คู่หมั้นฟันน้ำนม のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

วิญญาณเจ้ามูมู่รีบมายังต้นเสียง ก็เห็นว่ามิรินถูกจับตัวเข้าไปในป่า มันแว็บไปหาอัสนีที่อยู่ในร่างของมันในทันที“เจ้านาย”“อะไร เรียกทำไม กำลังยุ่งอยู่เห็นไหม” อัสนีถูกใช้ให้จัดการต้อนฝูงสัตว์โดยโยธินกับพายุ“เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้านาย”“เรื่องอะไรของแก ถ้าไม่ใหญ่จริงแกโดนเตะก้นโด่งแน่ ถ้าเป็นเรื่องน้องไข่หวานของแก ฉันบอกแล้วไงว่าต้องให้เขาสมยอม แกจะจับเขาทำเมียทันทีที่เข้าร่างไม่ได้”“หนูมิโดนจับตัวไป ใหญ่พอไหม” เจ้ามูมู่รีบบอก ไม่กวนอารมณ์หรือยั่วโมโหอะไรอีก“จับไปไหน”“ไปตรงชายป่าโน่น รีบเลยเจ้านายเดี๋ยวหนูมิจะเกิดอันตรายไปมากกว่านี้”“แล้วทำไมมึงเพิ่งมาบอกกู”“ก็เจ้านายท่ามาก รีบให้เฮีย ๆ ของเจ้านายตามไปด้วย” อัสนีได้ยินดังนั้นก็เห่าเสียงดัง เข้าไปดึงขากางเกงของโยธินกับพายุ สองหนุ่มร้องอย่างตกใจ“เฮ้ย! อะไรของแกเจ้ามูมู่”อัสนีพยายามเห่า วิ่งไปวิ่งมา วิ่งไปยังทางที่วิญญาณเจ้ามูมู่บอก ทำแบบนั้นอยู่หลายครั้งทำให้สองหนุ่มเริ่มจะเข้าใจ“เจ้ามูมู่บอกให้เราไปทางนั้น ตามมันไปดีไหมเฮีย”“ตามมันไป มันอาจจะมีเรื่องอะไรก็ได้” โยธินนั้นเชื่อในสัญชาติญาณของหมาตัวใหญ่ที่อัสนีเลี้ยงเอาไว้ ถ้าไม่มีอ

“นั่นเสียงอะไรน่ะ!” เสียงตวาดของสุรเชษฐ์ทำให้ลูกน้องทุกคนหันขวับไปมอง โยธินที่แอบมองเหตุการณ์อยู่เผลอสะดุดกับท่อนไม้แถวนั้น จนเกิดเสียงขึ้นมา“จับมันเอาไว้” ทัศน์ไทยเอ่ยสั่งเสียงกร้าว โยธินยังไม่ทันจะได้หนีเขาก็ต้องยกมือขึ้นยอมแพ้ เพราะปืนที่เล็งมาที่เขาเป็นสิบยี่สิบกระบอก“ไหงเฮียของเจ้านายโดนจับง่ายขนาดนั้นกันเล่า”“ไม่น่าเลย” อัสนีคราง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้“แต่ไอ้พายุก็มาด้วยนี่ มันไม่อยู่แสดงว่ามันอาจจะไปตามคนมาช่วย” อัสนีเดาเอา ถึงพายุจะดูซื่อ ๆ แต่ก็เป็นคนฉลาด สามารถเอาตัวรอดได้ไม่แพ้ใคร ความหวังทั้งหมดจึงตกอยู่ที่พายุเพียงคนเดียว“ก็ดี ทั้งหมาทั้งพี่ชาย จะได้เห็นว่าคนที่รักตกเป็นเมียของกู มันจะเด็ดดวงแค่ไหน ไอ้โยธินแกนี่มันก็ไม่ต่างจากไอ้อัสนีเลยว่ะ ชอบมีปัญหากับกูดีนัก สะใจจริง ๆ โว้ย! อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ขาดแต่ไอ้อัสนีกับไอ้พายุ แต่ไม่เป็นไร ไอ้อัสนีน่ะไม่นานก็คงจะกลายเป็นปุ๋ยตามพวกแกไป ฉันจัดการมันสำเร็จมารอบหนึ่งแล้ว ถึงมันจะดวงแข็งขับรถไปชนสิบล้อแล้วไม่ตาย แต่รอบนี้ไม่รอดแน่ ๆ” ทัศน์ไทยหัวเราะอย่างน่ากลัว โยธินกับมิรินรู้สึกขยะแขยงมันยิ่งนัก“คนเลว ๆ แบบแกต้องไม่ตายด

“ตายห่า ทำบ้าอะไรของแกเจ้ามูมู่” พายุให้คนงานหามเจ้ามูมู่กลับไปที่บ้าน ก่อนจะตามหมอมาดูอาการอัสนีตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เขาทะลึ่งพรวดขึ้นมา มองตัวเองแล้วก็ยังเห็นขนไปตามแขนขา บ่งบอกว่าเขายังอยู่ในร่างเจ้ามูมู่เหมือนเดิม“แกเป็นยังไงบ้างเจ้ามูมู่” ทุกคนมองอย่างแตกใจที่เห็นว่ามันมีท่าทีเลิ่กลั่ก ก่อนที่มันจะทรุดนั่งลงอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง“ไม่สำเร็จน่ะครับเจ้านาย ผมมุดแล้วมุดอีกก็ยังเข้าร่างตัวเองไม่ได้” เป็นครั้งแรกที่อัสนีไม่ได้พูดจาโต้ตอบอะไรกับเจ้ามูมู่อีก“เจ้านาย อย่าเงียบแบบนี้สิ”“ฉันคงหมดโอกาสเข้าร่างแล้วสิ”“ยังไม่หมดโอกาสหรอกครับ คนเราต้องมีหวังสิเจ้านาย”“ขอบใจแกมากนะ แกเป็นเพื่อนยากจริง ๆ เจ้ามูมู่”“เป็นยังไงบ้าง” เสียงใส ๆ เสียงหนึ่งเอ่ยถาม เจ้าไข่หวานนั่นเอง“ไม่เป็นอะไร” อัสนีตอบก่อนจะเดินออกมาด้านนอก เขาอยากใช้สติครุ่นคิดอะไรหลายอย่างอัสนีในร่างเจ้ามูมู่ออกมาเดินเล่นสูดอากาศในไร่ ปกติคนงานในไร่จะสนิทสนมคุ้นเคยกับเจ้ามูมู่เป็นอย่างดีเพราะอัสนีมักจะพามันออกมาเดินเล่นในไร่ ทำความรู้จักกับคนงานและที่สำคัญก็คือให้มันคุ้นเคยกับคนหมู่มากพื้นฐานแล้ว เจ้ามูมู่เป็นสุนัขที

“เดี๋ยวนี้ตาแกวิ้ง ๆ ผิดปกติไปไหมเจ้ามูมู่ หรือแกกำลังมีความรักกับเจ้าไข่หวาน”‘หนูมิจะให้เฮียไปมีความรักกับหมาเหรอ อยู่ในร่างหมาก็เต็มกลืนเกินทนแล้ว’อัสนีคิดในใจ ขณะมองช่วงขาขาว ๆ ของเธอแล้วหน้าร้อนอือหือ... ขาวจั๊วะน่าเจี้ยะ! ไปทั้งเนื้อทั้งตัว‘โอ๊ย!!!’ อัสนีหลุดจากภวังค์ความฝันอันแสนหอมหวานเมื่อโดนเขกหัวเบา ๆ“ดูทำหน้าเข้า เดี๋ยวไล่ออกจากห้องซะเลย” มิรินหัวเราะร่วนอย่างน่ารัก เคาะหัวเจ้าสุนัขตัวโตเบา ๆ ก่อนจะยิ้มกว้างในขณะเดินเข้าห้องน้ำไปอัสนีมองบั้นท้ายงอน ๆ ของคู่หมั้นสาวแล้วน้ำลายยืดถึงตาตุ่ม เขาทิ้งตัวลงนอนคว่ำแผ่หลาสี่ขาอย่างรอคอยคนในห้องน้ำอาบน้ำอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินออกมาด้วยเนื้อตัวหอมกรุ่น หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วตัว เขานอนมองเธอแต่งตัวและเดินไปเดินมาจนเพลินน่ารัก.........มีความสุขจัง......เลือดกำเดาไหลอีกละ....“เจ้ามูมู่ เป็นอะไร เลือดไหลออกทางจมูกอีกแล้ว” มิรินเอ่ยถามอย่างตกใจ เธอรีบไปหาผ้ามาอุดจมูกของมัน“หรือฉันต้องพาแกไปหาหมอ แกป่วยหรือเปล่า หรืออากาศร้อนไป แต่เอ... วันนี้ก็ไม่ร้อนมากนี่นา” มิรินทำหน้าสงสัย ปกติไม่เคยเห็นสุนัขเลือดกำเดาไหลมาก่อนอัสนีทำตาปริบ ๆ

“กลับเสียมืดค่ำเลยนะยา” โยธินรีบเดินไปรับข้าวของพะรุงพะรังที่เมียรักซื้อมา ดีว่ามีพิมพ์อัปสรคอยดูแลภรรยาและลูกของเขา ทำให้เขาเบาใจไปได้มาก ถ้าไม่อย่างนั้นเขาไม่ปล่อยให้ภรรยาไปกับลูกตามลำพังอย่างแน่นอน “พอดีซื้อของหลายอย่างค่ะเฮีย ทุกคนกินข้าวกันแล้วเหรอคะ” หัทยาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“กินกันแล้วครับ แล้วยาล่ะ”“เรียบร้อยแล้วค่ะ พอลลี่พาแวะกินก๋วยเตี๋ยวร้านดังเจ้าประจำค่ะ”พิมพ์อัปสรนั้นยิ่งโตขึ้นยิ่งมีความรับผิดชอบมากขึ้น ทุกคนสามารถพึ่งพิงได้ และถือว่าพิมพ์อัปสรเป็นสมาชิกคนหนึ่งที่ดีของครอบครัวเมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปนอน พายุก็พาเจ้าไข่หวานไปนอนด้วยเพราะมันค่อนข้างติดพายุ ส่วนมิรินก็พาเจ้ามูมู่ไปนอนด้วย เพราะปกติเจ้ามูมู่ก็ติดเธอกับอัสนีมากเธอนอนห้องเดียวกับอัสนี คอยดูแลเขา พลิกตัวให้เขาไม่ให้เขาต้องนอนท่าเดียว กลัวจะเป็นแผลกดทับ มีพยาบาลประจำบ้านอีกสองคนสลับเวรกันเฝ้า ถ้ามีอะไรก็จะได้เรียกพยาบาลสองคนนั้นได้ และหมอที่รักษาอัสนีก็รู้จักมักจี่กับโยธินเป็นอย่างดี ทุกอย่างจึงง่ายขึ้น ไม่มีปัญหาอะไรตอนนี้ไม่ต้องกังวลใจเรื่องทัศน์ไทยกับสุรเชษฐ์แล้ว เพราะทัศน์ไทยโดนจับ รอบนี้คงทำให้คนรอบข