คู่หมั้นฟันน้ำนม のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

169 チャプター

141

“ตอนเฮียไม่ได้สติ หนูมิใจคอไม่ดีเลย อย่าเป็นแบบนี้อีกนะคะ หนูมิทรมานใจเหลือเกิน” เธอกอดเขาแน่น ร้องไห้อยู่แบบนั้นไม่ยอมหยุด อัสนีลูบศีรษะของเด็กสาวไปมา ก่อนที่สมองของเขาจะคิดทบทวนอะไรหลายอย่าง“มูมู่ เจ้ามูมู่ล่ะ”“เจ้ามูมู่โดนยิงค่ะ อาการไม่ค่อยสู้ดี ตอนนี้พาไปโรงพยาบาลสัตว์แล้ว คุณหมอกำลังผ่าตัดเอากระสุนออกอยู่ค่ะ” มิรินรีบรายงานทุกอย่างให้คู่หมั้นหนุ่มฟัง“เฮียจะไปเยี่ยมมัน” อัสนีพูดแล้วรีบลงจากเตียง ร่างของเขาทรุดฮวบลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นเพราะแข้งขาอ่อนแรง“เฮีย! เป็นยังไงบ้างคะ ค่อยๆ ลุกนะคะ” มิรินตกใจรีบเข้าประคองร่างสูงเอาไว้ เขาเซเล็กน้อยเพราะไร้เรี่ยวขา จึงกอดเธอเอาไว้แนบอกอัสนีรู้สึกได้ถึงความหอมกรุ่นของร่างสาว เป็นห่วงเจ้ามูมู่ก็ห่วง แต่การได้กอดมิรินทำให้เขารู้สึกดีชะมัดโยธินอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลสัตว์ หลังจากโยธินจัดการแจ้งตำรวจและจัดการกับเรื่องวุ่นวายในไร่อย่างเรียบร้อย เขาก็ตรงมายังโรงพยาบาลที่เจ้ามูมู่เข้ามาผ่าตัดในทันที ส่วนอัสนีนั้นเขาก็ส่งมิรินและคนอื่น ๆ ไปรอฟังอาการ เมื่อมิรินโทร. มาแจ้งว่าอัสนีปลอดภัยแล้วแถมยังฟื้นแล้วด้วย โยธินก็ถึงกับถอนใจอย่างโล่งอ
続きを読む

142

“เฮีย”“อือ...”“อย่าพูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นสิ” อัสนีหัวเราะลงลูกคอ ทุกคนในห้องมองกันตาปริบ ๆ ฟื้นขึ้นมารอบนี้อัสนีดูเพี้ยน ๆ ไปเยอะ พูดคนเดียว ขำคนเดียว คงต้องพาไปเช็กกับหมอหลาย ๆ รอบว่าไม่มีอะไรผิดปกติแน่ ๆ ใช่ไหม“ดีอยู่อย่าง ตอนฉันเป็นแกไม่โดนหมาตัวเมียปล้ำ”“ดียังไง โดนปล้ำก็ได้แอ้มสาวนะเฮีย”“กูไม่อยากติดเบ้งไอ้หมาบ้ากาม” คราวนี้ไอ้มูมู่หัวเราะจนแผลกระเพื่อม ร้องโอดโอยอีกรอบ“โอ๊ย! เจ็บแผล”“สมน้ำหน้า”“เจ้านายแกล้งผม” เจ้ามูมู่มันก็ยังติดปากเรียกอัสนีว่าเจ้านาย มีบางอย่างครึ้มอกครึ้มใจอยากเรียกว่าเฮีย เพราะอัสนีถือว่ามันเป็นน้องนุชสุดท้องไปแล้ว จึงอนุญาตให้เรียกได้“กูไปแกล้งอะไรมึง” อัสนีเอ่ยถามอย่างขำ ๆ มีความสุขที่ได้กลับเข้าร่างของตัวเอง เขารู้สึกโล่งใจที่เจ้ามูมู่ปลอดภัย พอฟื้นขึ้นมาก็เป็นห่วงมันแทบแย่คิดว่าต่อจากนี้ไปคงไม่มีอะไรร้าย ๆ อีกแล้วนะ“เอส”“ครับเฮีย”“ฉันว่านายควรไปหาหมออีกรอบนะ ท่าทางจะเพี้ยน ๆ” ประโยคของโยธินทำให้อัสนีหน้าเหวอ“เฮ้ยเฮีย...” อัสนีอุทาน ทุกคนในห้องหลุดหัวเราะประสานเสียงกันด้วยความขบขันโยธินพาอัสนีไปตรวจอีกรอบ ปรากฏว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ส่วนเจ้าม
続きを読む

143

“เอาไม่เอาแกก็ต้องเอา ฉันไปจ้างให้น้องที่ร้านไอติมของแกเลิกกับผัวเรียบร้อยแล้ว นี่พอเห็นเงินตาโตยอมเลิกเลยนะแก”“นั่นยิ่งแล้วใหญ่ ผู้หญิงเห็นแก่เงินแบบนี้ผมไม่เอาทำเมียหรอก ขาอ่อนผมก็จะไม่ได้เห็น”“หน็อย… แกนี่มันละครจริง ๆ”“แล้วเจ้านายมาละครกับผมก่อน”“ขาอ่อนไม่ได้เห็น แต่สาว ๆ ทั้งซอยเห็นจู๋แกกันหมดแล้วใช่ไหม”“เจ้านายน่ะพูดอะไรลามกแบบนั้น” มันทำเสียงเล็กเสียงน้อยจนอัสนีนึกหมั่นไส้“แกไม่ลามกเลยเนอะ”“น้องไหมแก้วมีผัวแล้ว จะมาเป็นเมียผมอีกไม่ได้” เจ้ามูมู่ทำตาเหลือก“คืนนี้แกต้องเข้าหอแล้วละเพราะฉันดูฤกษ์เอาไว้ให้แล้ว”“เกลียด”“ไม่พอใจก็ไปอยู่วัดแล้วกัน”“เจ้านาย ทำไมทำแบบนี้กับผม” เจ้ามูมู่มองตามร่างสูงของเจ้านายไปจนสุดตา ขามันอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมดเมื่อโดนขัดขวางเรื่องความรักใครว่าพวกมนุษย์ชอบคลุมถุงชนลูกเต้ากันล่ะ เขาเป็นหมายังถูกคลุมถุงชนเลย คิดดูสิ!เจ้ามูมู่นอนหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างบ้าน มันไม่ยอมกินข้าวกินปลาไม่ยอมเล่นกับเจ้านายคนไหนอีก หมู่นี้เห็นไข่หวานมีผู้ชายมาด้อม ๆ มอง ๆ ก็เครียด ชาตินี้มันกับไข่หวานคงไม่ได้ร่วมหอลงโลงกันแล้วล่ะคิดจะฉุดกระชากลากถูจับทำเมียก็กลัวไข่
続きを読む

144

“หิวไหม”“หิวค่ะ”“วันนี้เฮียทำของโปรดของหนูมิเอาไว้เยอะแยะเลยนะ”“ขอบคุณค่ะ” อัสนีหัสมายิ้มก่อนจะออกรถ พอถึงบ้านมิรินก็ขอตัวไปอาบน้ำ ที่บ้านเงียบกริบ เธอไม่รู้ว่าทุกคนหายไปไหนหมดทุกคนหายเงียบไป ปล่อยให้เขาได้เซอร์ไพร้ส์น้องน้อยกลอยใจท่ามกลางบรรยากาศที่สุดแสนโรแมนติกอัสนีรู้สึกว่ามือของเขาชื้นไปด้วยเหงื่อ ยอมรับว่าตื่นเต้นเหลือล้น เขาอาบน้ำหอมกรุ่น ปิดไฟไปทั้งบ้าน จัดโต๊ะอาหารอย่างดี มีแสงเทียนส่องสว่างไสว บรรยากาศโรแมนติกท่ามกลางแสงจันทร์มิรินค่อย ๆ เดินลงมาด้านล่างด้วยชุดนอนแสนสบายที่เธอชอบสวมใส่อยู่บ้าน เธอชะงักเมื่อไฟในบ้านมืดสนิททั้งหลัง คิดว่าไฟดับจึงตะโกนเรียกหาอัสนีเพื่อเอ่ยถาม“เฮียคะ ไฟดับเหรอคะ” เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เธอค่อย ๆ เดินลงบันไดมาอย่างเชื่องช้าด้วยความระมัดระวังเมื่อสายตาชินกับความมืด ฝีเท้าบางเบาเดินมาหยุดที่โต๊ะอาหารที่ถูกจัดขึ้นอย่างสวยงาม เธออ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า“สวยจัง” เธอหลุดเสียงอุทานออกมาเบา ๆ อาหารน่ารับประทานตรงหน้าทำเอาต้องเผยยิ้มกว้าง“เฮีย...” เธอเรียกเขาเบา ๆ เมื่อเห็นร่างสูงสง่าปรากฏอยู่ตรงหน้า อัสนีอยู่ในชุดสบาย ๆ ไม่ต่างจา
続きを読む

145

“เด็กลามก” อัสนีหัวเราะเสียงดังลั่นเมื่อได้ยินแบบนั้น มิรินตาโตก่อนจะเอามืออุดปากเขาเอาไว้ดวงตาสองคู่สบกันในระยะกระชั้นชิด มิรินเป็นฝ่ายหลบก่อนเพราะสู้แรงตาของเขาไม่ไหวเธอค่อย ๆ ล้วงมือเข้าไปในเสื้อยืดของเขา นั่นปะไร อัสนีขนลุกซู่ไปหมด โดนเด็กยั่วไม่หลวมตัวก็ให้มันรู้ไป“หนูมิน่ะ คิก ๆ” คนพูดหัวเราะเล็กน้อย กัดปากหน่อย ๆ ก่อนช้อนสายตาขึ้นมอง“หนูมิทำไมครับ” อัสนีเอ่ยถาม สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความสงสัย“แอบมองเฮียออกบ่อย”“มองทำไม” เขาทำหน้างง“มองซิกซ์แพ็กเฮีย”“หือ...” เขาคราง เริ่มท้องไส้ปั่นป่วนเมื่อเธอเลื่อนลูบลงไปยังหน้าท้องแกร่งอัสนีตะครุบมือน้อยเอาไว้ เพราะมันเริ่มต่ำลงไปจนถึงขอบกางเกงนอนของเขา“เฮียอยากกินอะไร เดี๋ยวป้อนให้” คนเอ่ยถามโยกตัวไปมา นั่นปะไร เขายิ่งแข็ง ๆ อยู่ด้วย ยิ่งแข็งเข้าไปใหญ่“กินหนูมิได้ไหม ตอนนี้เลย” เสียงของอัสนีแหบพร่า“ไม่ได้ค่ะ”“อ้าว... ทำไมล่ะ” คนถามใบหน้าเหลอหลา เหมือนโดนยั่วให้อยากแล้วจากไป“เฮียโยบอกว่าเป็นผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัวค่ะ” เธอกระซิบกระซาบเหมือนต้องการให้ได้ยินกันแค่สองคน“แต่...” มิรินยื่นปากมาพูดเบา ๆ ที่หูของเขา อัสนีเลิกคิ้วขึ้นเป
続きを読む

146

“ฮ่า ๆ ๆ” อัสนีหัวเราะลั่นเออแน่ะ! เขาร้องในใจก่อนจะพูดว่า...“เขาว่านอนใส่ชั้นในทำให้อึดอัดนะ”“เฮียอยากรู้หรือเปล่าว่าหนูมิใส่ไหม”“เอ่อ... ก็แอบอยากรู้นะ” เขากระซิบเบา ๆ ที่ริมหูของเด็กสาวมิรินค่อย ๆ จับมือของเขาล้วงเข้ามาทางชายเสื้อเพื่อสำรวจว่ามีด่านไหม“ไม่มีด่านนี่ครับ”“อือฮึ...”อัสนีกลืนน้ำลายลงคอติดกันหลายครั้ง ตอนนี้ไม่ได้หิวอาหารตรงหน้าเลย มันอิ่มอกอิ่มใจไปหมด แต่หิวเด็กที่นั่งก้มหน้างุดอยู่บนตักของเขานี่แหละ“เฮีย”“ครับ”“คืนนี้ไปนอนห้องเฮียก็ได้ เตียงกว้างดี แต่ถ้าชอบเตียงแคบ ๆ อยากจะมาเบียดหนูมินอน ก็มานอนเตียงหนูมิก็ได้ค่ะ”“นอนเตียงกว้าง ๆ ดีกว่า” อัสนีนึกขำคนบนตัก เหมือนเธอกับเขากำลังปรึกษาหารือกันด้วยเรื่องสำคัญเสียเหลือเกินดูเหมือนคืนนี้จะไม่รอด ที่บอกว่าไม่รอดคือเขานี่แหละ!ไม่รอดแน่ ๆ!เสียจิ้นให้เด็กคืนนี้แน่ ๆ!หลังจากปรึกษากันเสร็จสรรพ เธอก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่เกี่ยงงอน“กินอะไร เดี๋ยวเฮียป้อน”“กินเฮียได้ไหมคะ”“ค่อยไปกินกันบนห้องนะ แต่ตอนนี้กินข้าวกันก่อน เดี๋ยวไม่มีแรง”“ไม่มีแรงทำอะไรคะ”“แน่ะ!” เขาหยิกแก้มสาว“วันนี้เฮียทำกับข้าวเยอะแยะเลย” เธอเล
続きを読む

147

“เฮีย”“ครับ”“ต้องบอกรักหนูมิทุกวันนะคะ”“ทำรักทุกวันได้หรือเปล่า”“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ” เธอย่นจมูกใส่ ก่อนจะพลิกร่างไปอีกด้าน เขาตามมากอดซ้อนทางด้านหลัง หอมแก้มสาวซ้ำ ๆ ด้วยความมันเขี้ยว มิรินหัวเราะคิกคักด้วยความจั๊กจี้ ตะแคงร่างหันกลับมาอีกครั้งก่อนจะหยุดกึก“เฮียทำให้เจ็บหรือเปล่า”“เจ็บจะตายไปค่ะ” คนพูดหน้าแดง“นี่ทำเบาที่สุดแล้วนะ”“แต่...”“แต่อะไร” เขายื่นหน้าเข้าไปหา“เสียวดี” เธอกระซิบ ก่อนจะหัวเราะคิก ๆ“เด็กหื่น แบบนี้ต้องโดนจัดหนักทั้งคืน” มิรินหัวเราะร่วนอีกครั้ง ก่อนที่เสียงของเธอจะกลายเป็นเสียงครวญครางและเสียงหอบหายใจสะท้าน จนดึกดื่นค่อนคืนถึงจะสงบลงรุ่งเช้าของวันใหม่ ท่ามกลางอากาศสดใส ร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าบ้านทำให้พายุมองอย่างสงสัยว่าหล่อนเป็นใคร“มาหาใครครับ” พายุเอ่ยถาม ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะหันหน้ากลับมา“เฮียพัน” เสียงสดใสนั้นทำให้พายุต้องอุทานออกมา“ดาริน”“รินเองค่ะ”“กลับมาได้ยังไง เฮียโยไม่ไปรับเหรอ” พายุเอ่ยถามด้วยความสงสัย“รินกลับมาเองค่ะ ขอติดรถเพื่อนมาด้วยน่ะค่ะ รินเรียนจบแล้วนะคะ”“ปกติก่อนออกจากโรงเรียนต้องให้ผู้ใหญ่ไปรับไม่ใช่เหรอ” พายุเอ่ยถามด้วย
続きを読む

148

มิรินรู้สาเหตุการจากไปของมารดาว่าเป็นเพราะดรุณีมารดาเลี้ยงของเธอ แต่ดารินก็ไม่ได้ผิดอะไร เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องราวในอดีตอีก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว ผ่านไปแล้ว ไม่มีใครสามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้“เพื่อน ๆ กลับกันหมดแล้วค่ะ เหลือรินอยู่แค่คนเดียว เพื่อนคนสุดท้ายก็เลยชวนรินกลับมาด้วยน่ะค่ะ” ประโยคนั้นของดารินทำให้มิรินตกใจหนักเข้าไปอีก รีบจับบ่าอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อปลอบใจ“พี่ขอโทษแทนเฮียพันด้วยนะ เฮียพันอาจจะงานยุ่ง และคงจะกำลังไปรับรินน่ะจ้ะ”“เฮียพันลืมน่ะค่ะ” ดารินบอกพี่สาวตามตรง เสียงของเธอพยายามไม่ให้สั่น และไม่อยากให้พี่สาวพยายามมาพูดปลอบใจโกหกเธอด้วยเรื่องไม่จริงแบบนี้อีก“รู้ได้ไงคะ”“เจอกันแล้วค่ะ เฮียพันบอกว่าลืม ช่างมันเถอะค่ะ ห้องนอนของรินอยู่ห้องเดิมใช่ไหมคะ”“ใช่จ้ะ พี่ให้คนทำความสะอาดเอาไว้ตลอดเลยนะ เดี๋ยวพี่พาไปที่ห้องนะ” ดารินเดินตามพี่สาวเข้าไปในห้องต้อย ๆ ห้องนอนของเธอยังคงเหมือนเดิมมันคือห้องอันแสนเงียบเหงาที่ถูกลืมเสมอมา“ขอบคุณค่ะพี่มิ” ดารินเจียมเนื้อเจียมตัวดีว่าเธอนั้นไม่ได้สำคัญเท่ามิริน แต่พี่สาวของเธอก็เป็นคนดีจริง ๆ เธอเองก็ไม่อยากที่จะคิดอะไรมาก“อาบน้ำพักผ่อ
続きを読む

149

แม่กับลูกเหมือนกันไม่มีผิด ไม่ได้เรื่อง ไม่เอาไหน ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรเกิดมาอยู่ในครอบครัวของเขา“รินสอบอะไรไม่ได้เลย ก็ขอช่วยเฮียทำไร่อยู่ที่นี่ได้ไหมคะ งานในไร่ของเราก็เยอะแยะ” ดารินเอ่ยขึ้น เป็นครั้งแรกที่เธอกล้าแสดงความคิดเห็นออกมาให้คนในครอบครัวรับรู้“ให้เรียนหนังสือดี ๆ ไม่ชอบ ชอบทำไร่ทำสวน ชอบลำบากหรือไง”“ทำไร่ทำสวนมันเสียหายตรงไหนคะ เฮียก็ยังทำไร่ทำสวนเลย”“เถียงคำไม่ตกฟาก”“เฮียใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ รินคงไม่ได้จะเถียงเฮียนะคะ” มิรินรีบห้ามทัพอีกรอบ“แทนที่จะทำไร่ เธอควรที่จะอ่านหนังสือสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยในปีถัดไปนะ เรียนจบเธอนั่นแหละจะสบายมีงานทำ เรียนหนังสือไม่จบใครเขาจะรับเข้าทำงาน แล้วถ้าสอบไม่ติด คิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงแบบนี้ จะทำไร่ไปตลอดชีวิตหรือไง”“รินยังไม่ได้คิดเลยค่ะ”“ดาริน!!!” โยธินเสียงดัง“พอเถอะเฮีย เขาไม่อยากเรียนเฮียจะไปบังคับเขาทำไม” อัสนีตัดบท ในขณะที่โยธินยังไม่พอใจอยู่มาก“กินข้าวกันดีกว่าจ้ะ วันนี้เอสทำกับข้าวเยอะแยะเลย” หัทยาตักอาหารให้สามีอย่างเอาใจ ทำให้โยธินใจเย็นลงมากดารินเลี่ยงออกมาเดินรับลมเย็น ๆ ในสนามหญ้าหน้าบ้าน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยิน
続きを読む

150

“เหรอคะ แล้วโรงเรียนประจำที่ส่งรินไปเรียน ก็ไกลแสนไกลไม่ใช่เหรอคะ ที่นี่มีโรงเรียนประจำทำไมไม่ส่งรินไปเรียน”“คนแบบเธอมันดื้อเงียบตั้งแต่เด็ก ส่งให้เรียนที่นี่ก็หนีออกจากโรงเรียนน่ะสิ ส่งไปเรียนไกล ๆ จะได้ไม่กล้าหนีออกมา ขืนหนีออกมาก็อดตายไม่พ้นเป็น...” พายุชะงักคำพูด“เป็นอะไรคะ โสเภณีเหรอคะ”“นี่เธอ มันจะมากไปแล้วนะ มิรินไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อนเลยนะ ส่วนเธอนี่มันเกินเยียวยา อายุเท่านี้กร้านโลกพูดออกมาได้ยังไงกัน” เธอเป็นคนดื้อเงียบตั้งแต่เด็ก ๆ ใช้ให้ทำอะไรก็นั่งนิ่งเฉย ไม่ทำ ไม่หือ ไม่อือ จนบรรดาเฮีย ๆ ยังระอา เลยส่งไปอยู่โรงเรียนประจำเสียเลย“อะไรที่มากไปคะ พูดเรื่องโสเภณีน่ะเหรอคะ ไม่เห็นจะมากไปหรือจะน้อยไปเลยนี่คะ โสเภณีก็เป็นอาชีพที่ดี เป็นอาชีพที่ช่วยทำให้ผู้ชายได้ผ่อนคลาย ถ้าไม่มีโสเภณีคงมีคดีฆ่าข่มขืนเกิดขึ้นมากมายบนโลกใบนี้ เพราะผู้ชายหื่นกามแบบพวกเฮีย ๆ ไม่มีที่ลง”“เธอว่าใครหื่นกาม” พายุตรงเข้าบีบแขนของดารินจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ“เฮียพัน รินเจ็บนะ”“แล้วเธอว่าใคร”“ว่าผู้ชายพวกนั้นไงคะ แต่เผอิญเขาเป็นผู้ชายเหมือนเฮียก็แค่นั้นเอง” แม้จะเจ็บปวดแต่ดารินก็ยังปากดี“เธอน
続きを読む
前へ
1
...
121314151617
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status