LOGINเธอกับเขารู้จักกันแต่เล็กแต่น้อย ถูกหมั้นหมายกัน ตั้งแต่นั้นมา เธอรักและนับถือเขาเหมือนพี่ชาย พอโตขึ้นก็เกิดความรู้สึกที่มากกว่านั้น เขาให้เกียรติเธอเสมอมา ไม่เคยล่วงเกินให้ต้องเสียหาย แม้จะเป็นคู่หมั้นกันก็ตามทีในสังคมปัจจุบันการมีอะไรกันก่อนแต่งงานดูจะเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่สำหรับพงศ์วัฒน์เขาไม่เคยเรียกร้องหรือฉวยโอกาส นอกจากเขาจะเป็นคู่หมั้นที่ดีแล้ว ยังเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ชายที่เติบโตมาด้วยกัน ช่วยเหลือเธอมาโดยตลอดชีวิตการแต่งงานที่สุดแสนจะเรียบง่ายแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เขาให้เธออยู่บ้าน ดูแลบ้าน รอคอยเขากลับมาจากงาน มีบางครั้งที่เขาพาเธอออกงานสังคม เขาให้เกียรติเธอเสมอในทุกๆ ครั้ง ตอนที่เขาประสบอุบัติเหตุ เธอตกใจแทบแย่ เพราะเขานอนเป็นเจ้าชายนิทรา ไม่ยอมฟื้นเสียที ทั้งๆ ที่คุณหมอบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรแล้ว“พี่พงศ์ ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ” เธอออกมาต้อนรับสามี รับเสื้อสูทของเขามาถือเอาไว้ ก่อนจะนำน้ำเย็นๆ มาเสิร์ฟ“วันนี้มีอะไรดีๆ เอ่ย ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไหนบอกพี่สิครับ” พงศ์วัฒน์เอ่ยถามภรรยาสาว“บัวมีของขวัญให้พี่พงศ์ค่ะ” บัวบูชายื่นเอกสารแผ่นหนึ่งให้เขา มัดด้วยลิ้บ
“ถ้าตอบว่าไม่ยอมล่ะคะ พี่พงศ์จะให้นอนพักเหรอคะ”“ไม่ให้นอนดีกว่า” เขากุมแก้มเธอไว้ก่อนจะส่ายหน้าไปมา สบตาเขาแล้วสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เขาหยอกเย้า คล้ายเอาแต่ใจแต่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แค่รู้สึกรอคอยว่าเขาจะทำอะไรต่อ“ใจร้ายจังค่ะ”“อยากน่ารัก น่ากินทำไมกัน” เขาซับเหงื่อให้เธอเบาๆ ทั้งใบหน้าและลำคอ และลาดไหล่บอบบาง เธอสะท้านเล็กน้อย เมื่อเขาหยอกเย้าขยับริมฝีปากฝังลงมายังไหล่เนียนของเธอ ขนในกายของบัวบูชาลุกซู่“พี่ซับเหงื่อให้นะ” เขาพูดแบบนั้น แต่เธอไม่รู้ว่าเขาดึงผ้าห่มออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกที มันไปกองอยู่ที่เอวเสียแล้ว จะดึงขึ้นมาก็ติดที่มือเขากำลังเช็ดตัวให้เธออยู่ เขาก้มหน้าลงมาดูดเม้มยอดปทุมถันของเธอบัวชูชาอุทานคล้ายจะเบี่ยงหลบ แต่หลบไม่พ้นมือของเขาที่ดึงแผ่นหลังของเธอมาแนบชิดกับปากของเขาที่กำลังจู่โจมทรวงอกสล้างนั้นอีกครั้ง“พี่พงศ์... อื้อ...” เธอร้องครางหายใจหอบๆ รู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวอีกครั้งและคืนนี้มันคงจะร้อนไปทั้งคืนเป็นแน่ เธอสอดมือเข้าในกลุ่มผมดกหนาของเขา ใบหน้าเริดขึ้นด้วยความเสียว เมื่อเขาดูดเม้มหน้าอกอิ่มของเธอเพื่อเล้าโลมให้มีอารมณ์ร่วม มือของเขาไม่ได้ว่างเว้น แ
“อุ๊ย!” เธออุทาน เป็นจังหวะที่เขาประทับริมฝีปากหยักหนาลงมาอย่างรวดเร็ว มือร้อนผ่าวของเขากดท้ายทอยของเธอเอาไว้ให้เธอรับจุมพิตอันแสนดูดดื่ม ลิ้นหนาเข้าไปกระหวัดรัดลิ้นเล็กแสนหวานภายใน เธอครางเสียงสั่นโต้ตอบกับเขาอย่างไร้เดียงสาพงศ์วัฒน์กดร่างของหญิงสาวลงบนเตียงนอนกว้าง กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่นกำจายไปพร้อมๆ กับกลีบดอกไม้สีหวาน“บัวครับ”“ค่ะพี่พงศ์”“ถ้าบัวตามใจพี่ พี่ก็จะตามใจบัวนะ” เขากระซิบบอก เธอยอมตามใจเขาอยู่แล้ว เขาจะทำอะไรเธอก็ไม่ขัดสักหน่อย“บัวไม่ได้ขัดนี่คะ เราแต่งงานกันแล้ว” เธอคิดว่าระหว่างชายหญิง เขาทำกันแบบนี้แหละ คงไม่พิสดารอะไรไปมากนักหรอกเขามองว่าเธอน่ารัก แต่ไม่พูดออกไป สายตาที่สื่อความหมายบอกเช่นนั้น อุ้งมือใหญ่ปลดปมผ้าขนหนูออกอย่างง่ายดาย ในขณะที่เธอตะครุบเอาไว้แทบไม่ทันชายหนุ่มประสานมือกับเธอเอาไว้ เธอมองสบตาเขา รู้สึกว่าหน้ายิ่งร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ เขาจับมือเธอเอาไว้และวางประทับที่อกอวบอิ่มกอบกุมเอาไว้ทั้งสองข้าง เธอกะพริบตาปริบๆ ลุ้นว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ รึเปล่า คือมันลุ้นและอยากรู้อยากเห็นไปด้วย“อุ๊ย!” เขาสอดแก่นกายเข้ามากับร่องอกอวบของเธอ หญิงสาวอุทานเบาๆ มองด้วยควา
เขาจับเธอแยกขาออกจากกัน แล้วชันเข่าขึ้นทั้งสองข้าง อุ้งมือใหญ่ทั้งสองเอื้อมมาด้านหน้าลูบไล้ขาเพรียวของเธอ บัวบูชาครางอย่างต่อเนื่อง เธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อเขาเอื้อมมือมาด้านหน้าเนินสาว ใช้นิ้วกลางไล้ขึ้นลงเบาๆ อย่างอ่อนโยน แค่นั้นก็ทำให้เธอเสียวซ่านสุดจิตสุดใจ แทบดีดดิ้นกับสัมผัสเล็กน้อยนั้น“ชอบไหม” ดูเหมือนเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบเพราะเธอไม่กล้าตอบเขาแม้แต่ประโยคเดียว“ไม่ต้องกลั้นนะ ถ้าอยากครางก็ครางเลย” เขากระซิบบอกอย่างใจดี เธอยังเม้มปากเอาไว้แบบนั้น นึกอายที่จะครางออกไป แต่สุดท้ายทนไม่ไหวอยู่ดี ต้องครางออกไปเสียงหลงเมื่อเขาบดบี้ยอดเกสรนารีจนสั่นระริก หลั่งรินน้ำหวานออกมาอย่างท่วมท้น“ดีมากครับ เราอยู่กันแค่สองคนไม่ต้องอายหรอก”“ก็... ทำอะไรกันแบบนี้ไม่อายได้ยังไงกันคะ”“แต่งงานกันแล้ว ทุกคนต้องทำแบบนี้ทั้งนั้นแหละ” เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเพราะโตแล้ว เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีทันสมัย วัยรุ่นรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ต้องกระมิดกระเมี้ยนไม่กล้าแม้แต่จะพูดมันออกมาเพราะอาย เด็กสมัยนี้พูดกันสนุกสนานเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา เธอเคยได้ยินยังแอบหน้าแดงเพราะจริงๆ ไม่กล้าพูดเรื่อง
“หน้าแดงทำไม”“พี่พงศ์ก็... พี่พงศ์” เธออึกอัก ทุบอกเขาเข้าให้ ดูสิชอบแกล้งแหย่เธอ เมื่อก่อนไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้เสียหน่อย เจ้าเล่ห์ร้ายกาจที่สุด“นึกว่าอยากกินข้าวก่อนไงครับ เห็นวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันไม่ใช่เหรอ พี่ก็กลัวบัวจะหิว คิดอะไรอยู่ล่ะ”“เปล่า ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อยค่ะ” เธอคิดไปไกลเชียวล่ะ ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะถามเรื่องกินข้าว“คิดก็ได้นะ” เขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรือนกายของเธอ บัวบูชาตัวสั่น แต่ยินยอมพร้อมใจไปกับเขาเพราะถึงอย่างไรก็แต่งงานกันแล้วเธอมองเขาแล้วเผลอแตะลิ้นเลียริมฝีปากเหมือนอยากกินเขาเสียเหลือเกิน พงศ์วัฒน์เหมือนจะขำความน่ารักนั้น แต่เขาแค่ยิ้มบางๆ ระคนเอ็นดูให้กับความน่ารักของเธอ“พี่อาบน้ำให้น่ะดีแล้ว จะได้สบายไง ไม่ต้องอาบเอง” เขาลูบไล้ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่า เธอเริ่มหายใจหอบๆ ร่างกายยิ่งร้อนผ่าวขึ้นมาเรื่อยๆพงศ์วัฒน์ค่อยๆ เล้าโลมเธออย่างใจเย็น เขานึกอยากเห็นเธอสวมใส่ชุดว่ายน้ำหรือชุดวาบหวิวเสียเหลือเกิน แล้วค่อยๆ เปลื้องออก ในสมองดูเหมือนจะคิดไปไกลเธอสวยมาก สำหรับเขาแล้วเธอสวยที่สุดไม่ว่าจะอยู่ในอิริยาบถใด แม้แต่ตอนที่เธอยังมีเสื้อผ้าครบชุดและแต่งกายสุภาพมิดช
หญิงสาวไม่ได้รู้สึกสักนิดว่าชุดแต่งงานของเธอหลุดร่วงลงไปจากสะโพกตอนไหน สายตาของเขาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หา เธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ของเขามาก่อนเขาบอกว่าจะชวนไปอาบน้ำด้วยกันก็คงจะจริงกระมัง อาจจะประหยัดน้ำหรือประหยัดเวลา เพราะเหนื่อยกันมาทั้งวัน เธอคิดให้วุ่นไปเสียหมด สุดท้ายถูกอุ้มเข้ามาอยู่ในห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เหนื่อยมาทั้งวัน นอนแช่น้ำอุ่นกันดีไหม” เขาทำทีคล้ายปรึกษาหารือ เธอพยักหน้าเพราะอยากเอาใจ คิดว่าดีเหมือนกัน เขาเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธจึงจัดการเตรียมน้ำอุ่นเสียเองบัวบูชาสัมผัสกับน้ำอุ่นแล้วครางเบาๆ โดนอุ้มลงอ่างแทบไม่รู้ตัว เขาดึงเข้าไปหาเธอสะดุ้งน้อยๆ แต่เพราะมือหนาที่ลูบหลังลูบไหล่ เธอจึงหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย เขาดึงเธอไปกอด หญิงสาวจึงซบใบหน้าอยู่ที่อกของเขา“พี่รอวันนี้มานานแล้วบัวรู้ไหม” เขาชวนคุย เกี่ยวผมของเธอเล่นไปมาอย่างอ่อนโยน“รอที่จะแต่งงานกับบัวรึคะ” เธอลืมตาขึ้น เงยหน้าขึ้นมองเขา อุณหภูมิของน้ำในอ่างทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย“ใช่จ้ะ เราหมั้นกันตั้งแต่เด็ก พี่คิดว่าชาตินี้ถ้าไม่ได้แต่งงานกับบัว ได้บัวมาเป็นศรีภรรยาพี่ก็จะไม่แต่งงานอีกเลย”
ส่วนเรื่องอะไรหลายๆ อย่างที่สงขลา ไกรซึ่งเป็นเพื่อนกับพงศ์ช่วยจัดการให้อย่างดี ไกรเองก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าเพื่อนจะมาด่วนจากไปเช่นนี้“เรื่องนังสาลี่เอาไว้ก่อน พี่ว่าเราไปบ้านไอ้ชัยกันก่อน มันต้องมีเบาะแสอะไรให้เราบ้าง” ดมคุยกับพดเมื่ออีกฝ่ายมาหา“ครับพี่ดม” พดรับคำก่อนจะมุ่งหน้าไปที่บ้านของชัย“อ
“ยิ่งเห็นแกทรมาน ฉันยิ่งสะใจ”ชัยหัวเราะเสียงดังคับบ้าน อารมณ์ของเขาตอนนี้คืออยากเอาชนะให้ถึงที่สุด อยากทำลายล้าง ทำให้พวกมันไม่มีความสุขเหมือนอย่างที่เขาเป็น“ปล่อยนะ ไอ้เลว” บัวกรีดร้อง ดิ้นรน ขยะแขยงสัมผัสของชัยเหลือคณา หญิงสาวจิกมือ กัดอีกฝ่ายเพื่อต่อสู้ ทำให้ชัยโมโหหนักเข้าไปอีก“อยากตายนักหรือ
“คุณบัวขา... บ่าวผิดเองจริงๆ คุณพดกับคุณดมจะกลับ บ่าวจะขอตามกลับไปด้วย อยู่ไปก็รังแต่จะทำให้คุณบัวทะเลาะกับคุณพงศ์ ไม่สบายใจกันเสียเปล่าๆ”“พี่สาลี่...” บัวคราง“ก็ดีเหมือนกันนะ” พดเป็นคนสนับสนุนความคิดเห็นนั้น ไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์แปรปรวนของพี่สะใภ้นัก เรื่องสามีจะมีเล็กมีน้อยบ้าง เขาก็เห็นว่าเป็นเร
“อุตส่าห์ฝากของมาให้ตั้งมากมาย ความจริงไม่ต้องก็ได้ พี่กับแม่บัวค้าขายได้กำไรอยู่มาก”“ทรัพย์สินบ้านเราเยอะแยะมากมาย ที่ดินน่ะเอามาไม่ได้ ทรัพย์สินเงินทองขนย้ายสะดวก นี่แค่เล็กน้อยเท่านั้น ถ้าพี่พงศ์ไม่รับ คุณหญิงแม่คงไม่สบายใจ ผมเองก็คงไม่สบายใจ”“พดอย่างคิดเช่นนั้นสิ พดคอยดูแลท่าน พี่น่ะไม่ได้ยึด







