《Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride 》全部章節：第 151 章 - 第 160 章

Pagkatapos makalayo at makapagpaalam nang maayos kay Theodore, humanap agad si Mallory ng bakanteng upuan sa isang sulok na medyo tahimik. Doon lang niya tuluyang nakalaya ang hiningang kanina pa nakasiksik sa kanyang dibdib at matagal na niyang pinipigil. Huminga siya nang malalim, dahan-dahang pinapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso na tila gustong tumalon palabas sa kanyang dibdib. Parang ang bigat ng pakiramdam niya ay unti-unting gumagaan habang inilalabas niya ang lahat ng naiipong kaba. Biglang pumasok sa isip ni Mallory ang isang imahe, nakatayo siya sa harap ng seryoso at walang emosyon mukha ni Theodore, habang nakasuot ng manipis at kaakit-akit na lingerie. Sa sandaling maisip niya iyon, biglang nanlamig ang kanyang buong katawan at parang may gumapang na kuryente mula sa kanyang leeg pababa sa gulugod. ‘Hindi pwede! Mali ‘yan!’ suway niya sarili. Agad niyang itinaboy ang larawang iyon sa kanyang isipan. ‘Baka isipin ni Professor na kabastos kung buntis. Baka

Sa paningin niya, ang reaksyong iyon ay nakatutuwa, kaya’t dahan-dahang gumuhit ang isang maliit na ngiti sa kanyang mga labi. Pagkauwi nila sa bahay, dumiretso agad si Theodore sa kusina upang maghanda ng hapunan. Nitong mga nakaraang araw, napansin niyang halos nawalan ng gana sa pagkain si Mallory. Kaya naman, sinisikap niyang magluto ng mga masasarap at masustansyang ulam, sa pag-asang ganahan itong kumain nang maayos at mabawi ang lakas. Habang naghihintay, tila lutang at wala sa sarili si Mallory. Pero nang makita niyang abala si Theodore sa pagluluto, kinuha niya ang maliit na kwaderno na ginamit niya kaninang hapon para isulat ang lahat ng mga payong natutunan. Binasa niya itong muli nang dahan-dahan, at habang binabalik-balikan ang mga nakasulat, unti-unting bumalik ang kanyang lakas ng loob at kumpyansa sa sarili. “Heto na naman! Sigurado na ako ngayon,” sabi niya sa kanyang isipan habang nakangiti nang may panibagong pag-asa. “Sa susunod na pagkakataon, siguradong hin

Napailing na lang nang bahagya si Theodore habang nakangiti na naaliw sa pag-uusap ng kaniyang lola. Tunay ngang habang tumatanda, nagiging mas magaan at parang bata na ang ugali ng ilang tao, pero ang pagiging padalos-dalos at mainitin ang ulo ay nananatiling hindi nagbabago, lalo na sa kanyang lola. Dahan-dahang ibinaba ni Theodore ang kanyang telepono, kahit may halong pagkabigla sa biglaang pagputol ng usapan. Sinulyapan niya ang orasan sa dingding at nakita niyang malapit na ang oras ng pagtulog. Tumayo siya at dumiretso sa kusina upang magpainit ng gatas, alam niyang makakatulong ito para makapagpahinga nang maayos at magkaroon ng lakas si Mallory. Ang init ng gatas ay magbibigay din ng komportableng pakiramdam sa katawan ng dalaga. Habang abala siya, napansin niyang hindi tuluyang nakasara ang pinto ng library. May kaunting siwang ito kung saan tumatagos ang mahinang liwanag mula sa loob, at tila nagpapahiwatig na nandoon pa rin ang asawa, malalim pa rin sa kanyang pagbab

“Magkikita kayo ng pamilya niya? Dapat inisip mo ‘yan bago ka pumayag magpakasal, ‘di ba? Bakit ngayon ka pa biglang lumalambot at kinakabahan nang ganito?” asar na sabi ni Mimi habang pinipisil ang pisngi ni Mallory. Napabuntong-hininga nang malalim si Mallory, parang dala-dala ang bigat ng buong mundo, “Sumang-ayon lang naman ako teh! Wala sa isip ko na may kasama palang ganitong pagsubok ha! Akala ko simpleng kasal lang ‘to!” Napahagalpak ng tawa si Mimi, “Hala, ganyan ba? Edi ano na ang kinatatakutan mo ngayon? Baka naman matunaw ka lang sa kaba bago pa man sila dumating” Tumingala si Mallory na parang tutulo na ang luha sa takot, “Syempre naman! Paano kung tingnan nila ako at isipin nila na ‘kulang, hindi bagay, at anong nakita ng anak namin sa kanya?’ Natatakot akong baka hindi nila ako tanggapin at magustuhan!” Napahawak si Mimi sa baba na parang nag-iisip nang seryoso, “Hmm… kung may anak akong kasing-galing, kasing-yaman, at kasing-perpekto ni Professor Leviste? Maniw

Nang humupa na nang kaunti ang kanyang naramdamang hiya, naisip ni Mallory na kailangan na nilang umalis. Dahan‑dahan at tahimik siyang lumabas ng kwarto, parang may gustong itago ang init ng kanyang mga pisngi. Napansin ni Theodore ang bahagyang pamumula sa dulo ng kanyang mga tainga, tanda na nandoon pa rin ang natitirang hiya mula sa nangyari kanina. Ngunit sa halip na asarin pa siya lalo, pinili ng lalaki na manahimik na lang at huwag nang banggitin ang nangyari, para hindi na lalong mapahiya ang asawa 'They say even the softest, most harmless rabbit will fight back when it has nowhere left to run.’ bulong sa isip ni Theodore habang nakatingin sa asawa. ‘This dear woman is quick to grow shy and flustered, if I push her boundaries too much, she might just pull away and lose heart and I could never allow that.’ Theodore whispered under his breath. Pagkatapos nito, sabay silang lumabas ng bahay at sumakay sa sasakyan. Simula noong nalaman ni Mallory na malapit na niyang m