“คืนนี้หนูมินอนค้างที่นี่ได้ไหมคะ หนูมิไม่อยากกลับบ้าน หนูมิอยากเฝ้าเฮีย”“เอาอย่างนั้นเหรอ” โยธินเข้าใจ ยิ่งเห็นสีหน้าขอร้องของมิรินก็ยิ่งเห็นใจเป็นอันมาก ดวงตาเศร้าสร้อยและแดงก่ำของน้องสาวทำให้โยธินหัวใจสะท้านมิรินรักอัสนีมาก คงไม่อยากไปนอนที่อื่น เขาเข้าใจน้องดี“ก็ได้ แล้วเสื้อผ้าล่ะ”“หนูมิเตรียมมาแล้วค่ะ” เธอยกกระเป๋าใบเล็กอีกใบขึ้นมา โยธินก็เลยพนักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม“เฮียเอสนอนแบบนี้นาน ๆ จะเป็นอะไรไหมเฮีย” พายุหันไปถามพี่ชาย โยธินจึงถอนใจเบา ๆ“หมอบอกว่าต้องพลิกตัวไปมา ดูแลใกล้ชิด ถ้าปล่อยให้นอนนิ่ง ๆ นาน ๆ อาจจะเป็นแผลกดทับได้”“หนูมิจะดูแลเฮียเองค่ะ” มิรินพูดขึ้น เธออยากมานอนค้างที่โรงพยาบาลทุกวัน เช็ดตัวพลิกตัวให้อัสนีจนเขาฟื้น“ถ้ามีอะไรโทร. บอกเฮียนะ เฮียจะมาทันที”“เฮียไปเถอะ ต้องทำงานหลายอย่างแทนเฮียเอสด้วย ทางนี้ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูมิจะดูแลเฮียเอสเอง” แม้จะยังเรียนไม่จบ เธอเป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่ง มิรินก็เข้มแข็งและไม่อ่อนแอ เธออาจจะเสียใจร้องไห้ แต่ใจกลับสู้ไม่ถอย นั่นเป็นคุณสมบัติหนึ่งของเด็กสาวที่เติบโตมากับพี่ชายทั้งสาม“ไปเจ้ามูมู่กลับกัน” พายุเอ่ยชวน แต่เห็นเจ้าสุน
続きを読む
