All Chapters of เพลิงสุมใจไฟสุมรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“อย่าไปยุ่งกับเขาเลยลูก เขาเป็นคนมีอิทธิพล ถ้าเขาบอกว่าไม่รับ ลูกไปยุ่งกับเขา เราอาจจะเดือดร้อนนะ”“แม่กลัวเหรอคะ” สุวดีถามมารดา“แม่เป็นห่วงครอบครัว คนมีเงินมีอำนาจ เขาจะทำอะไรก็ได้” จริงๆ แล้วถ้าหากมีเรื่องอะไรขึ้นมา นางก็พอจะขอความช่วยเหลือจากผู้มีพระคุณของสามีได้บ้าง แต่เพราะว่าไม่อยากรบกวน และไม่อยากมีเรื่อง เท่าที่ท่านรับอุปการะเลี้ยงดูลูกชายคนเล็กนั้นก็เป็นพระคุณอย่างสูงแล้ว เพราะมีพระคุณต่อกัน ตอนท่านขอลูกชายคนเล็กไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม นางกับสามีจึงยอมยกสนให้ เพราะคิดว่าอนาคตลูกจะได้ไม่ลำบาก ส่วนสุวดีนั้นเป็นผู้หญิง ต่อไปต้องแต่งงาน ถ้าได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ ก็หายห่วง แต่กลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด เพราะบุตรสาวไปเจอกับผู้ชายไม่ดีเข้า“แต่เราต้องทวงความยุติธรรมนะคะ”“คนมีเงินเขาพูดอะไรก็มีคนเชื่อ ถึงวดีพูดไปก็จะหาว่าไปเป็นเมียน้อยเขา แม่กลัววดีจะเป็นอันตรายนะลูก”“ก็ได้ค่ะแม่” สุวดีรับคำมารดาเพื่อให้ท่านสบายใจ แต่จริงๆ แล้วเธอไม่ได้ล้มเลิกความตั้งใจ“หลานคนเดียวพ่อกับแม่เลี้ยงไหว”“ถ้าเป็นคนอื่นคงไปเรียกร้องแล้วนะคะ”“หนูไปเรียกร้องแล้วเขาไม่รับ ไม่ใช่เหรอ”“เราก็ต้องทำให้ถึงที่ส

“ไม่ได้” เธอบอกตัวเอง รีบเตือนสติเอาไว้ ไม่ควรเอาอารมณ์ชั่ววูบมาทำให้ตัวเองเดือดร้อนไปด้วย“ฝากไว้ก่อนเถอะ”“ฝากไว้ อย่าลืมมาเอาคืนด้วยล่ะ”“อุ๊ย!” เธอหันขวับไปมอง ปรากฏว่าเขายืนอยู่หน้าประตูห้องครัวแล้ว“ตกใจหมดเลย ทำไมชอบมาเงียบๆ”“ไม่มาเงียบๆ จะรู้หรือว่ามีคนแอบนินทาฉันอยู่”“นินทาคือพูดลับหลังและคนนินทาก็ไม่รู้ แต่คุณรู้ เขาก็ไม่ได้เรียกว่านินทา”“ปากดี” เขาเดินเข้าไปหาเธอ“วันนี้ทำอะไรกิน”“ยำ” เธอตอบง่ายๆ พักหลังมานี้นราวดีชอบทานยำ เธอนำผักที่เขาหามาให้นำมาทำยำ และวัตถุดิบที่เขาซื้อมาจากในเมือง“ยำอะไร”“ก็เห็นอยู่ยังจะถาม อุ๊ย!”“อย่ามาอวดดี” เขากระชากมือของเธอมาหา มองเธออย่างคาดโทษที่เธอปากดี“ยำตะไคร้ค่ะ” เธอเองก็ไม่คิดหรอกว่าในป่าแบบนี้เขาจะปลูกตะไคร้เอาไว้ อะไรหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างที่นี่บ่งบอกว่าเขาอยู่ที่นี่กับมันมานานแล้ว จึงมีความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่าผสมกับพืชผักสวนครัวที่ไม่น่ามี แต่กลับอยู่ด้วยกันอย่างลงตัว ถึงเธอจะเคยอยู่เมืองนอกกับคนเป็นป้า แต่ท่านก็ชอบกินอาหารไทย เธอเลยได้ทำอาหารไทยให้ท่านเป็นประจำ จึงรู้จักพืชสมุนไพรของไทยดี“ฉันชอบกิน” คนที่ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ เวลา

“แกนี่มันน่าจะตายๆ ไปซะได้ก็ดี ไม่น่าเกิดมาขวางหูขวางตา ฉุดรั้งครอบครัวฉันให้ตกต่ำเสื่อมเสีย”นนท์เดินไปหาอะไรสักอย่างเพื่อคว้ามาลงโทษทุบตีบุตรสาว เลยดึงเข็มขัดออกมาฟาดบุตรสาวคนเล็กฟาดแทน แค่เห็นหน้านราวดีเขาก็เกลียดชัง ยิ่งหมอดูเคยดูดวงให้เขากับภรรยาว่าจะตายเพราะลูกสาวคนนี้ ก็ยิ่งทำให้นนท์และมาตาเพิ่มความเกลียดชังในตัวลูกสาวคนเล็กเข้าไปอีก“โอ๊ยๆๆ คุณพ่อขา... อย่าทำหนูเล็กเลยค่ะ หนูเล็กเจ็บ หนูเล็กกลัวแล้ว” นราวดีร้องไห้สะอึกสะอื้น หลบเข็มขัดของบิดาอย่างหวาดกลัว“คุณพ่อคะ ตีให้หนักๆ เลย นังนี่มันไม่รู้จักสำนึกค่ะ ทำอะไรเสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลตลอด” นุสบาได้ทียุส่งทันที เพราะยิ่งเห็นหน้าน้องสาวก็ยิ่งหมั่นไส้อย่างหนัก“แกสำนึกผิดหรือยัง ห้ะ! นังลูกไม่รักดี”“หนูเล็กผิดไปแล้วค่ะ หนูเล็กขอโทษ” นราวดีจำต้องพูดประโยคนั้นออกไป เธอรู้อยู่เต็มอกว่าไม่ได้ผิด เธอไม่ได้มั่วผู้ชาย ไม่ได้สำส่อน แต่ต้องเอาตัวรอด เพราะลูกในท้องและเธอก็ต้องรักษาชีวิตเอาไว้ เหมือนกับที่เธอยอมรักษาชีวิตเอาไว้ตอนที่โดนจับตัวไป ชีวิตของคนเรามีค่า กว่าจะเกิดมาเป็นคนได้ นราวดีบอกตัวเองเช่นนั้น แม้ในช่วงเวลานี้ คนอื่นอ

สนบอกตัวเองว่าเขาไม่แคร์ผู้หญิงคนนั้น จะเป็นอย่างไรก็ไม่แคร์ และไม่สนใจการรายงานของลูกน้องคนสนิทอีก สุดท้ายเขาก็มานั่งซัดเหล้าเข้าปาก และเรียกผู้หญิงมาดับอารมณ์บางอย่างที่คุกรุ่นขึ้นมา“บัดซบเอ๊ย!” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ต้องการผู้หญิงแม้แต่คนเดียว เขาสบถอย่างหัวเสียกับความรู้สึกแบบนี้ ไม่ใช่เพราะว่าผู้หญิงพวกนั้นไม่สวย ไม่เซ็กซี่ ไม่น่าปรารถนา พวกเธอสวย เร่าร้อน จนถึงเตียงนอน แต่เขากลับรู้สึกไม่ต้องการเสียเอง“เจ้านายไม่ถูกใจเหรอครับ ผมจะรีบหาให้ใหม่นะครับ” ลูกน้องของสน ใบหน้าเลิกลักเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มไม่ถูกใจผู้หญิงคนไหนสักคนเดียว ทั้งๆ ที่เรียกหาตั้งแต่กลับมา“ไม่ต้อง!!!” เสียงเข้มที่เอ่ยขึ้นทำให้ลูกน้องหัวหดไปตามๆ กัน เพราะคิดว่าคงหาผู้หญิงได้ไม่ดี เจ้านายหนุ่มถึงหงุดหงิดเช่นนี้ เพราะปกติ สนไม่เคยหงุดหงิดมากมายถึงขนาดนี้“ออกไป!!!” สนไล่ลูกน้องอย่างหัวเสีย“เอ่อ...”“บอกให้ออกไปไง ไม่ได้ยินหรือไง” เสียงตวาดไล่ทำให้ทุกคนรีบหนีตายออกจากห้องของเจ้านายหนุ่มเกือบไม่ทัน ออกมาแล้วต่างก็โจทย์ขานกันใหญ่ถึงอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แถมยังขี้หงุดหงิดของเจ้านายกันยกใหญ่สนบดกรามเข้าหากันแน่น เขาโทษว

“เป็นเพราะแกแท้ๆ นังลูกสารเลว ทำให้ฉันเสียชื่อกี่ครั้งแล้ว แกทำกี่ครั้งแล้วห้ะ” นนท์จิ้มหน้าผากของบุตรสาวคนเล็กจนหน้าหัน นราวดีร้องไห้จนตัวโยน ดวงตาของเธอบวมฉึ่ง ร่างกายนั้นดูอ่อนแอเหลือเกิน เธอเอาแต่ร้องไห้ แต่ก็นึกขอบคุณที่ลูกไม่ได้จากเธอไปไหน ยังอยู่กับเธอ ไม่ได้จบชีวิตลงที่คลินิกทำแท้งนอกเมืองอย่างที่เธอหวาดกลัว“แกไสหัวออกไปเลยนะ ออกไปให้พ้นๆ หน้าฉัน แล้วอย่าสะเออะออกไปจากบ้านหลังนี้อีก เพราะท้องของแกจะประจานฉันให้ยิ่งย่อยยับกว่านี้” นนท์ตวาดไล่จนนราวดีสะดุ้งสุดตัว น้อยเข้ามาประคองร่างอ่อนแรงออกมาอย่างรวดเร็ว“ไม่เป็นไรแล้วค่ะคุณหนูเล็ก ถือว่าฟาดเคราะห์นะคะ” น้อยพูดอย่างดีใจที่คุณหนูของเธอรอดพ้นจากการทำแท้งมาได้ เรื่องเสียชื่อเสียงนั้น เธอแอบคิดว่านนท์ทำตัวเอง ถ้าหากให้นราวดีอยู่แต่กับบ้านก็สิ้นเรื่อง พอคลอดแล้วจะบอกว่าเด็กอุปการะมาเลี้ยงหรืออะไรก็ไม่มีใครสนใจกระมัง เพราะนราวดีไม่ได้ออกไปไหน ออกไปทำอะไรนอกบ้านเหมือนพี่น้องคนอื่น ค่อนข้างจะเก็บเนื้อเก็บตัวเสียด้วยซ้ำไป ตั้งแต่เด็กๆ นราวดีก็มักขลุกอยู่ในครัวกับพวกสาวใช้มากกว่าจะไปเล่นกับพี่ๆ ทั้งสอง แถมยังไม่เคยได้ของเล่นดีๆ เหมือน