All Chapters of เพลิงสุมใจไฟสุมรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ร่างกายของเธอเจ็บแปลบ สุขสมและอ่อนล้า รับรู้ถึงริมฝีปากร้อนและอุ้งมือใหญ่ที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างตลอดค่ำคืน เสียงหอบหายใจของเขาและเธอประสานกันระงม เสียงเนื้อกายกระทบกันสนั่นลั่นเตียง ค่ำคืนอันมืดมิดกับบทรักอันแสนเร่าร้อนดุเดือดเกิดขึ้นอย่างไร้ความปรานีนราวดีตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดร้าวไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว เธอกะพริบตาปริบๆ ค้นพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่บ้าน ลำดับเหตุการณ์ทุกสิ่งทุกอย่างแล้วตกใจเมื่อรับรู้ว่าตัวเองโดนจับมา หลังจากที่เธอออกจากสนามบินและขึ้นรถแท็กซี่คันนั้น!!!คราบคาวโลกีย์ที่ได้รับทำให้เธอยิ่งผวาจนแทบตกเตียง เมื่อคืนเธอจำได้ว่ามีคนล่วงล้ำเข้ามากระชากพรหมจรรย์ของเธออย่างไร้ความปรานี จู่ๆ น้ำตาก็รินไหล ความหวาดกลัวเข้าจู่โจมเธออย่างหนักเสียงประตูที่เปิดเข้ามาพร้อมร่างสูงของคนแปลกหน้าทำให้ร่างบอบบางสะดุ้งสุดตัว ดึงผ้าห่มมาคลุมกายเปลือยเปล่าแทบไม่ทัน เขาเป็นบุรุษร่างสูงสง่า ผิวสีแทน ใบหน้าคมสันและดุดันแต่กลับหล่อเหลาชวนมอง เธอมองเขาค้าง หัวใจเต้นแรงแทบกระหน่ำออกมานอกอก แต่เขามองกลับมาด้วยสายตาที่ทำให้เธอเย็นยะเยียบ“ตื่นแล้วเหรอ” เขาเอ่ยทักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฉันยังไม่อิ่ม”“คนเลว”“ฉันเลวได้มากกว่านี้อีกสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ”“จับฉันมาทำไม”“จับมาทรมานเล่น”“คนเฮงซวย”“เห็นเธอเจ็บปวดแล้วฉันชอบ” เขาหัวเราะเยาะหยัน เธอเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือดตาย“คุณเป็นโรคจิตหรือไง” เธอพูดอย่างคับแค้นใจ“อาจจะใช่ก็ได้ แต่สำหรับผู้หญิงอย่างเธอนะ”“ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณ จะลากคุณเข้าคุกให้ได้”“เอาสิ ฉันไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว ถ้าเธอกล้า”“ทำไมฉันจะไม่กล้า”“เธอสมยอมเอง”“ฉันไม่ได้สมยอม”“เธอสมยอมร้องครางให้ฉันร่วมรักทุกวันทุกคืน”“คุณมันเลว”“ฉันเปล่าแต่เธอต้องการแบบนั้นเอง”“ฉันไม่ได้ต้องการ”“เธอต้องการ หยัดสะโพกหาฉันร้องครางเสียงหลงอยากให้ฉันเอาใจจะขาด”“ไม่จริง”“จริง”“ไม่จริง คุณมันแผนสูงลอบจัด” เธอเถียงเขาเสียงหอบๆ เถียงไม่เคยชนะ สุดท้ายก็เจ็บใจเอง เขาชอบแกล้ง ขอบแหย่ ชอบยั่วโมโห แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข“เธออยากยอมฉันเอง” เขายั่วโมโห เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เขารู้ว่าเธอไม่ยอม เขาก็แกล้งว่าให้เธอโกรธ พอเธอโกรธ เขาก็ดูมีความสุข บางทีเลิกเถียงไปเอง บางทียังแหย่ให้เธอคุ้มคลั่ง นราวดีไม่เคยสติหลุดแบบนี้มาก่อน แม้แต่การอยู่กับป้าใจร้าย“ร้องไปเถอะ ร้องให้ตายก

“อาบน้ำถูหลังให้ผัวหน่อย ด้านหลังขี้ไคลเต็มเห็นไหม”“ถูเองสิ”“มันถูไม่ถึงไง มีเมียก็ต้องให้เมียถูให้” เขาวางเธอบนโขดหินใหญ่กลางลำธาร ก่อนจะส่งแชมพูและสบู่ให้เธอ ขณะหันหลังให้“ฉันไม่ถูให้หรอก”“ถ้าไม่ถูก็ทำอย่างอื่น” เขาหันมา นราวดีใบหน้าเหลอหลา สภาพเธอตอนนี้ล่อแหลมเหลือเกิน“ถูแล้วๆ หันหลังไปสิ” เธอรีบบอก พอเขาหันไป เธอก็ค้อนเขาขวับๆ“ถูแรงๆ หน่อยสิ มีแรงแค่นี้เองเหรอ”“โอ๊ย! จะฆ่ากันหรือไง” เขาหันมาจับมือของเธอเอาไว้แน่น“เจ็บนะ ปล่อยฉันสิ”“จะฆ่ากันหรือไง ถูแรงขนาดนี้”“คุณบอกว่าฉันถูเบา ฉันก็ถูแรงๆ แล้วไง” เธอพูดอย่างโมโหบ้าง“ปัญญาอ่อนหรือไงห้ะ! มันต้องลงแรงพอประมาณ ไม่ใช่แรงเกิน หรือเบาเกิน”“ฉันไม่เคยถูหลังให้ใคร” เธอปดคำโต อย่างน้อยคนเป็นป้าก็ใช้ให้เธอทำแบบนั้นออกบ่อย“ถูให้ฉันนี่แหละ ถ้ายังถูไม่ถูกใจ ฉันจะลงโทษเธอให้หนักเลย” เขาคาดโทษ นราวดีแอบเบ้ปากใส่แผ่นหลังเขา“นินทาฉันอยู่ในใจล่ะสิ”“เอ๊ะ! เปล่าเสียหน่อย” เธอรีบถูหลังให้เขา กลัวคนเผด็จการสุดแสนจะเอาแต่ใจ จะทำอย่างที่เขาบอกเธอเอาไว้จริงๆ“สระผมให้ฉันด้วย”“คุณโตแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็ก”“ฉันอยากให้เธอสระผมให้” เขาย้ำ นราวดีไม

“เมื่อกี้เธอเรียก” เขากอดเธอเอาไว้เต็มอ้อมแขนมาจากทางด้านหลัง“เปล่าเรียก”“โอ๊ย!” เขาร้องเมื่อโดนเธอกระทุ้งข้อศอกเข้าหา“ทำไมล่ะ กอดไม่ได้เหรอ” เขากอดเอวของเธอเอาไว้ ซบหน้ากับซอกคอของเธอ“ฉันร้อน อุ๊ย!” เขาหอมแก้มฟอดหนึ่งตอนเธอประท้วง นราวดีลูบแก้มไปมา หน้าแดงจัด เขาทำท่าจะก้มลงมาหอมอีก เธอใช้มือปิดแก้มเอาไว้ ปากของเขาจึงชนกับหลังมือของเธอแทน“ขนาดแก้มยังหวงเลยเหรอ”“หวงค่ะ” เธอซุกหน้ากับหมอน ไม่ยอมให้เขาหอมแก้มได้ง่ายๆ“ไม่เป็นไร” เขานอนกอดเธอแนบอก ไม่ยอมปล่อย“ห้ามบ่นว่าร้อนนะ” เขาพูดดักคอ เธอเม้มปากเข้าหากัน“นอนได้แล้ว ถ้าไม่นอนจะทำอย่างอื่นนะ” คำขู่ของเขาได้ผลจริงๆ เธอรีบหลับตาในทันที ไม่นานนิทรารมย์แสนสุขก็มาเยือน แต่คนที่นอนไม่หลับคือคนที่กอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขน...นราวดีแอบมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นใคร เธอไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน แต่ในใจก็เริ่มคิดอยากหาทางออกไปสำรวจทางหนีทีไล่ดู เขาดูเฉยเมยมาก เหมือนไม่กลัวว่าเธอจะหนีจริงๆ เหมือนก่อนหญิงสาวลองออกมาสำรวจเส้นทางอีกครั้ง มีทางเล็กๆ จากกระท่อมออกไปสามทาง เธอกำลังชั่งใจว่าจะไปทางไหนดี เพราะแต่ละทางก็ไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ไหน แต่รอยเท้าของเขา

“ถ้าคุณไม่บอก แล้วฉันจะรู้รึไง” เธอสวนกลับ ไม่อยากให้ใครมายัดเยียดข้อหาอะไรให้อีก“เสร็จแล้วไปทำกับข้าวด้วย ฉันหิวแล้ว” เขาเปลี่ยนเรื่อง รู้สึกหงุดหงิดขวางหูขวางตาไปหมด“ฉันเหนื่อยขอพักก่อน” เธอนั่งหอบหายใจ“ว้าย!!! นี่คุณ” เธอตกใจเมื่อโดนเขาอุ้ม ผวากอดคอเขาเอาไว้แทบไม่ทัน“ฉันหิวแล้ว ถ้าอยากพักไปนั่งพักในบ้าน ตรงนี้ร้อนเห็นไหม”“เป็นห่วงฉันเหรอคะ” จู่ๆ เธอก็ถามขึ้น ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ถามประโยคนั้นออกไป“เปล่า... คิดได้นะว่าคนอย่างฉันจะเป็นห่วงคนอย่างเธอ” เขาอึ้งไป ก่อนรีบปฏิเสธเสียงแข็ง“แต่อาการคุณมันฟ้อง” เธอยังเถียงไม่หยุด เขาเป็นคนแรกกระมังที่ทำให้เธอเถียงได้แบบนี้ ปกติเธอไม่ค่อยมีปากเสียงหรือเถียงใครนักหรอก“บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอ” เขาเสียงดังใส่เธอ“ไม่ได้เป็นห่วงก็ไม่ได้เป็นห่วง ฉันไม่เถียงกับคุณแล้ว” เธอปิดปากเงียบเสีย เมื่อเห็นเขาโมโห เขาเป็นอะไรนักหนา อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ“อือ...” เขาวางเธอลง ก่อนจะก้มลงมาหอมแก้ม หญิงสาวเบี่ยงหลบ ใช้มือปิดแก้มตัวเองเอาไว้“ทำไม” เขาทำเสียงดุ เหมือนเธอเป็นเด็กๆ และไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งผู้ใหญ่“ไม่ให้หอมค่ะ ถอยไปไกลๆ เลย อุ๊ย!”