《Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride 》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

‘Putcha, ‘di ba uso ang self-awareness? Parang yan yata ang pinakamalaking utang niya sa buhay,' matabang na bulong sa isip ni Iñigo. Mas pinili niyang hindi na lang patulan, dahil kahit anong sabihin niya, alam niyang bingi na ito sa katotohanan. Kaysa makipagtalo pa, mas pinili ni Iñigo na lumayo. Masyado siyang tamad upang makipag-usap pa sa kanya at naglakad na lamang palayo. Ang kanyang mga hakbang ay mabilis, at ang kanyang mukha ay seryoso, na tila ba'y gusto niya lang makawala sa sitwasyong iyon. Ngunit nagpumilit si Julia, hinawakan ang braso nito.. "Hindi ka pwedeng umalis! Kailangan mo munang magpaliwanag! Minamaliit mo ba ako simula’t sapol at iniisip mong hindi kasinggaling ng kay Mallory ang mga grades ko?” Nakita ang dalawang magkasintahan na nakikipagtaluan sa pintuan ng meeting room, at maraming taong dumaan ang nakarinig ng ingay at napatingin nang may pagtataka. Ang mga bulungan ay unti-unting lumalakas, at ang tingin ng mga tao ay tila humuhusga. Dati ay ipin

@mallorychooseday: "Ano ba 'yang pinagsasabi mo? Totoo ba 'yan?" @minigunduhhhh: "Sa totoo lang, kung titingnan mo, bagay na bagay kayo ni Prof! Tingin ko, kayo ang perfect match!"Bagay na bagay? Nahirapan si Mallory na maniwala na ang salitang ito ay maaaring gamitin upang ilarawan sila ni Theodore. Ang kanyang puso ay kumabog nang mas mabilis, at ang kanyang mukha ay bahagyang namula. Hindi niya inasahan ang ganoong komento mula kay Mimi.@mimigunduhhhh: "Kapag nakatayo ka sa tabi niya na hawak ang trophy, pakiramdam ko, para kayong dalawang nanalong hari at reyna, na nagkita sa tuktok ng mundo! Bongga!"Tinitigan nang maigi ni Mallory ang litrato sa kanyang cellphone, at hindi niya mapigilang mapangiti nang mag-isa. Sa litrato, kitang-kita ang kanyang sarili na nakatayo sa tabi ni Professor Leviste, na tila ba'y sila ang nangingibabaw sa lahat. "Magkikita tayo sa pinakatuktok," bulong niya sa kanyang sarili habang nakatitig sa screen. Nagniningning ang kanyang mga mata sa tuwa.

Nang sumapit ang oras ng hapunan, naroon na silang tatlo sa loob ng restaurant. Nakaupo na sila sa mesa, at nasa tapat na mismo ni Mimi sina Mallory at Theodore.Natatawa umano si Mallory sa kaibigan dahil kung gaano kayabang at kasigurado pa ito sa mga sinabi nito kanina sa chat. Puno ng tapang, at pangakong siya pa ang unang magsasalita at magtatanggol sa kanya. Pero pagdating mismo sa harap ni Professor Leviste, ibang-iba ang nangyari!Wala na yung matapang at maingay na Mimi na kilala niya. Yung dating puno ng garbo at lakas ng loob na pananalita, biglang napalitan ng sobrang tahimik at mahinhin na babae. Parang ibang tao na siya, sobrang bait, mapagkumbaba, at halatang takot na takot mapansin o mapagalitan man lang ng propesor. Hindi mapigilan ni Mallory ang mapangiti nang palihim habang nakatingin kay Mimi. Sobrang nakakatawa ang ikinikilos nito ngayon. Ngayong kaharap na niya si Theodore, parang naubusan agad ng buto ang likod niya! Ni hindi man lang niya kayang ituwid ang t

Masaya at puno ng kwento ang kanilang hapunan. Matapos ang ilang araw na pagkakalayo ni Theodore, parang napakahalaga at espesyal ng gabing ito para sa dalawa.Habang kumakain, ikinuwento ni Theodore ang lahat ng kanyang naranasan sa lungsod, mga nakita, mga lugar na pinuntahan, at mga simpleng bagay na umagaw sa kanyang pansin. Tahimik lang na nakikinig si Mallory, puno ng interes sa bawat salitang binibigkas ng kanyang asawa.Matapos ang simple at makahulugang hapunan ay napagpasyahan na nilang umuwi na dahil gabi na rin. Nagpaalam na rin si Mimi na na umuwi at ngumiti habang pinagmamasdan ang dalawa bago tuluyang tumungo sa sarili niyang dadaanan at umuwi na rin. Tahimik at payapa ang biyahe nila pauwi, dala-dala ang magagandang alaala mula sa gabing iyon.Nang makarating na sila sa bahay, umupo si Mallory sa sofa ng kanilang sala, naramdaman niya ang pagod sa sandaling umupo ito. Habang si Theodore ay nanatiling nakatayo bago kumuha ng isang maliit na kahon mula sa kanyang bag.

Mula noon, nagbago na ang lahat para kay Mallory. Kahit gaano pa karami at kahalaga ang mga parangal at tagumpay na matanggap niya, kahit anong karangalan pa ang iuwi niya sa bahay, hindi na niya kailanman inasahan na may makikinig, makapapansin, o magiging masaya man lang sa kanya. Ang bawat tropeo, sertipiko, at tagumpay ay nanatili na lamang sa kanya, walang ibang makakita, walang ibang magalak, at walang ibang makakaalala. Wala man lang kahit isa na kasama niyang magdiwang. Walang sinuman ang tumitingin sa kanya nang may pagmamalaki dahil sa mga nakamit niya. Ang bawat tagumpay ay naging tahimik na lang…sarili niyang alam, sarili niyang ipinagmamalaki, at sarili niyang tinatago. Nakatingin nang maigi si Theodore kay Mallory. Kahit pilit itong ngumingiti at nagkukuwento, hindi nakatago sa kanya ang lungkot na dahan-dahang gumuhit sa mukha ng babae. Damang-dama niya sa bawat salitang binitiwan nito kung gaano kabigat at kasakit ang pinagdaanan nito mula pa noong bata pa siya. S