All Chapters of เพลิงสุมใจไฟสุมรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“มันใช้เสน่ห์เล่ห์กลอะไร คุณถึงไปคว้ามันมาเป็นเมีย ท้องกับผู้ชายสารเลวที่ไหนก็ไม่รู้” นุสบาแผดเสียงลั่นบ้าน อกจะแตกตายเมื่อได้ยินสนพูดแบบนั้น“ผู้ชายสารเลวที่คุณว่า... ก็ผมยังไงล่ะ” ทุกคนอ้าปากค้างแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ยินแบบนั้น นราวดีเงยหน้าของสนอย่างตกตะลึงเช่นกัน เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เขาต้องเสียสติแล้วจริงๆ เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงกลับพูดมันออกมาเสียล่ะ“ทะ... ท้องกับคุณ หนูเล็กท้องกับคุณได้ยังไง!!!” มาตายกมือขึ้นทาบอกแทบลมจับ ผู้ชายที่เธอกับทุกๆ คนหลงด่ามานมนานคือสนอย่างนั้นเหรอ แล้วเขาต้องการอะไรล่ะ มาปั่นหัวลูกสาวคนรองของเธอ แต่ทำให้ลูกสาวคนเล็กตั้งท้อง นราวดีไม่เคยปริปากพูดเรื่องนี้กับใคร นี่มันเรื่องอะไรกัน เธองงไปหมดแล้ว“ผมว่าผมเป็นคนดีแล้วนะ ทำให้ผู้หญิงท้องแล้วยังรับผิดชอบ ไม่เหมือนคนบางคน” สนมองหน้านนท์นิ่ง นนท์เริ่มสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง“คุณเป็นใครกันแน่” นนท์เอ่ยถาม เขารู้สึกว่าตัวเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น การเสียพนัน การชักชวน การเล่นหุ้น การลงทุน และทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างหลั่

“เธอมีบ้านเป็นของตัวเองหรือไง” สนเอ่ยถาม เขาอยากจะพูดดีๆ กับเธอ แต่อาการปั้นปึงก็ทำให้เขาล่าถอย การเอ่ยขอร้องหรืออ้อนวอนคนอื่นเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด หลังจากบิดามารดาบุญธรรมเสียชีวิต ในขณะที่เขาเพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน เขาจึงต้องต่อสู้กับหลายสิ่งหลายอย่าง ต้องทำให้ลูกน้องมากมายยอมรับจนถึงทุกวันนี้ มันต้องต่อสู้เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด จะในวงธุรกิจหรืออะไรก็ตาม คนอ่อนแอคือคนที่ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้และคนที่พ่ายแพ้ถูกมองเหมือนอากาศธาตุ คนเข้มแข็งเท่านั้นที่จะยืนหยัดอยู่ในสังคมต่อไปได้“ถึงไม่ใช่บ้านของฉัน ก็เป็นบ้านของพ่อแม่ฉัน” นราวดีคอแข็งใส่เขา เธอบอกตัวเองให้เข้มแข็งแม้จิตใจจะอ่อนล้าเต็มที ที่แสดงให้เขาเห็นนั้นคือการเสแสร้งแกล้งทำให้ตัวเองแกร่งไม่เกรงกลัวเขา แท้ที่จริงนั้นเธอหวาดกลัวกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย ทุกๆ คืนที่นอนหลับไปเธอฝันร้ายกลัวจะมีใครมาพรากลูกน้อยกลอยใจไปจากอ้อมอกของเธอ บางครั้งเธอกลายเป็นคนจิตหลอน หวาดกลัวต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ระแวงและไม่มั่นใจในตัวเองสนเปลี่ยนไปเขาไม่ได้พูดจาหาเรื่องหรือพูดจาร้ายๆ กับเธออีก เขากลับดูแลเธออย่างดี ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เธอหวาดกลัว ว่าเขาอาจจะกำ

“เพราะคุณพ่อของหนูเล็กใช่ไหมคะ หนูเล็กละอายใจเหลือเกินค่ะ ที่ขอให้... คุณให้อภัยพวกท่าน แต่เพื่อใจของคุณ หนูเล็กอยากให้คุณมีความสุข”“เธออยากให้ฉันมีความสุขเหรอ” เขาลูบศีรษะเล็กๆ ของเธออย่างเอ็นดู“ค่ะ” เธอพยักหน้าเพราะคิดแบบนั้นจริงๆ ครอบครัวของเธอทำกับครอบครัวของเขาไว้หนักหนาสาหัสจริงๆ นั่นแหละ“งั้นก็อยู่กับฉันไปตลอดนะ” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น“คุณไม่คิดจะพรากลูกไปจากหนูเล็กแล้วเหรอคะ” เขาส่ายหน้าไปมา“แต่วันนั้น”“วันนั้นก็คือวันนั้น เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว”“ค่ะ หนูเล็กขอโทษแทนคุณพ่อคุณแม่และทุกคนด้วยนะคะ” เธอกราบที่อกของเขา การได้พูดคุยกับเขาก็เหมือนได้สะสางหลายเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจ เขากับเธอต่างเจ็บด้วยกันทั้งคู่ ต่างไม่มีความสุขด้วยกันทั้งนั้น จึงควรยุติทุกอย่างเสียตรงนี้“ใครผิดคนนั้นก็ควรขอโทษถึงจะถูก” เขารวบมือเธอเอาไว้“คุณพ่อกับคุณแม่และพี่นุสก็คงรู้สึกผิดกับเรื่องนี้ค่ะ”“ฉันดีใจนะที่เธอไม่ใช่คนใจร้าย ถึงขนาดคิดจะฆ่าแกงคนที่กำลังตั้งท้อง”“หนูเล็กก็มีส่วนผิดค่ะ” เธอพูดเสียงหดหู่“ทำไมล่ะ”“วันนั้นพี่นุสท้าทายหนูเล็กว่ายังไงก็ขับรถไม่เป็น หัดยังไงก็โง่ค่ะ หนูเล็กก็เลยบ้าเลือ

สนไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตของเขาจะอยากดูแลผู้หญิงคนไหนให้สุขสบายและมีความสุขเท่านราวดีอีกแล้ว เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้เป็นแบบนี้กับเธอ อยากทำแบบนี้กับเธอชายหนุ่มเพิ่งค้นพบกับตัวเองว่าการแก้แค้นการอาฆาตและอยากจะทำให้คนอื่นทุกข์ทรมานนั้น ไม่ได้ทำให้ตัวเองมีความสุขเลย เพราะแต่ละวินาทีของลมหายใจ มัวแต่ครุ่นคิดถึงแต่เรื่องไม่ดี เรื่องเลวๆ ร้ายๆ จิตใจนั้นก็ร้อนรุ่ม เวลาให้คนอื่นทุกข์เขาเองไม่ได้สะใจเลยสักนิด มีแต่ความรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก“หนูเล็กคิดว่าเราอยากให้คนอื่นทำเช่นไรกับเรา เราก็ควรทำเช่นนั้นกับคนอื่นค่ะ เหมือนกับที่เราไม่อยากให้คนอื่นทำเช่นไรกับเรา เราก็ไม่ควรทำเช่นนั้นกับคนอื่น”“จะเทศน์ฉันอีกแล้วเหรอ”“หนูเล็กเปล่านะคะ” เธอรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน“แค่แหย่เล่นน่ะ” เขาตบหลังมือเธอเบาๆ ไม่ให้เธอคิดมาก“คุณสนคะ”“ว่าไง”“หนูเล็กไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่เองก็ได้นะคะ” เธอยังวกกลับมาเรื่องเดิมที่เคยขอเขาเอาไว้ ถ้ารอให้เขาพาไปก็เกรงใจเหลือเกิน เธอไปไหนมาไหนเองได้ คิดว่าไม่รบกวนเขาจะดีกว่า“ยายหนูยังเล็กอยู่ จะพาไปได้ยังไงกัน” เขาดุจนเธอเริ่มหงอ“หนูเล็กไปคนเดียวก็ได้ค่ะ จะรีบไป

ตลอดทางนราวดีพยายามนึกในสิ่งดีๆ บางทีการคิดในสิ่งดีๆ อาจจะทำให้เธอพบเจอกับสิ่งดีๆ นั่นเอง แวบแรกที่รถยนต์คันหรูของสนขับผ่านประตูรั้วอันโอ่อ่าของบ้านหลังใหญ่เข้ามา เธอรู้สึกใจคอไม่ดีเสียอย่างนั้น ลางสังหรณ์บอกว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก แต่ปลอบใจตัวเองว่ากำลังกังวลเกินไปมันแปลกตรงที่ทุกคนนั่งรอเธออยู่ในห้องโถงใหญ่ของบ้าน แปลกยิ่งกว่านั้นคือทุกคนเหมือนกำลังรอคอยเธออย่างใจจดใจจ่อ และดีใจเหลือเกินที่ได้เจอกับเธอ“แหม... กลับมาเยี่ยมบ้านได้แล้วนะ พ่อกับแม่และทุกคนคิดถึงหนูเล็กมากนะจ๊ะ” มาตาเข้ามาโอบกอดลูกสาวคนเล็กเอาไว้ นราวดีเกร็งตัวเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยได้สัมผัสกับอ้อมแขนของคนในครอบครัวนานมากแล้ว“คุณแม่กับคุณพ่อและทุกคนสบายดีนะคะ”“สบายดีสิจ๊ะ แต่คงสู้หนูเล็กไม่ได้หรอก” นุสบาพูดขึ้น น้ำเสียงดูชอบกลแต่ก็ไม่ได้พูดว่าเธอเหมือนก่อน ทำให้นราวดีค่อนข้างจะแปลกใจนัก“มาเหนื่อยๆ เดี๋ยวหนูดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะลูก” มาตาเป็นคนพาลูกสาวคนเล็กไปนั่งลงใกล้ๆ ในขณะที่สนเดินไปทรุดนั่งลงอีกฟากหนึ่งของโซฟา“คุณสนก็แหม... กว่าจะพายายหนูเล็กมาได้ ให้พวกเราคิดถึงแทบแย่” มาตาหันไปพูดกับสน ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรเขาเฉ