คู่หมั้นฟันน้ำนม のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 169

กายแข็งแกร่งบดเบียดโยกคลอนร่วมสังวาสด้วยจังหวะรักถ้อยทีถ้อยอาศัย เสียดสีตอดรัดนำพาไปสู่ห้วงความสุขแสนหวาน ก่อนจะหลับไปพร้อมกันอย่างเป็นสุขอากาศยามเช้าสดชื่นสดใสสองร่างแนบชิดด้วยความวาบหวามและอิ่มเอมหัวใจอัสนีกอดรัดร่างน้อยเอาไว้ในอ้อมอก ถ่ายทอดความรู้สึกอบอุ่นอ่อนหวานส่งผ่านไปยังสาวน้อยริมฝีปากร้อนรุ่มจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงเบา ๆ ในขณะที่สาวน้อยในอ้อมแขนช้อนสายตาขึ้นมองร่างอบอุ่นที่กอดเธอเอาไว้ตลอดค่ำคืน“วันนี้อากาศดีจังเลยค่ะเฮีย” มิรินเอ่ยขึ้น หลังจากมองสบตากันและกันอยู่ครู่ใหญ่ เสียงนกที่ออกหากินในช่วงเช้าร้องไปทั่วบริเวณ ยิ่งทำให้บรรยากาศสดชื่นและผ่อนคลายมากยิ่งขึ้นอัสนียื่นขวดน้ำดื่มให้แก่สาวน้อยของเขา ดื่มน้ำรับอรุณรุ่งของวันใหม่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ทำภารกิจในห้องน้ำด้วยกัน ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำและแต่งตัวลงไปเตรียมอาหารเช้าการใช้ชีวิตของมิรินและอัสนีเป็นไปอย่างเรียบเรื่อย ทั้งสองอยู่ด้วยกันมานานปีจนมิรินอายุยี่สิบเอ็ด ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งหรือมีเรื่องให้ต้องบาดหมางต่อกัน นั่นจึงทำให้ทุก ๆ วันคือความสุขที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด ทั้งสองก็รู้ส

“อ้าวริน มากินข้าวกันจ้ะ วันนี้จะได้กินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา เฮียพันไปเคลียร์ต้นไม้ตรงที่ดินที่เพิ่งซื้อใหม่เรียบร้อยแล้วนะ หายไปหลายวันเลย” เธอไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน ไม่มีใครบอก และเธอไม่กล้าถามด้วย เพิ่งรู้จากการได้ยินสมาชิกในครอบครัวคุยกันนี่แหละ“คือว่ารินยังไม่ค่อยหิวเลยค่ะ”“ไม่หิวได้ยังไง ก็คนงานบอกว่ารินไปช่วยทำงานที่สวนผักตั้งแต่เช้า ยังบอกคนงานว่าหิวมาก จะกลับมากินข้าวอยู่เลย” มิรินเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย น้องสาวของเธอเปลี่ยนไปมาก จากที่ดูแปลกแยกก็พยายามเข้ากับคนอื่นให้ได้ อีกทั้งยังสนิทกับคนงานได้ในเวลาอันรวดเร็วการที่ดารินไปช่วยคนงานทำแปลงผักก็ทำให้โยธินกับอัสนีเอ่ยปากชมออกมาว่าดารินรู้จักช่วยงานคนอื่นเป็นเหมือนกัน แถมยังขยันอีกด้วย ดารินทำงานแบบไม่ปริปากบ่น ซึ่งงานพวกนี้มิรินก็ช่วยอัสนีทำตั้งแต่เล็ก ๆ เธอจึงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการปลูกผักส่งขายและการติดต่อลูกค้าเป็นอย่างดี มิรินทำตั้งแต่เพาะเมล็ด ดูแลรดน้ำ ใส่ปุ๋ย พรวนดิน แล้วก็เก็บเมล็ดพันธุ์เอาไว้ปลูกในรอบหน้าอีก“ไอ้พันมาพอดีเลย มา ๆ มากินข้าวกัน” โยธินไม่เอ่ยปากต่อว่าอะไรดารินอีก อาจเพราะหัทยาพูดให้สามีใจเย็น ลงมาก อย่าอคต

“นี่ของขวัญของฉันกับไอ้พัน สำหรับนายเลยนะเอส” โยธินยื่นกล่องของขวัญให้น้องชายที่รักด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณครับเฮีย ขอบคุณนะพัน”“หวังว่าเฮียจะถูกใจนะครับ” พายุหัวเราะเบา ๆ อัสนีมองกล่องของขวัญสีชมพูหวานแหววอย่างหวาดระแวง คิดไปว่าสองคนนี่จะเล่นอะไรพิเรนทร์รึเปล่า“นี่เป็นของขวัญของพี่สะใภ้นะคะ” หัทยาแทนตัวเองว่าพี่สะใภ้ก่อนจะยิ้มกว้าง เธอถักเสื้อกันหนาวและผ้าพันคอให้ทั้งสองเพราะเห็นว่าจะเดินทางไปเที่ยวรอบโลก อาจจะได้ใช้เสื้อกันหนาวและผ้าพันคอของเธอบ้าง“ขอให้เราสองคนมีความสุขมากๆ นะ” โยธินอวยพรด้วยรอยยิ้ม ทุกคนทยอยกันออกไปจากห้องหอ หลังจากที่ต่างอวยพรให้คู่บ่าวสาวมีความสุข “เฮียจะให้ของขวัญอะไรเราคะ” มิรินเอ่ยถามเจ้าบ่าวหลังจากอยู่ในห้องหอกันสองคน อัสนีกะพริบตาปริบๆ มองหน้าเมียเด็กแล้วส่ายหน้าไปมา“เฮียไม่รู้เหรอคะ”“ไม่รู้ครับ แต่เฮียคิดว่ามันไม่น่าไว้วางใจ” มิรินหัวเราะร่วน มองกล่องของขวัญนิ่งเหมือนจะเพ่งกระแสจิตเข้าไปให้หยั่งรู้ว่าภายในมันคืออะไร“เฮียคะ แกะเลยดีกว่า”“อือ... ระวังด้วยนะ”“เฮียโยกับเฮียพันคงไม่เอาระเบิดมาให้เราหรอกค่ะ” เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจัดการแกะกล่องของขวัญออก“เฮ

“คราวนี้ก็ตาเฮียแล้วค่ะ” เธอยิ้มให้เขา“มะลิ มงกุฎ มะระ มะเฟือง มะตูม มะพร้าว”“สิบเอ็ดแล้วนะคะ ต้องตัดออกชื่อนึง”“งั้นตัดชื่อไหนออกดี” อัสนีเอ่ยถาม“มงกุฎนะคะเฮีย”“โอเคครับ”“โหย... ลูกผมมีชื่อแล้วขอบคุณนะคร้าบเจ้านายทั้งสอง” เจ้ามูมู่ดีใจใหญ่ที่เจ้านายตั้งชื่อให้ลูกของมัน ก่อนจะรีบไปบอกเมียอย่างตื่นเต้น“เจ้านายครับ” มันวิ่งกลับมาหาเจ้านายก่อนจะเอ่ยถามด้วยใบหน้ายู่ยี่“มีอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“ไข่หวานบอกว่าลูกผมที่ชื่อมะระมันเอ่อ... ชื่อน่าเกลียดไปไหมครับ”“ไม่หรอก เพราะฉันเป็นคนตั้งให้”“เปลี่ยนเป็นมงกุฎได้ไหมครับ” มันทำท่าโอครวญ“ก็ได้ เรื่องมากจริงเชียว” แม้จะทำเสียงในลำคอ แต่ก็ยินยอมให้เปลี่ยนชื่อตามขอ “เย้ เจ้านายใจดีที่สุด” เจ้ามูมู่รีบวิ่งไปบอกเมียรักอีกรอบ ก่อนจะเข้าไปเลียลูกน้อยทั้งสิบอย่างรักใคร่“ดูเจ้ามูมู่จะรักลูกของมันมากเลยนะคะ” มิรินเอ่ยกับอัสนี“ใช่ครับ เฮียเองก็อยากมีลูกแล้วนะ” อัสนีหันมาคุยกับสาวน้อยของเขา ก่อนจะตวัดอุ้มร่างของเธอขึ้น“อุ๊ย! เฮียน่ะ” มิรินหัวเราะคิกคัก แต่ก็ยอมให้เขาอุ้มเข้าห้องไปอัสนีขยับกายนอนแนบไปกับเรือนร่างหอมกรุ่น มือหนาปัดปอยผมให้เธอ

ดารินไม่ได้บอกใคร ๆ ว่าเธอแอบได้ยินบรรดาเฮีย ๆ คุยกัน เขาว่าความลับไม่มีในโลกนี่คือเรื่องจริง ในที่สุดเธอก็ได้รับรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกของทรงสิทธิ์แต่เป็นแค่ลูกติดท้องของมารดาที่มาแอบอ้าง เธอไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขและไม่ใช่น้องสาวของมิรินด้วย เธอรู้สึกอายที่ไปทวงสมบัติที่ไม่ใช่ของตัว ดังนั้นในเวลานี้การเรียนจึงเป็นทางออกเดียวของชีวิตที่จะทำให้เธอมีงานมีการทำ ไม่ใช่คิดแต่จะหวังสมบัติของมิริน อนาคตหากเธอกับพายุไปกันไม่รอด เธอก็ยังมีงานมีเงิน และพึ่งตัวเองได้ในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่ว เจ้ามูมู่ก็ได้เห็นแสงบางอย่างจากยอดเขาสาดส่องมายังตัวของมัน มันจึงเดินออกไปดูอัสนีกับมิรินและทุกคนตื่นขึ้นมาเพราะลำแสงที่สว่างไสวมากระทบกับบ้านของพวกเขาจนเจิดจ้าไปหมดบรรดาหมาป่าฝูงใหญ่เดินมาตามลำแสงนั่น ก่อนจะปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของทุกคน“เจ้าชายไมยราชถึงเวลาแล้วที่ท่านจะต้องกลับไปที่เมืองเหมันต์” หมาป่าพวกนั้นพูดออกมา ต่างก็หมอบลงแทบเท้าของเจ้ามูมู่“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน” อัสนีเอ่ยถามด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นงูยักษ์ตัวหนึ่งเลื้อยมานอนแทบเท้าของเจ้ามูมู่ มันหมอบลงข้าง ๆ ทำให้อ