyang ipagpaliban at umiwas na lang nang tuluyan dahil sa takot na baka magulo lang muli ang lahat.Napansin agad ni Theodore ang pagbabago sa kanyang mukha at ang katahimikang bumalot sa paligid. Alam niya agad kung ano ang tumatakbo sa isip nito. Dahan-dahan siyang lumapit sa direksyon nito at umupo sa harapan ng asawa.“Everything always needs to be faced and resolved, Mal. Avoiding them is never the solution. What matters isn’t that problems come up, but how we choose to fix and overcome them properly.”Ang simpleng mga salitang iyon ay parang gumising sa diwa ni Mallory. Laging maram

Kahit na inaasahan na ni Mallory na mangyari ang ganitong eksena, napakabigat pa rin ng kanyang naramdaman nang tuluyan na itong maganap sa harap mismo niya.Nanatiling mahinahon at kalmado ang boses ni Theodore habang nagsalita, “Whatever the matter is, umupo po muna tayo at pag-usapan ito nang maayos.”“Usapang walang kwenta! Ano pa ba ang dapat nating pag-usapan sa’yo?” matapang at puno ng galit na sagot ni Leo.Biglang umalingawngaw ang boses ni Cora mula sa loob ng bahay. Lumapit siya sa pintuan na may seryoso at malamig na mukha. “Hinaan mo ang boses mo. Gusto mo bang marinig ng mga kapitbahay ang ingay niyo? Hindi ka pa ba nahihiya sa mga nangyayari?”Tumingin siya sandali kina Theodore at Mallory at mahinanong nagsalita, “Pumasok kayo at doon na lang natin pag-usapan ang lahat.”Wala siyang ipinakitang anumang emosyon at pag-aalala, at pagkatapos magsalita ay tumalikod na siya at naglakad papasok sa loob ng bahay.Galit na inalis ni Leo ang kamay ni Theodore mula sa kanya at h

Ilang sandali pa matapos ibuhos ni Mallory ang lahat ng kanyang nararamdaman, namayani ang katahimikan sa paligid. Walang nakapagsalita, tanging ang matalim at puno ng hinanakit na titigan lamang nina Mallory at Cora ang mararamdaman. Sa likuran ni Mallory, nanatiling nakatayo si Theodore hindi man lang gumalaw mula sa pwesto niya. Sa kabilang banda, si Mallory ay hindi naman talaga umaasa na magiging maayos at payapa ang magiging pag-uusap nilang lahat. Para sa kanya, matagal nang nasira ang lahat at wala nang saysay pang subukang ayusin pa ito. Kaya naman, sa halip na magpakita man lang ng kahit kaunting pag-aalala at pagpipigil, basta na lang niyang ipinagwalang-bahala ang tensyon sa paligid at nagsalita nang diretsahan, na parang hindi niya nakikita ang pagkalito at sakit sa mukha ng mga tao sa kanyang paligid. “Tama naman, hindi ba?” panimula niya, na may halong pag-uuyam sa bawat kataga. “Kapag ipinanganak na ‘to, hindi mo na kailangang mag-alala pa. Mas maganda pa

“Imposible,” mariing sagot ni Mallory. Walang halong pag-aalinlangan sa kanyang boses, at kitang-kita sa kanyang mukha na hinding-hindi siya magpapatinag. “Kahit ayaw mo o gusto, kailangan mong sumama sa akin,” matigas na sabi ni Cora, habang nakatitig nang masama sa kanya. “Nalunod ka na talaga sa kasamaan kaya hindi mo na nakikita ang tama at mali.” Lalong lumala ang inis sa itsura ni Cora. Ni minsan ay hindi niya pinakinggan at inintindi ang mga sinabi ni Mallory. Wala man lang pumasok sa isip niya na baka may mali siya o may dapat siyang baguhin sa kanyang ginagawa. Sa tingin niya, tama lang ang lahat ng desisyon at kilos niya, at siya lang ang nakakaalam ng kung ano ang mabuti para sa iba. Sa kabilang banda, tahimik lang na nakatingin si Theodore. Malalim ang kanyang tingin habang pinapanood ang lahat ng nangyayari, unti-unting naliwanagan ang kanyang isip. Sa sandaling iyon, naintindihan na niya nang lubos kung anong klase ng pamilya ang kinalakihan at kailangang harapin pala

"It's not marriage fraud at all. We were both truly serious about getting married.” Hindi naman nais pang makinig pa ni Leo, parang wala nang halaga ang anumang paliwanag na maririnig niya. “Huwag mo kaming bolahin sa mga salitang ganyan. Akala mo ba sasang-ayon na lang kami dahil sinabi mong seryoso kayo? Huwag kang umasa, hinding-hindi mangyayari ‘yan. Ano na lang kung ikaw ay propesor sa unibersidad? Pinaghirapan naming palakihin at pag-aralin ang anak namin, tapos basta-basta na lang ba namin siyang ipapakasal sa’yo nang ganun-ganun na lang?” “Hindi po ganoon ang aking ibig sabihin, at alam ko pong hindi ganoon kadali,” sagot ni Theodore nang kalmado. Pagkatapos, lumingon siya kay Mallory at nagsalita nang mahina. "Would you mind excusing us for a little while? I’d like to speak with them privately, if that’s alright.” Nang marinig ito, agad na umiling si Mallory. Kitang-kita sa mukha niya ang pag-aalala, parang natatakot na baka may gawin at sabihin ang kanyang mga magulang