All Chapters of เพลิงสุมใจไฟสุมรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“หนูเล็ก” เธอกัดปากตัวเองจนเจ็บ“ห้ามทำร้ายตัวเอง” เขาไล้เบาๆ ที่ปากของเธอ“ทำไมคะ ทำไมต้องห้ามหนูเล็กด้วย”“เพราะถ้าเธอยังยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา เขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อจะรีดไถเธออีกไง”“คุณสน!!!” นราวดีอ้าปากค้าง เขาพูดตรงมากๆ เธอยอมรับความจริงในข้อนี้ และเพิ่งตระหนักว่ามันจริงที่สุด เพราะถ้าบิดามารดาขอเงินอีก หรือแม้แต่พี่ๆ เธอก็ไม่มีปัญญาหาเงินให้พวกท่านหรอก นอกจากขอเขา ซึ่งเขาเอง คงไม่อยากอุปการะเลี้ยงดูครอบครัวที่เป็นฆาตกรฆ่าพี่สาวและทำร้ายครอบครัวเขาหรอก แค่นี้... เขาใจดีกับครอบครัวเธอมากเพียงพอแล้ว“ฉันเป็นคนตรงไปตรงมา เธอน่าจะรู้นิสัยของฉันดี”“หนูเล็กสัญญาก็ได้ค่ะ ถ้าคุณสนยอมช่วยคุณพ่อกับคุณแม่อีกสักครั้ง”“ฉันจะช่วยเรื่องบ้านเท่านั้น”“ค่ะ” เธอคอตก“เพราะบ้านหลังนั้นมีมูลค่าเป็นร้อยล้าน พ่อเธอไปเป็นหนี้อยู่...”“ร้อยล้านเลยเหรอคะ”“มีบ้านอยู่ก็ดีแล้วนะ พี่ๆ ของเธอต้องหางานทำบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ใช้เงินเป็นเบี้ย ต้องหัดยอมรับความจริงว่าฐานะตอนนี้เป็นยังไง เธอไม่มีวันช่วยพวกเขาไปจนตายหรอก ชีวิตคนเราต้องต่อสู้เพื่อตัวเอง ไม่ใช่หวังพึ่งแต่คนอื่น ถ้าพ่อกับแม่เธอฉลาด ขายบ้านหลังนั้นไปก็

นราวดีกลายเป็นคนช่างเอาใจดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน และที่สำคัญเธอสดใสร่าเริงกว่าเก่าขอแค่เธอมีความสุข เขาก็มีความสุข นี่นะหรือความรัก เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน คราแรกเขาอยากทำให้เธอเจ็บช้ำ แต่ครานี้เขาอยากปกป้องเธอ เพราะเธอน่าสงสารและน่าทะนุถนอมไปพร้อมๆ กันเขาพานราวดีไปกราบอัฐิครอบครัว ขออโหสิกรรมให้ทุกสิ่งทุกอย่าง เธอทำให้เขาละทิ้งความแค้นในอดีต และใจก็เป็นสุขขึ้น เธอเหมือนเด็กน้อยน่าสงสารที่ทำให้เขาต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ สุดท้ายเขาเลือกที่จะทิ้งความแค้น ฉุดเธอขึ้นมาจากครอบครัวใจร้ายครอบครัวนั้น และอยู่กับเธออย่างมีความสุขนราวดียิ้มกว้างเมื่อเห็นบ้านหลังน้อยที่สนเคยพาเธอมากักขังเอาไว้ ตอนนั้นเธอเคยคิดว่าหากมาเที่ยวคงรู้สึกดีกับบรรยากาศแบบนี้ แต่ตอนนั้นเธอไม่มีอารมณ์รื่นรมย์กับมันหรอก เพราะไม่ใช่การมาเที่ยวสนเป็นเจ้าของไร่กว้างขวางของที่นี่ สถานที่ที่เขาเคยพาเธอไปกักขังเอาไว้ก็เป็นบ้านพักส่วนตัวของเขา ไร่ของเขากว้างมาก เธอจึงหาทางออกไปไม่เจอ แถมยังเดินวกไปวนมา คิดว่าหลงป่าเสียอีก บิดามารดาบุญธรรมของสนคงรวยมาก เพราะมีที่ดินมากมายขนาดนี้ แถมเขายังมีลูกน้องและคนงานมา

“คุณพ่อเล่นคลายเครียดกระมังครับ”“เราควรจะขายบ้านหลังนี้เพราะเงินสดในบัญชีของเราเหลือน้อยเต็มที”“ขายบ้านหลังนี้แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนกันคะ” นุสบาเริ่มโวยวาย“เราไปซื้อบ้านหลังเล็กๆ อยู่กันจะได้ไม่สิ้นเปลืองจ้างคนรับใช้ บ้านหลังนี้ขายได้ ราคาเป็นร้อยล้าน ลูกๆ เรียนจบกันแล้ว ควรจะหางานทำ และใช้เงินอย่างประหยัด” นี่คือทางออกที่มีในตอนนี้“นี่คุณแม่พูดอะไรออกมาครับ” นนทวัฒน์โวยวายตามน้องสาว เขารับไม่ได้กับสิ่งที่มารดาพูด เพื่อนเอย สังคมเอย และเขาจะกลายเป็นคนที่ไม่มีเงินใช้จ่าย ต้องทำงานงกๆ เป็นลูกจ้างให้คนอื่นดูถูก“เราต้องยอมรับความจริง” มาตาพูดอีกครั้ง“ความจริงอะไรกันคะ เงินที่คุณสนให้มาตั้งเยอะแยะ ไม่มีก็ไปขอนังหนูเล็กสิ มันจะหนีไปเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองคนเดียวได้ยังไงกัน”“ลืมไปแล้วเหรอไงว่าเราทำสัญญาเอาไว้ คุณสนเขาไม่ให้เราไปยุ่งกับหนูเล็กอีก”“คุณแม่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ไปขอนังหนูเล็กโดยไม่ต้องให้คุณสนรู้สิคะ”“จริงด้วยครับ มันเป็นน้องเรา เป็นลูกของคุณพ่อคุณแม่ จะใจดำไม่ช่วยได้ยังไงกัน” นนทวัฒน์พูดอย่างเห็นแก่ตัวไม่แพ้น้องสาวคนรอง“แต่เท่าที่เขาช่วยเรามาก็เยอะแล้วนะลูก ทั้งๆ ที

ดีหน่อยว่าตลอดระยะเวลาของการจัดการ ก้องเกียรติมาช่วยเธออยู่ตลอด เขาทราบเรื่องราวทุกอย่างจากคำบอกเล่าของเธอ เขายังเป็นพี่ชายที่แสนดี คอยให้กำลังใจ คอยช่วยเหลือเธอไม่ห่าง แถมยังปกป้องเธอไม่ให้พี่สาวคอยหาเรื่องหรือรังแก ส่วนพี่ชายนั้นไม่ได้ใส่ใจอะไรทั้งนั้น มางานศพก็เหมือนไม่อยากมา ไม่รับรู้อะไรแทบทั้งสิ้น แถมยังเมามายกินเหล้าเข้าไปจนกลิ่นเหล้าหึ่งพิธีเผาศพของบิดามีแขกเหรื่อมาในงานมากมาย เธอคิดว่าสนจะไม่มาเสียอีก แต่เขาก็มา เธอไม่มีโอกาสคุยกับเขา เพราะติดกับการต้องต้อนรับแขก ชายหนุ่มวางดอกไม้จันทน์ก็เดินทางกลับ ความเย็นชาที่เธอสัมผัสได้ ทำให้นราวดีรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจพิธีทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เงินที่แขกใส่ซองทำบุญพี่ชายกับพี่สาวของนราวดีเก็บไปจนหมด เธอไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว ในใจนั้นหนักหน่วงจนอ่อนล้า ทุกสิ่งทุกอย่างถาโถมเข้ามาจนแทบทนรับเอาไว้ไม่ไหวพี่สาวกับพี่ชายของเธอเดินทางไปอยู่ต่างประเทศกับผู้เป็นป้า อาจเพราะไม่อยากทนต่อปัญหามากมายที่รุมเร้า พี่สาวนั้นโวยวายว่าอับอายกับโศกนาฏกรรมของครอบครัว พี่ชายเองไม่อยากกลายเป็นตัวตลกของสังคม การจะอยู่ในสังคมนั้นยากยิ่งหากมีมลท

“คุณสน หนูเล็กทำอะไรผิด ฮือๆ” เสียงร้องไห้ของหญิงสาวทำให้เขาชะงัก เขาทนไม่ได้จริงๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ เขาทนเห็นผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไปไม่ได้ หัวใจของเขาร้าวรานยิ่งกว่าเธอเสียอีก ถ้าเธอจะหลอกเขาก็ช่างหัวมันได้ไหม ขอแค่ให้เธอมีความสุขก็พอ“หนูเล็ก” สนก้มลงไปจุมพิตหญิงสาวอย่างแสนรัก“คุณสน อือ...” เธอปรือตาตื่น ร้องครางเมื่อเห็นใบหน้าของเขาอยู่ในระยะกระชั้นชิด“ร้องไห้ทำไม หือ...” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนแตกต่างจากคราแรกอย่างสิ้นเชิง จู่ๆ เขาก็ดึงเธอไปกอดแนบอก กอดเอาไว้จนร่างเธอแทบจมหาย“คุณสนเป็นอะไรคะ”“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามทิ้งฉันไปไหนนะ”“หนูเล็กไม่ไปไหนหรอกค่ะ ถ้าคุณสนไม่ไล่หนูเล็กไป” เธอบอกเขาก่อนจะยิ้มให้เขา“จริงๆ นะ”“จริงๆ สิคะ”“สัญญาแล้วนะ” เขากอดเธอเอาไว้แนบอก เธอจะหลอกเขาก็ช่าง ขอแค่เธอไม่ไปไหนก็พอ“สัญญาค่ะ”“ห้ามร้องไห้อีกนะ” เขาซับน้ำตาให้เธอ“คุณสนไม่คุยกับหนูเล็ก” เธอก้มหน้าก่อนจะพูดเสียงเศร้า ยอมรับว่าเศร้าจริงๆ“ฉันขอโทษนะ ฉันแค่อารมณ์ไม่ดีนิดหน่อยเท่านั้นเอง”“หนูเล็กสัญญาว่าจะไม่ร้องไห้ ถ้าคุณสนไม่ทำแบบนี้อีก” เธอยิ้มออก บอกเขาเสียงนุ่ม“สัญญาแล้วนะ ฉันจะไม่ทำใ