คู่หมั้นฟันน้ำนม のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เจ้ามูมู่แกต้องช่วยฉันแล้วนะ” อัสนีบอกเจ้ามูมู่ก่อนจะนำเถาวัลย์มาพันเข้าด้วยกัน ให้มันกัดเอาไว้อีกด้านเพื่อที่เขาจะรวยตัวลงไปช่วยน้องน้อยมูมู่นั้นนอกจากจะตัวใหญ่แล้วแรงยังเยอะอีกด้วย ฟันกรามของมันแข็งแรงมาก“ดีๆ นะโว้ย” อัสนีบอกเจ้าสุนัขคู่ใจ ก่อนจะจับเถาวัลย์อีกด้านหย่อนตัวลงไป รู้สึกหวาดเสียวอยู่มากเพราะต้องเหยียบไปตรงส่วนของเถาวัลย์และใบไม้กิ่งไม้ที่รองรับร่างของน้องอยู่จนมันไหวยวบยาบ เขากลัวร่างของมิรินจะหล่นร่วงลงไปเบื้องล่างอัสนีอุ้มน้องขึ้นมาแนบอก มืออีกข้างจับเถาวัลย์เอาไว้แน่น รู้สึกโล่งใจที่ช่วยเหลือน้องเอาไว้ได้“เจ้ามูมู่ดึงขึ้นไปเร็ว” พอเจ้ามูมู่ได้ยินแบบนั้นมันก็รีบดึงเจ้านายขึ้นมาในทันที มันเห่าเสียงดัง ตรงเข้ามาเลียใบหน้าของมิริน ไม่นานเด็กน้อยก็ฟื้น“เฮีย” มิรินกอดอัสนีเอาไว้พลางร้องไห้อย่างเสียขวัญ“หนูมิของเฮียปลอดภัยแล้วนะครับ ไม่เป็นอะไรแล้วนะคนดี” เขากุมแก้มเล็ก ๆ เอาไว้ พลางยิ้มกว้างให้น้องน้อยเสียงเห่าของเจ้ามูมู่ดังขึ้น ทำให้อัสนีหันไปมอง เขาเห็นงูตัวใหญ่เลื้อยอยู่บนต้นไม้ใหญ่เหนือหุบเหวที่มีเถาวัลย์มากมายตรงที่มิรินตกลงไปก็ใจหายวาบ นี่ถ้ามันกินน้องน้อยของ

“ค่ะ” ดรุณีเดินตามสามีเข้าห้อง คืนนั้นเธอนอนไม่หลับเอาเสียเลย นอนคิดแต่เรื่องลูกเลี้ยง และคิดจะหาทางกำจัดมิรินให้ได้ คราวนี้ต้องทำให้ตายและแนบเนียนกว่านี้ ถ้าทุกคนเข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุยิ่งดีบ้านของทรงสิทธิ์และหลังอื่น ๆ ไม่มีคนรับใช้ เพราะไม่ค่อยชอบให้คนอื่นเข้ามายุ่งวุ่นวาย อีกทั้งคนเดี๋ยวนี้ไว้ใจยาก จึงจ้างมาทำความสะอาดแบบมาเช้าเย็นกลับหรือช่วยกันทำเอาเอง ส่วนกับข้าวกับปลาจะทำกินกันเองเสียส่วนใหญ่ ดรุณีเข้ามาอยู่ที่นี่จึงต้องทำกับข้าวรับประทานเอง ซึ่งเธอก็ทำกับข้าวเป็น แต่ก็ขี้เกียจไม่ค่อยอยากทำนักเพราะมันเหนื่อย คิดว่าจะได้เป็นคุณนายเจ้าของไร่ผู้แสนร่ำรวย มีข้าทาสบริวารมากมายคอยรับใช้ ไม่ต้องทำอะไรเอง แต่กลับต้องมาทำงานบ้านทุกอย่าง ดรุณีค่อนข้างผิดหวังกับสิ่งที่เจออยู่ในตอนนี้สามีออกไปทำงานแล้ว อัสนีกับมิรินยังไม่ตื่น เธอจึงค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้องของลูกเลี้ยง พอเปิดประตูเข้าไป เจ้าสุนัขที่นอนอยู่หน้าเตียงก็แยกเขี้ยวทำท่าจะขย้ำเธอ ดรุณีหน้าซีดเผือดถอยหนีแทบจะทันทีอัสนีตื่นเพราะเสียงของเจ้ามูมู่มันไม่ได้เห่าเสียงดัง แต่เสียงขู่ของมันก็ปลุกเขาได้ในทันที“เดี๋ยวก่อนครับ” เสียงของอ

“แต่เขาทำร้ายมิรินนะครับ” อัสนีแย้ง เรื่องทำร้ายมิรินคือพยายามฆ่า นั่นมันผิดกฎหมายชัด ๆ และการที่หล่อนเอามีดกรีดข้อมือฆ่าตัวตายมันคนละเรื่องกันกับความผิดที่หล่อนพยายามฆ่าลูกเลี้ยงด้วยความอิจฉา ทำไมทรงสิทธิ์ถึงได้หน้ามืดตามัวขนาดอัสนีคิดว่าดรุณีไม่ฆ่าตัวตายหรอก แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น ถ้าอยากฆ่าตัวตายจริงก็ทำไปแล้ว ไม่รอให้ทรงสิทธิ์กลับมาเห็นและเข้าไปช่วยได้หรอก“เขาสำนึกแล้ว ยังไงเขาก็ท้องลูกของอา มิรินก็ปลอดภัยแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว” ยิ่งประโยคของทรงสิทธิ์ทำให้อัสนีผิดหวังยิ่งนัก“แต่คุณอาครับ”“อาสัญญาว่าต่อไปนี้จะดูแลเขาให้ดี อาขอร้องละ ให้มันจบไปเถอะนะ”“ผมผิดหวังกับอามากเลยนะครับ มิรินเกือบตายแต่อาบอกว่าให้มันจบไป มิรินยังเป็นลูกของอาสิทธิ์อยู่ไหมครับ”“แต่ดรุณีก็อุ้มท้องลูกของอา เอสจะให้อาขับไล่ไสส่งเขาไปหรือไง”“ไม่ใช่ให้ไล่ไปครับ แต่ผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นควรติดคุก เพราหล่อนพยายามฆ่ามิริน” อัสนีเสียงกร้าว ทรงสิทธิ์เองก็อึ้งไป“แล้วลูกในท้องของดรุณีล่ะ แม่ติดคุกจะให้ลูกอาอีกคนคลอดในคุกเหรอ” ทรงสิทธิ์เอ่ยถามเด็กหนุ่ม“ก็ได้ครับ” อัสนีกัดกรามเข้าหากันแน่น ก่อนจะหันหลังเดินจาก

ดรุณีเริ่มแปลกแยกเพราะรู้สึกว่าทุกคนไม่สนิทสนมกับเธอเหมือนก่อน อาจเพราะเรื่องราวในอดีตที่เธอเคยทำเอาไว้ไม่เป็นความลับอีกต่อไป ทั้งเรื่องที่เธอหลอกมิรินเข้าป่า ทั้งเรื่องที่เธอไปหามัสลินที่โรงพยาบาลพยาบาลที่บังเอิญเจอเธอในวันนั้นเป็นเพื่อนของศิริกานต์มารดาของอัสนี หลายปีแล้วจริง ๆ ที่เธอเก็บงำความลับเรื่องนี้เอาไว้ แต่ไม่คิดว่าจู่ ๆ เรื่องนี้จะถูกพูดถึงอีก“ว่าแล้วไงมันน่ะนังงูพิษ วิลาวัลย์บอกว่าเมียใหม่ของพี่สิทธิ์ไปหาลินวันนั้น”“แสดงว่าก่อนลินตายดรุณีต้องไปพูดอะไรแน่ ๆ” แม่ ๆ ทั้งสองอุทานขึ้น ทั้งประภัสสรกับศิริพรหน้าซีดราวไก่ต้ม ดรุณีทำดีสารพัดแต่พวกเธอก็รู้สึกคลางแคลงใจมาตลอด เพราะดรุณีดูปลอม ๆ ยังไงก็ไม่รู้“ก็ใช่น่ะสิ รู้ไหมพี่สิทธิ์น่ะไม่ยอมให้บอกว่านังเมียใหม่นั่นมันคิดฆ่าหนูมิ แต่เอสบอกความจริงให้พี่ฟังหมดแล้ว”“ถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ประภัสสรกับศิริพรทาบอกตัวเองพร้อมกัน“ใช่จ้ะ เอสเองก็ถูกพี่ถามเลยบอก ไม่ได้การละ เห็นทีต้องจัดการนังนี่เสียแล้ว”“จะจัดการยังไงคะ”“ตรวจดีเอ็นดูลูกของมันไง นังนี่มันร้าย ลูกมันอาจจะไม่ใช่ลูกของพี่สิทธิ์ก็ได้”“จริงด้วย” บรรดาแม่ทั้งสามมุ่งหน้าไป

“ฉันจะโกหกพี่ทำไม ดีไม่ดีเพื่อนพี่นั่นแหละอาจจะใส่ร้ายให้พี่โดนจับก็ได้ ก็วันนั้นฉันเห็นว่าพวกพี่มีปัญหากัน” เธอโยนความผิดให้เพื่อนของวิรุณเสียเลย วิรุณชะงักเพระไม่แน่ใจว่าใครแจ้ง จึงคลายมือที่จิกผมของดรุณีออก ดรุณีลูบหัวตัวเองไปมา กลัวจนหัวหดเธอได้แต่ร้องไห้ออกมา ไม่น่าเลยจริง ๆ ตอนเจอทรงสิทธิ์เธอก็ตีหน้าเศร้าเล่าความยากเข็ญให้เขาได้ฟัง ทั้งความลำบากตั้งแต่เด็ก ทั้งต้องดูแลครอบครัว อดมื้อกินมื้อ ใช้ชีวิตแร้นแค้น จนทรงสิทธิ์เมตตาช่วยเหลือ วันนั้นเธอเลยฉวยโอกาสทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่ามีสัมพันธ์ต่อกัน และไม่เรียกร้องอะไรให้เขาต้องลำบากใจ พอเธอไม่เรียกร้องทรงสิทธิจึงยิ่งเห็นใจ แต่เธอรอจังหวะโทร. ไปหาเขาบอกว่ามีปัญหาโน่นนี่ให้เขามาหา ทั้งเรื่องแพ้ท้อง ทั้งเรื่องหน้ามืดจะเป็นลม ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นก็เพราะทรงสิทธิ์ล้วน ๆ จะว่าเขาดีก็ดี จะว่าเขาโง่ก็ถูกอีก ความสงสารกับความโง่เป็นแค่เส้นบาง ๆ จริง ๆยิ่งทรงสิทธิ์ดีกับเธอ อยากจะรับผิดชอบทุกอย่าง เธอก็ยิ่งอยากจะที่จะครอบครองทุกอย่างของเขา จนมัสลินตายสมใจ ก็ได้เข้าไปอยู่ในบ้านของเขา คิดว่าจะได้สบายที่ไหนได้ ไม่คิดว่าคนมีฐานะอย่างทรงสิทธิ์จะ