คู่หมั้นฟันน้ำนม のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

ดารินเป็นคนดื้อเงียบ สมัยก่อนมีแต่คนระอา มิรินนั้นยังเด็กก็เอ็นดูน้อง พอเข้าไปเล่นด้วยก็ถูกดารินทำแรง ๆ ใส่ จนเป็นแผล ดารินจึงไม่มีใครอยากเล่นด้วย ปล่อยให้อยู่กับพี่เลี้ยงจนเข้าโรงเรียนประจำ“เรื่องมันก็เกิดขึ้นนานมาแล้ว ดารินเองก็ไม่ได้มีส่วนรับรู้อะไร มันคนละคนกันนะพัน” ประโยคของอัสนีทำให้ดารินที่แอบฟังอยู่ซาบซึ้งใจ ในบรรดาพี่ชายทั้งสาม อัสนีนี่แหละเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุด อาจเพราะอีกฝ่ายเป็นคนดีและเข้าใจคนอื่นก็เป็นได้เธอรู้สึกว่ามิรินโชคดีที่ได้แต่งงานกับอัสนี แต่ก็นึกอิจฉาว่าหากเธอได้ผู้ชายที่ดีอย่างอัสนีมาเป็นคู่ ก็น่าจะทำให้ชีวิตดีกว่านี้สำหรับโยธินกับพายุนั้น พวกเขาเกลียดเธอ เธอรับรู้ถึงความเกลียดของพวกเขาดี และไม่คิดที่จะเข้าไปข้องแวะอะไรด้วยดารินยอมรับว่าทุกวันนี้เธอต้องกินอยู่กับเงินของโยธินที่ส่งเสียให้ทุกเดือน โยธินเป็นพี่ใหญ่ที่คอยจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายของน้อง ๆเธออยากหลุดพ้นไปจากบุญคุณพวกนี้ อยากยืนหยัดด้วยตัวเอง จะได้ทำอะไรตามใจตัวเองไม่ต้องคอยฟังคำสั่งดารินเดินกลับห้องอย่างหงอยเหงา ไม่ได้สนใจว่าพี่ชายทั้งสองจะพูดคุยอะไรกันอีก เธอตัดสินใจว่าจะไม่เรียนต่อ แต่จะทำงาน

“เฮียค่ะ มันจะหนักเกินไปหรือเปล่าคะ” มิรินเอ่ยขึ้นเพราะนึกเป็นห่วงน้องสาว“ไม่มีอะไรหนักเกินไปหรอกค่ะพี่มิ พี่มิไม่ต้องเป็นห่วงรินหรอกค่ะ ถ้ารินต้องอดตายรินก็จะไม่ขอความช่วยเหลือจากใครเด็ดขาด” ดารินพูดอย่างถือดี ในเมื่อคนเราเกิดมาตายครั้งเดียว ถ้ามันต้องตายเพราะไม่มีจะกิน เลี้ยงตัวเองไม่ได้ ก็ให้มันตายไปเลย“อวดดี” โยธินพูดอย่างไม่สบอารมณ์ หัทยาจึงรีบปรามสามีเอาไว้ เพราะนึกเห็นใจดารินอยู่ลึก ๆดารินตามพายุเข้าไปในไร่แห่งใหม่ที่จะบุกเบิก มันค่อนข้างรกพอสมควร แต่เธอก็ไม่ได้แสดงความหวาดหวั่นอะไรให้เขาได้เห็น“มีกระท่อมอยู่สองหลัง มันพังไปแล้ว เจ้าของคนเก่าไม่ได้ซ่อมเอาไว้ เลยขายให้ถูก ๆ เธอจะเอาหลังไหนก็เลือกเอา”“จะหลังไหนก็เหมือนกัน หลังคารั่วเสียขนาดนั้น” ดารินบ่นอุบ“เธอรู้ไหม กระท่อมมีเสา มีโครงหลังคาครบถ้วน ถือว่าเธอโชคดีมากนะ แค่ซ่อมรอยรั่วและกั้นฝาเอาเท่านั้น แต่ถ้าต้องสร้างใหม่ทั้งหลังเธอจะต้องเหนื่อยหนักกว่านี้อีกนะ และถ้าทำไม่เป็นกระท่อมก็จะพังใส่ ทับเธอจนแบนติดดิน ดีไม่ดีจะคอหักตาย” พายุปากร้ายไม่มีใครเกิน แต่เป็นกับเธอเท่านั้น ดารินเชิดหน้าขึ้น ถึงเธอจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แต่

ดารินรู้สึกอิ่มท้องเป็นอันมาก กลิ่นของข้าวสวยที่หุงกับไม้ฟืนหอมจนเธออยากจะกินเสียให้หมดหม้อ นอกจากนี้กลิ่นของป่าเขาลำเนาไพรแล้ว เสียงนกร้อง และลมที่พัดมากระทบผิวกาย ให้ความรู้สึกผ่อนคลายเป็นอันมาก“อิ่มแล้วก็เอาจานชามไปล้างด้วย” กำลังมีความสุขกับธรรมชาติ เสียงเข้มดุของพายุก็ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์แสนหวาน หันไปรับคำเขาอย่างไม่เต็มใจนัก“เจ้าค่ะ” ดารินจัดการล้างถ้วยล้างชามจนเสร็จ ก่อนจะเดินมาทรุดตัวนั่งลงที่แคร่เก่า ๆ หน้ากระท่อมเธอเห็นพายุกำลังจะเดินเข้าป่าจึงรีบวิ่งตามไป“เฮียจะไปไหน จะหนีริน จะทิ้งรินอย่างนั้นเหรอ” เธอรู้สึกหวาดระแวง ยิ่งเจองูเข้าไป เธอก็ถึงกับกลัวสัตว์ร้ายในป่าแห่งนี้“จะไปสำรวจที่ดินเสียหน่อย มีอะไร”“อ้อ... เหรอคะ” เธอพูดได้แค่นั้นก่อนจะเดินตามเขาไปติด ๆ“โอ๊ย!” ดารินร้องอุทานเมื่อเดินไปชนเข้ากับร่างสูงของพายุ ก่อนจะล้มก้นจ้ำเบ้า“อะไรของเธอ”“จู่ ๆ เฮียก็หยุดเดิน”“แล้วเธอจะไปไหน”“ตามเฮียเข้าไปสำรวจที่ดินไงคะ”“กวน”“ใครกวนคะ”“เธอไงกวน จะไปสำรวจทำไม”“ทำไมจะสำรวจไม่ได้คะ เฮียเอสบอกว่าที่ดินตรงนี้ถ้ารินทำเกษตรจนสามารถเลี้ยงตัวเองได้ เฮียจะยกที่ดินตรงนี้ให้ริน”

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดถึงดาริน เธอก็กำลังสอยผลไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายก็สอยไม่ได้สักลูกเดียว เธอหอบเหนื่อย เหงื่อไหลโชกไปหมดทั้งตัว เหนื่อยจนแทบขาดใจ การจะหาอะไรกินในป่ามันลำบากขนาดนี้เชียวหรือ ทั้ง ๆ ที่ของกินอยู่ตรงหน้าแท้ ๆทุกคนแกล้งเธอ เธอเกลียดทุกคนที่สุด ดารินคิดอย่างแค้นใจเด็กสาวหมุนกายมองซ้ายแลขวา คิดว่าพายุยังอยู่ แต่เขากลับเดินลับหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เธอเริ่มหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูกเอาเสียเลย“เฮีย เฮียพัน เฮียอยู่ไหนคะ” ดารินตะโกนเรียกสุดเสียงแต่กลับไม่ได้ยินเสียงโต้ตอบกลับมา ใบหน้าเนียนใสซีดเผือดตกใจที่พายุทิ้งเธอแบบนี้ถ้าเป็นมิรินเขาคงไม่ทิ้ง คงจะช่วยสอยผลไม้ที่อยากกินให้ ดารินคิดแล้วป่ายน้ำตาด้วยความรู้สึกน้อยใจจนแทบสิ้นสติจริง ๆ แล้วเธอแค่ต้องการความรักความห่วงใยจากบรรดาเฮีย ๆ ทั้งหลายเหมือนมิรินบ้าง เธออยากให้ทุกคนเห็นว่าเธอมีตัวตนไม่ใช้ไร้ตัวตนเช่นนี้“นั่งร้องไห้แบบนั้น เพราะสอยผลไม้ไม่ได้หรืออะไร” ได้ยินประโยคนั้นของพายุ แถมยังเห็นเขาหิ้วกล้วยมาหนึ่งหวี กับเงาะอีกกำมือใหญ่ ดารินก็โผเข้ากอดร่างของพายุเอาไว้อย่างลืมตัว“เฮียพัน กลับมาแล้วเหรอคะ รินนึกว่าเฮี

“แล้วเฮียพันล่ะคะ”“เฮียทำไม”“เฮียพันเลี้ยงวัว ต้องไปอาบน้ำให้วัว นอนเฝ้าวัวด้วยหรือเปล่า”“คร้านจะพูดกับคนอย่างเธอ” สิ้นประโยคของพายุ ฝนก็ตกลงมาอย่างแรง พายุหนีเข้าไปหลบในกระท่อมของตัวเอง ดารินเองก็ทำเช่นนั้นด้วยดารินกรีดร้องออกมาเมื่อหลังคาที่เธอซ่อมมันกลับมาน้ำรั่ว วิธีการของพายุมันแก้ปัญหาหลังคารั่วไม่ได้เลยจริง ๆ เธออยากจะไปเอาเรื่องเขา แต่พอจะก้าวออกไปจากกระท่อมฝนก็ตกหนักแบบไม่ลืมหูลืมตา แถมฟ้ายังผ่าเปรี้ยงปร้างลงมาอีก“กรี๊ด!” เธอกรีดร้องท่ามกลางสายฝน แต่คิดว่าพายุคงไม่ได้ยินเพราะเสียงฝนกลบเสียของเธอจนหมดดารินรู้สึกหวาดกลัวจับใจ เธอร้องไห้ออกมาในขณะที่ร่างของพายุเดินเข้ามาในกระท่อมของเธอ“รินเป็นยังไงบ้าง”“รินกลัวค่ะเฮีย อย่าทิ้งรินเอาไว้คนเดียวนะคะ”“ทำไมหลังคารั่วแบบนี้ เห็นกลางวันซ่อมแล้ว” เขาตะโกนฝ่าสายฝนแข่งกับเธอ“รินไม่รู้ รินทำไม่เป็น” ประโยคของเธอทำให้พายุต้องอุ้มร่างที่กอดเขาเอาไว้แน่นกลับไปยังกระท่อมของตัวเองกระท่อมของพายุกว้างขวางเหมือนกระท่อมของเธอ แต่กระท่อมของเธอรั่วจนไม่มีที่นั่งที่นอน ในขณะที่กระท่อมของพายุสามารถนอนได้อย่างสบายดารินเปียกไปหมดทั้งตัว นั่นท