《Shadows of a Vow: The Professor's Hidden Bride 》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

Napasinghap nalang si Mallory sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng ina. Sa isip niya, napakaganda ng kanilang pananalita pero ang totoo, nagbabago lang ang pakikitungo nila depende sa halaga ng tao. Kapag ang isang tao ay may naitutulong o mayaman, maganda ang kanilang pakikitungo, kapag wala naman, itinuturing lang itong parang ibang tao. Bahagyang kumislap ang mga mata ni Mallory, “Hindi na kailangan. Ayoko nang magkaroon ng anumang ugnayan o koneksyon sa inyo mula ngayon,” Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kinauupuan, at tiningnan sila nang diretso. “Dadalhin ko na ang lahat ng gamit ko ngayong araw. Mula ngayon, maaari niyo nang gamitin ang kwarto ko bilang bodega o imbakan ng mga gamit niyo.” Sumunod si Theodore sa kanya papasok sa kwarto. Pagtingin niya sa paligid, napansin niyang puno ito ng iba’t ibang gamit at kalat ngunit halos wala naman talagang mga bagay na tunay na pag-aari ni Mallory. Parang hindi naman talaga siya nabigyan ng sariling puwang at gamit sa sarili

There was a look of gentle sympathy in Theodore's eyes, and finally, he pulled her into a warm embrace. Dahan-dahang humagulgol si Mallory sa kanyang mga bisig, habang nanginginig ang kanyang mga balikat. Marahang namang tinapik-tapik ni Theodore ang kanyang likod, parang isang magulang na pinapatahan ang batang nasasaktan. “Iiyak ko na ito sa huling pagkakataon para sa kanila,” sambit ni Mallory habang pinipigilan ang hikbi. Matigas ang kanyang tono, parang nagpapatibay sa sarili. “It’s alright,” malumanay na sagot ni Theodore. “Babayaran ko ‘yong lamang ng card na binigay mo sa kanila kapag nagtrabaho na ako. Kung gusto mo, pwede rin akong magsulat ng kasulatan na ibabalik ko ‘yon,” dagdag pa niya. Napangiti nang bahagya at napailing na lang si Theodore. Kahit sa ganitong pagkakataon, nasa isip pa rin niya ang mga bagay na iyon. “There’s really no need. This was always meant to be shared between us,” mahinahong sagot ni Theodore. Napangiti nang mapakla si Mallory. Pa

Hindi napigilan ni Mallory na magtanong pabalik nang may halong pag-aalinlangan, “Sabi mo ay parang walang interes sa mga ganyang bagay, paano ko pa siya maaakit?” Ngumisi si Mimi at ibinigay ang kanyang payo nang may kumpyansa, “Edi maging parang charming fairy ka! Gamitin mo lahat ng charms mo. Magsuot ka ng sexy pajamas, tapos lumandi ka nang konti , tignan mo siya sa paraang alam mong mapapatingin din siya sa’yo. Kapag hindi pa rin umepekto, sabihin mo na lang na takot kang matulog mag-isa at gusto mong makatulog sa bisig niya.” ‘Mukha naman akong buntis kulang sa pansin’ Mallory thought. Tumahimik sandali si Mallory at tila seryosong pinag-isipan ang payo. “Pero kung magsusuot ako ng ganoong damit at gagawin ang lahat ng sinabi mo, hindi ba ako magmumukhang baliw niyan? Para naman akong buntis na in-heat!” Nang marinig iyon, marahang tinapik ni Mimi ang noo ng kaibigan habang umiiling, “Ang tigas talaga ng ulo mo, ang hilig mo pang magbigay ng excuse! Sino bang nagsabin

Kahit hindi alam ni Iñigo kung ano ang dahilan kung bakit bigla itong lumapit sa kanila, hindi niya mapigilang makaramdam ng kakaibang pananabik at tuwa. Si Professor Leviste ang itinuturing na pinakabatang propesor sa buong unibersidad, at kilala na ng lahat ang kanyang talino at paging magaling niyang pinagmulan. Malaking bagay para sa isang mag-aaral na makilala at mapalapit sa isang taong kasing-kahusay nito. Kung magkakaroon siya ng pagkakataong mapansin, baka sakaling tanggapin pa siya nito bilang intern sa hinaharap, lalo na kapag kukuha na siya ng mas mataas na antas ng pag-aaral sa medisina. Dahil dito, hindi na mapakali si Iñigo at handang-handa nang ipakilala ang sarili. Paulit-ulit na niyang inayos sa isip niya ang kanyang sasabihin, para siguradong maganda ang kanyang unang impresyon. Nang tuluyang makalapit si Theodore, agad siyang yumuko nang bahagya at nagsalita. “Magandang araw po, Professor Leviste. Ako po si Iñigo, from Class 3, Clinical Medicine, year 202—”

Sa kabila ng kanyang sinasabi sa isip, hindi pa rin mawala ang bahagyang kaba sa kanyang dibdib. Pero habang nakikita niyang nananatiling kalmado at walang pagbabago ang mukha ni Theodore, unti-unti rin siyang humupa ang takot at nakasabay na nang maayos sa kanyang paglalakad. Habang nakatingin sa kanyang tabi at sa pigurang kasabay niyang naglalakad, dahan-dahang gumuhit ang isang mahinang ngiti sa mga labi ni Theodore. Ito ay mabilis lang at hindi mahalata, pero may bahagyang init at kakaibang kasiyahan na nakapaloob dito. Pagkatapos ng ilang sandali, nagsalita siya sa mahinahong boses, “Once you return the book, what do you plan to do next?” Tinantiya muna ni Mallory ang oras sa kanyang isipan bago sumagot, “Pagkatapos, kakain na lang po ako ng tanghalian.” Bahagyang bumaling si Theodore sa kanya at idinagdag. “Julie is here at the campus.” Nanlaki ang mga mata ni Mallory sa gulat. “Si Dr. Reyes po?” mabilis niyang tanong, “Nasaan po siya ngayon?” ‘Naku, nakalimutan