All Chapters of เพลิงสุมใจไฟสุมรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่”“นี่เธอ!!!” เขาโมโหจนควันออกหูที่โดนเธอยั่วขนาดนี้ ยิ่งเธอท้องโตขึ้นก็ยิ่งอารมณ์รุนแรง ดูเถียงเขาสิ เอาเป็นเอาตาย ดูๆ ไปเขาก็นึกขำอยู่เหมือนกัน สู้อะไรเขาไม่ได้สักอย่าง แต่ยังจะเถียงให้ชนะเขาอยู่นั่น“ดี เธอปากดีแบบนี้ ฉันจะทำทุกอย่างให้ครอบครัวเธอพินาศ”“นี่คุณ!!!” นราวดีอ้าปากค้าง มองตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างใจหาย เธอเพิ่งสำนึกว่าไม่น่าไปปากดีกับเขาเลย“คุณอย่าทำอะไรครอบครัวฉันนะ” เธอเดินตามเขาไปติดๆ“นี่คุณ หยุดสิ คนบ้า ฉันบอกให้หยุดยังไงล่ะ”“นี่คุณ” เธอเดินไปดึงมือของเขาเอาไว้“อะไรของเธออีก”“คุณอย่าทำอะไรครอบครัวของฉันเลยนะ”“อะไรนะ ฉันไม่ค่อยได้ยินเลย...” เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเพื่อแกล้งเธอ นราวดีเม้มปากแน่น นึกเกลียดเขาจับใจ เธอไม่ชอบเป็นเบี้ยล่างเขาแบบนี้เลยจริงๆ“เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย”“ก็ฉันโมโหคุณนี่นา” เธอยอมรับ เสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“แต่เธอทำให้ฉันโกรธ” เขายียวน นั่นแหละนิสัยของเขา เขาชอบแกล้งให้เธอหัวหมุน ไม่เป็นตัวของตัวเอง เหมือนคนบ้าบอ“ฉันขอโทษๆๆ”“โอ๊ย! หูจะแตกแล้ว หยุด พอได้แล้ว” เธอหยุดกึก มองเขาตาปริบๆ“คุณหายโกรธแล้วใช่ไหม”“นี่เธอ เห็นฉันเป็นอะไร

“อื้อ... นี่คุณทำอะไรน่ะ” นราวดีหน้าแดงเมื่อเขาจูบฝ่ามือที่เธอปิดปากเขาเอาไว้ ก่อนจะจับมือของเธอดึงออก แล้วลามเลียฝ่ามือของเธอแทนเขาไม่ตอบแต่ค่อยๆ จูบจากฝ่ามือของเธอขึ้นไปตามแขน นราวดีขนลุกซู่ แก้มร้อนเห่อแดงลามไปถึงไปถึงใบหู“นี่คุณ!!!” เธอทำตาเขียวใส่เขา“ตื่นเต้นดีออก”“อะไรของคุณ”“ถ้ามีใครมาเห็นเราตอนนี้ไง ตื่นเต้นดีออก เธอก็พูดให้ดังๆ กว่านี้หน่อยสิหนูเล็ก” เขายั่วเธออีก“อุ๊ย! คุณสน” เธออุทานเมื่อเขาวกริมฝีปากขึ้นมายังอกอวบอิ่มของเธอ ก่อนจะขม้ำดูดเสียเต็มรัก“หวาน... ต้องขึ้นมาหาฉันทุกคืนนะ” เธอหน้าแดง เหมือนเขาเรียกให้เธอขึ้นมาหา เพื่อให้เขาดูดหน้าอกเสียทุกคืน เขาน่ะชอบพูดให้เธออาย คนอะไรบ้าบอที่สุด“คุณสน พอแล้วนะคะ”“ยังไม่พอ”“รังแกคนท้อง”“ก็คนท้องอยากน่ารังแกทำไมล่ะ” เขาไม่ยอมแพ้ เธอจะเถียงอีก เลยโดนปิดปากกั้นเสียงประท้วงต่างๆ เอาไว้เสียเลย มือของเขาลูบไล้สะโพกอวบของเธอ และวกมาที่หน้าท้องเนียน ทุกครั้งที่เขาลูบไล้หน้าท้องนูนๆ ของเธอ นราวดีรู้สึกแปลกประหลาดทุกครั้ง เธอมักจะชะงักหยุดนิ่งให้เขาลูบ เหมือนเธอกลัวว่าอนาคตข้างหน้า หากลูกไม่ได้เจอเขาอีก แต่ครั้งหนึ่งลูกก็เคยได้ร

“ยังไม่ชินอีกเหรอ เห็นหน้าแดงเสียทุกรอบ”“ใครจะหน้าด้านเหมือนคุณกันล่ะ”“ว่าฉันแบบนี้ ไม่กลัวฉันลงโทษหรือไง” เขาขู่ชิดแก้มนวล“กลัวหรือไม่กลัว ยังไงฉันก็ถูกคุณห่มเหงอยู่แล้วนี่นา”“จุ๊ๆ ไม่เอาน่า พูดเหมือนฉันเป็นพวกใจยักษ์ใจมารไปได้” เขาพูด ขณะจัดการกับเสื้อตัวหลวมของเธอดึงขึ้นไปทางศีรษะ นราวดีดิ้นไปดิ้นมาจนหอบ สุดท้ายก็แพ้เรี่ยวแรงชายชาตรี“คุณไม่กลัวหรือไงคะ”“กลัวอะไรล่ะ หืม...” เขาฝังหน้าลงบนทรวงอกอวบอิ่มเคร่งครัดอย่างหิวกระหาย“ฉันท้องอยู่ คุณทำแบบนี้ฉันอาจแท้งได้ ถ้าฉันแท้งคุณก็คงแก้แค้นไม่สนุกน่ะสิ”“ห่วงว่าฉันจะแก้แค้นไม่สนุกหรือไม่อยากทำหน้าที่ของตัวเองกันแน่” เขาดักคออย่างรู้ทัน“หน้าที่อันนี้ก็ไม่ใช่หน้าที่ของฉันอยู่แล้ว”“ถูกนะ มันเป็นหน้าที่ของภรรยา แต่นางบำเรออย่างเธอ ทำได้นะ เอาไว้แก้ขัด” คำพูดของเขาทำให้เธอน้ำตาตกใน แต่กล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้“ถ้าคุณมีผู้หญิงที่รักอยู่แล้วก็ควรเลิกยุ่งกับฉันซะ”“ทำไมล่ะ”“เป็นการให้เกียรติเธอยังไงล่ะคะ”“เธออาจจะไม่ถือก็ได้”“ผู้ชายมักเห็นแก่ตัว” เธอพูดอย่างท้อแท้“กับคนอื่นฉันไม่ทำหรอก ทำกับเธอคนเดียวเท่านั้น”“ฉันรู้ดีค่ะ” เธอพูดเหมือนปล

“ใช่ ไปเปลี่ยนชุดเสียใหม่แล้วกัน ชุดนี้ซอมซ่อเหลือเกิน” นุสบาโบกมือไล่น้องสาวที่ยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่ตรงนั้น“ไปสิ มายืนเอ๋ออยู่อีก” นุสบาขึ้นเสียงเพราะเริ่มไม่พอใจหนักขึ้นเมื่อเห็นท่าทีเงอะๆ งะๆ ของคนเป็นน้องสาว จะได้ออกไปเที่ยว น่าจะดีใจ แต่ดูทำท่าทางเข้าสิ น่าขัดใจเสียเหลือเกิน“หนูเล็กมีงานต้องทำน่ะค่ะ ไม่สะดวกจริงๆ พี่นุสไปกับคุณสนเถอะค่ะ” นราวดีรีบพูดก่อนจะก้มหน้างุด นุสบาแอบยิ้มอย่างพึงใจ แต่ต้องเม้มปากแน่นเมื่อชายหนุ่มข้างกายกลับไม่เห็นด้วย ยังคะยั้นคะยอให้น้องสาวของเธอออกไปเที่ยวด้วยกัน“แค่ออกไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง อยู่แต่ในบ้านไม่เบื่อแย่เหรอ” น้ำเสียงเอื้อเอ็นดูของชายหนุ่มทำให้นราวดีมองตาปริบๆ เธอระแวงเขาจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน ส่วนพี่สาวของเธอหน้าตาบึ้งตึงขณะมองเธอ แต่สนไม่เห็นเพราะนุสบาหันหลังให้สนอยู่ นราวดีรีบก้มหน้างุดหลบสายตาทุกคน นุสบากับสนอารมณ์อยากเอาชนะเหมือนกัน อีกคนไม่อยากให้เธอไป อีกคนอยากให้เธอไป“หนูเล็กคิดว่าไม่สะดวกน่ะค่ะไว้โอกาสหน้านะคะ หนูเล็กขอตัวก่อนค่ะ” นราวดีรีบเอ่ยขอตัวและทำท่าจะเดินจากมา รู้สึกว่ารังสีความไม่พอใจของพี่สาวจะทะลุทะลวงเข้ามาก

“คุณสนมาทำอะไรแถวนี้คะ” นุสบาเอ่ยถาม เธอนั่งรอเขานานไม่เห็นเลยเดินออกมาตาม อาจเพราะเธอเห็นว่ามีนักข่าวแถวนี้ด้วยจู่ๆ ก็มีนักข่าวเข้ามารุมรอบกายอย่างไม่ตั้งใจ นุสบาแกล้งทำเป็นตกใจในคราแรก ก่อนจะยิ้มหวานให้และกระชับแขนกอดชายหนุ่มเอาไว้แน่นขึ้น เมื่อเดินมาด้วยกัน“คุณนุสบาเป็นคนรักของคุณสนจริงๆ ใช่ไหมคะ”“แหม... เอาที่ไหนมาพูดคะ” นุสบาแกล้งถามกลับ เหลือบสายตามองชายหนุ่มข้างกายเห็นเขาไม่ได้ปฏิเสธอะไร เธอก็ยิ่งได้ใจแผนการที่ทำให้เขากับเธอมีข่าวด้วยกันก็ดีเหมือนกันนะ...“ตามข่าวบอกว่าคุณทั้งสองหมั้นหมายกันแล้วอย่างไม่เป็นทางการ จริงใช่ไหมครับ”“แหม... เรื่องแบบนี้จะให้นุสตอบได้ยังไงกันล่ะคะ นุสเป็นผู้หญิงนะคะ” นุสบาแกล้งว่า เธอพยายามทำให้นักข่าวทุกคนเห็นแหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางข้างซ้าย และนักข่าวก็ตาไวเช่นเดียวกัน“แหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายเป็นแหวนหมั้นใช่ไหมคะ”“คือคุณสนเขาซื้อให้น่ะค่ะ” นุสบาทำท่าเหมือนไม่อยากตอบ แต่ก็ตอบอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆ ที่อยากตอบเหลือเกิน“แสดงว่าคุณสนได้จองคุณนุสเอาไว้แล้วจริงๆ ใช่ไหมครับ” นักข่าวหันไปถามชายหนุ่มที่ยืนเงียบมาตลอด เขาไม่ตอบแต่หันไปมองสบตากับนุสบ